Review: Super Mario Galaxy 2

Geschreven door lightning op 10-11-2010

Super Mario Galaxy II

De eerste Galaxy betekende voor mij weinig op de Wii kunnen spelen. Mijn partner was er zo aan verslingerd dat ik weinig kans zag de game echt tot me te laten doordringen. Ik heb het spel met enige regelmaat gespeeld. Mijn vriendin speelde het spel in no time uit, Ze baalt nog steeds dat ze per ongeluk in een warp-zone terecht kwam. Hierdoor mistte ze vele levels. Deze luxe teleurstelling is ze tot voor kort niet te boven gekomen. Gek genoeg is het net als vele films; zodra je deze gezien hebt, is de interesse om het nog eens te zien nihil. Uitzondering daar gelaten. En ik vind Mario zo’n uitzondering. En ik weet zeker dat zij als herboren deel twee gaat spelen. Maar tot die tijd, is het woord even aan mij.



Back to the future

Ik geef toe dat ik heimelijk Super Mario Bross 1, 2 en 3, de NES-varianten, nog met veel plezier speel. Zegt dat iets over mij? Zegt dat is over de huidige games? Of zegt dat alles over de kracht van Mario? Ik denk dat de essentie van alle Mario ‘avonturen’ zo simpel is, dat het daar iedereen mee overtuigt. De simpelheid willen perfectioneren kan een valkuil vormen. Net als een artiest die door succes naast zijn schoenen gaat lopen. Vol verwachting begin ik met het spelen van de nieuwste Galaxy. Ik heb er een instructie DVD bij. Het meegeleverde schijfje is bestemd voor beginners. En de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik helemaal klaar ben met uitleg over bijvoorbeeld het aankoppelen van de nunchuck. Dan is mijn aandacht snel gesmolten. Er staan wel wat handige tips in over nieuwe functies. Bijvoorbeeld long-jumps of hoe je Yoshi moet besturen als je op haar rug zit.

Zelf spelen

In vergelijking met deel I is Super Mario Galaxy II hetzelfde laken een beter dan ooit zittend pak. Geen haute couture. Daarvoor is de snorremans te veel een allemansvriend. En dat is ook de kracht van de nieuwe Galaxy. Verwacht geen verrassende wendingen in de verhaallijn. Princess Peach wordt ontvoerd. En jij moet haar zien te redden. En ja, ook nu probeert Bowser het jou moeilijk te maken. Net als diverse andere vriendelijk ogende, boosaardige monsters.

Nadat Mario zo’n drie jaar geleden je voor het eerst meenam op zijn ruimtereis is het nu tijd voor...ja, voor hetzelfde. Maar toch voelt het vernieuwend. De levels ogen meer to-the-point, iets uitgebreider in detail maar wel overzichtelijker als geheel. Zo heb je onder meer de beschikking over een boor. Hiermee ga je dwars door de bodem van de ruimtestations. Als rollende steen is Mario een relatief onbestuurbaar vernietigend object. Hij toont zich ook als wolkenbouwer om je naar hogere sferen van enkele levels te begeven. Ook knalt Mario over het scherm op weg naar nieuwe galaxies met de nodige peper in z’n achterste. Allemaal mogelijkheden die tot voorheen niet tot de capaciteiten van de loodgieter behoorden.

Moeilijkheidsgraad

Ook wordt Mario aangevallen door zijn eigen schaduw. Dit was in deel I ook. Als ik me goed herinner vielen ze je niet aan maar moest je ze vangen. Nu zijn het je vijand. Dan blijkt hoe geleidelijk het spel per level moeilijker is geworden. Ingewikkelder dan ze in eerste instantie lijken. Zonder te veel van de gamer te eisen. Want je gaat er onherroepelijk in mee. Het is alsof je een déjà vu beleeft maar het toch niet strookt met wat je ziet. Het is uitdagend. De levels voelen niet te lang. Als jij je een keer vergist in het 3D perspectief, en in het oneindige valt, is er geen man over boord. Je bent zo weer op het punt waar je was. Nadeel is wel dat je de pech kunt hebben de verhaaltjes van Luna of wie dan ook voor je kiezen krijgt. Het vertraagt, je wilt doorspelen. Die uitleg had wat mij betreft minder, of in ieder geval wat stoerder gemogen.

De besturing is ten opzicht van deel één verbeterd. Het voelt directer. Meer controle. Het blijft vrij lastig om het 3D gebeuren meteen onder de knie te krijgen. Als beginner is het wennen. Alles lijkt te draaien. Je oriëntatie wordt op de proef gesteld. Als toeschouwer van deze game is het niet altijd een pretje door de onnavolgbare bewegingen. Maar je moet ook niet kijken, je moet spelen.

De optie om een tweede controller te laten besturen heb ik dan ook niet geprobeerd. Die hulp is niet echt uitdagend voor een medespeler. Een ster besturen om de vijanden af te remmen of de diamanten te verzamelen.



DVD

In het begin van de game wordt wel aan de ongeoefende speler gedacht. De regelmatige, niet storende uitleg over de bediening helpt je snel op weg. De icoontjes zijn duidelijk. De bijgevoegde DVD verliest hiermee bestaansrecht. Alles voelt al snel vertrouwd aan. Zoals eerder gemeld zijn de verhaallijntjes tussen de levels door. Een bedankje van Luna, een levensteken van Princess Peach of uitleg waarom het ruimtestation gevormd is naar het hoofd van Mario kan gemist worden. Door deze overdaad aan eenvoudige bruggetjes mis je nu en dan nuttige hints. Je aandacht verslapt, je wilt skippen.

Natuurlijk zijn er de al decennia befaamde groene rioolbuizen, de vleesetende planten en de wandelende paddestoelen. Ook keren de alom bekende Mario-tunes terug, zei het in een moderner jasje. De muziek is over het geheel genomen erg aanstekelijk. Niet hinderlijk, maar het voegt iets toe aan de beleving van de levels. Zonder de overhand te krijgen.

Het verleden, heden en toekomst

Na een week dit platform spel gespeeld te hebben, begint het lastig te worden om de controllers af te staan. Ongemerkt betrap ik mezelf dat ik Mario Galaxy II echt leuk vind. Eigenlijk heb ik helemaal geen zin een review te schrijven. Want de volgende levels wachten. En dat is een groot compliment. Nintendo flikt het weer. De legendarische Mario is weer helemaal actueel, de historie is de tijd weer vooruit. De klassieke reeks heeft toekomst, een lange toekomst.

			Verslavende gameplay	Tegenvallende multiplayer
			Mario verveelt nooit	DVD heeft weinig toegevoegde waarde
			Nog beter dan deel I