GPN Preview - Final Fantasy XIII-2

Vroeger. Vroeger was alles natuurlijk beter. Zo behoorde Ajax nog tot de Europese top, werd er gerapt over de wallen van Wim Kok en waren de Final Fantasy games van uitzonderlijk niveau. Het was ook in die vervlogen tijd, dat ik uren, dagen, weken aaneengeschakeld aan mijn PlayStation geplakt zat om maar verder te komen met Final Fantasy VII, VIII en IX. Want, lieve jongens en meisjes, wat waren de Final Fantasy-games toen van hoog niveau. Wat deze RPG's voornamelijk glans gaf, waren de verhaallijnen waar je daadwerkelijk in meegezogen werd. Je ging geven om de personages en wilde het avontuur tot een goed einde brengen. Iets dat in mijn ogen met Final Fantasy X, op de PlayStation 2, voor het laatst gebeurde.

Op de GPN-redactie word ik gerekend tot de RPG-fanaten, maar vreemd genoeg zijn er weinig Final Fantasy-fans onder ons. Is de Final Fantasy-stijl te Japans? Zijn de 'random encounters' een pijn in de reet? Mist de verhaallijn net dat beetje extra, wat de game vroeger zo geliefd maakte? Misschien wel alles van dat, maar ik zit met iets diepers. Ik ben fokking boos geworden om Final Fantasy XIII en heb mijn controller daarbij gesloopt. Ten eerste vond ik het hele verhaal al een beetje vaag en bijzonder onaansprekend. En als ik dan ook nog eens vast kom te zitten, omdat ik een gedeelte in de game gedwongen word om met die rasta met dat kuiken in z'n haar te spelen, dan heb je de controllers aan het dansen. Enfin, een nieuw jaar, een nieuwe controller, het boek 'anger management voor dummies' en een nieuwe Final Fantasy.



Geen Final Fantasy XIV, want Final Fantasy XIII-2 is eerst aan de beurt. Als je het eerste deel van het tweeluik gespeeld hebt, zul je vrijwel direct iets opmerken zodra je aan dit avontuur begint. De grafische stijl is anders, mooier, likkebaardend mooi zelfs. Kleuren komen heel duidelijk naar voren door de mix tussen de oude grafische stijl en een nieuwe cartoony stijl. Het gevoel van diepte en effecten wordt op een aansprekende manier in beeld gebracht. Ik mocht spelen met Noel Kreis en Serah Farron, de zus van Lightning die de rol van hoofdpersonage in het vorige deel mocht vertolken. Na een zinderend gevecht met iets wat lijkt op een gigantische hand – nee, niet zo één als de eindbaas in Super Smash Bros. – waarbij Noel op een gegeven moment de vijand beklimt en ik door middel van een knoppencombinatie extra schade kan toedoen, blijkt dat ik vocht tegen een gigantisch wapen uit de toekomst. Dingen, en vooral onvriendelijke dingen, die vanuit de toekomst opduiken, moeten uiteraard de kop ingedrukt worden, en er moet uitgezocht worden of dit iets met Lightning te maken heeft.

Dit begon ik te doen op de plek waar ik zojuist mijn titanenstrijd aflegde. Het regende, hetgeen de sfeer nog net iets aandikte op het plein waar ik werd losgelaten. Wat me opviel is dat ik bijna tegen iedereen aan kon lullen. Niet dat iedereen ook daadwerkelijk iets nuttigs te vertellen heeft, maar sommige daarentegen, hebben sidequests voor je in petto. Hoor ik je daar Skyrim denken? Dat is wel het idee inderdaad en het loont dus om af en toe van wal te steken tegen wildvreemde personages. Zo bleek een vrouw, die schaars gekleed was in een soort van vogeljurk, na een karrenvracht aan woorden die ze tegen mijn oortje aangooide, een reizende winkelier te zijn die mij wel het één en ander kon verkopen. Ik had dorst, dus ik kocht een potion voor in de pocket. Handig die dingen. Niet veel later vond ik de weg die mij zou leiden tot een ondergronds gangenstelsel. Kun jij je nog een game herinneren waarin je gewoon rustig door een gangenstelsel kon lopen, een peukie kon roken en aan de andere kant heel relaxt door de uitgang liep? Uiteraard is dat hier dus ook niet het geval en zo maakte ik kennis met mijn oude haat-liefdeverhouding: random encounters.



