GPN Hands-On: DotA 2

Je hoeft het spel niet eens gespeeld te hebben, maar vrijwel iedereen heeft er wel eens van gehoord. DotA, een spel dat begon als een mod (gemodificeerde/aangepaste spelmodus) voor Warcraft 3 en uitgroeide tot een fenomeen. Velen weten niet eens waar de acroniem voor staat, maar weten wel dat het vrij ingewikkelde spel veel gespeeld wordt. Defence of the Ancients is zelfs het onderwerp van een zeer populair liedje (Basshunter – DotA). DotA is zelfs de naam geworden voor het genre (DotA-genre, vaak genoemd het MOBA-genre) waar het spel onder valt. Nu is deel twee in aantocht en heb ik al van de bèta kunnen snoepen. De vraag is nu of DotA 2 zijn voorganger voorbij kan gaan.

Er is een flinke tijd voorbij gegaan sinds de populariteit van de eerste Defence of the Ancients wegebde. Nu komt dan het vervolg. In principe zou het niet moeilijk moeten zijn om een beter spel te creëren, want DotA was maar een mod van Warcraft 3 en het had limitaties, terwijl DotA 2 lange tijd in ontwikkeling is (geweest). Maar het lijkt erop dat de originele DotA de mal was voor het tweede deel. De gameplay is exact hetzelfde, zelfs veel van de oude heroes zijn gebruikt. Er is een korte uitleg over het doel van het spel en je probeert met vier teamgenoten die allemaal een hero besturen, het hoofdgebouw, genaamd Ancient, in de basis van je tegenstander te vernietigen. Dit doe je door in één van de drie banen (of allemaal) een serie torens, die ondersteund worden door kleine vijanden genaamd creeps, te vernietigen zodat je bij de Ancient kunt komen. In de tussentijd probeert het andere vijftal precies hetzelfde te doen bij jou. Dit is wat simpel uitgelegd, maar het principe moet duidelijk zijn. Het principe dat nu dus precies overeenkomt met het eerste deel. Is dit erg? Nee, de gameplay is vrij ingewikkeld en verschilt per potje enorm door verschillende factoren die de verschillende gamers met zich meebrengen. Dus hoewel het niet iets nieuws is, blijft deze spelmodus fris genoeg om er van te kunnen genieten.



Deze frisheid wordt behouden door de enorme diversiteit die te vinden is in het spel. Voor elk van de nu 68 heroes is een verscheidenheid aan items te vinden tijdens het spel. Elke hero heeft ook een aantal abilities die geüpgrade kunnen worden zodra je een nieuw level bereikt. Daarnaast heb je ruimte voor zes items om je hero sterker te maken. Je past je aan naarmate het spel vordert en welke tegenstanders je voor je hebt. Er is dus aan diversiteit genoeg en geen reden voor verandering, if it ain’t broke, don’t fix it zeggen ze immers. Het enige wat ik graag had willen zien, is een vernieuwing. Ik heb het hier over een andere spelmodus, of iets dergelijks, zodat er wat meer waarde aan het spel zit in plaats van aan één modus, maar het spel zit nog in de bèta en er kan nog veel gebeuren. Met de eerder genoemde diversiteit kom ik de bèta zonder twijfel wel door. Het brengt mij wel bij mijn eerste zorg: “Hoe makkelijk is het spel te leren?”

Simpel gezegd: het is niet makkelijk te leren. Het gaat hier niet alleen om de hero die je kiest, maar je moet weten hoe deze het doet tegenover de heroes van de tegenstanders, wat voor abilities hebben je tegenstanders (voor het verwachten van aanvallen). Welke items zijn goed voor welke hero, maar je moet deze “build” ook aan kunnen passen aan de situatie. Daarnaast is het belangrijk de map te kennen, wat de routes zijn en sommige plekjes om te verstoppen. Je moet weten hoe een hero evolueert tijdens het spel