Bloedlink werd ik ervan als ik wist waar ik heen wilde, dat met de benenwagen moest doen, en dus onderweg tienmiljoenmiljard keer werd aangevallen door monsters. Doordat ik ze niet zag aankomen bevond ik mij continu in de turn-based gevechten. Vind je dat nep? Ja, eigenlijk is dat ook nep. Bij Pokémon zaten ze tenminste nog verstopt in het hoge gras, zodat je bij jezelf dacht: “Hoe kon ik die Snorlex nou gemist hebben? Oh nee wacht, hij zat in het hoge gras.” Zijn de random encounters in Final Fantasy handig? Soms. Ik gebruikte ze altijd voor het trainen van mijn personages, want doordat de vijanden 'onzichtbaar' zijn, kunnen ze je oneindig blijven aanvallen en als het ware respawnen. Mocht je er nu echt gevaarlijk boos van worden, dan kun je altijd nog vluchten (flee) of op een grote gele vogel gaan zitten: de zogeheten Chocobo's die erg handig waren voor het overbruggen van lange afstanden. Ik loop dus met hoofdpersonage Noel en word aangevallen door drie op vuurwerklijkende monsters met kattenhoofden. Maar ik kon ze zien en het gevecht was nog niet begonnen, wat krijgen we nu? Iets nieuws? Ja! Alvorens het gevecht losbarst, heb je als oplettende gamer luttele seconden de tijd om een monster een zwieper met je zwaard te verkopen. Wees er snel bij, want hierdoor krijg je in het gevecht het voordeel van de pre-emptive strike. Dit betekent dat de monsters nietsvermoedend met de rug naar je toe in de lucht staan te gapen, terwijl jij tot de tanden bewapend je zwaard, of magie, in hun rug plant. Dit is leuk gedaan door Square Enix en het maakt voor mij de haat jegens de random encounters iets kleiner.

Eerder las je al de vergelijking met Pokémon. Ik kan het niet laten dit nog een keer te doen. Wat gebeurt er namelijk als je een monster voor de eerste keer tegenkomt, en je verslaat hem, dan verandert deze in een kristal! Dit kristal is nu van jou en zodoende kun je dit monster nu tijdens gevechten inzetten. Zo gezegd zo gedaan en jawel hoor, naast Noel en Serah vocht er een, van origine vijandelijk, personage mee. De aanvallen van dit monster waren niet eens zo sterk, maar na een tijdje loopt een soort van 'special move' balk vol en kun je met een soort van knoppencombinatie, zoals ik die in de derde alinea al besprak, helemaal los gaan. In de preview versie was dit niet meer dan een leuk extraatje, maar ik ben erg benieuwd hoe dit straks verder uitgewerkt is in de volledige game.



Final Fantasy XIII-2 borduurt voort op een game die voor veel echte fans net dat stukje glans miste. De eerste indrukken maken mij echter overwegend positief en daarmee is de liefde die ik heb voor de Final Fantasy-serie weer opgelaaid. De grafische stijl is erg mooi en goed gelukt en ik moet zeggen dat ook de personages allemaal goed op hun plaats vallen. Het kunnen ondernemen van sidequests zie ik als een groot pluspunt en het toont aan dat deze RPG misschien wel een stuk minder scripted gaat worden dan zijn voorganger. Een element dat van onschatbare waarde kan gaan worden met de concurrentie van Skyrim en straks Kingdoms of Amalur: Reckoning. Maar hoe sterk wordt het verhaal? Kun je vrij reizen en ook vrij tijdreizen? Werken de turn-based gevechten nog? Wat is straks allemaal mogelijk met je rekruteerbare monstertjes? En heb je de mogelijkheid om die irritante moogle, die de hele tijd om je heen vliegt, met Zanger Rinus in een twee bij twee cel te gooien? Kortom, ik kan niet wachten tot ik de complete game in mijn handen heb om te testen.

			Mooie visuele stijl	Borduurt voort op niet het sterkste verhaal
			Random encounters	Random encounters
			Open wereld-gevoel	Turn-based gevechten
			Nieuwe battle-gameplay m.t.v. monsters..	.. maar moet nog wel echt een pluspunt blijken
			Interactie met NPC's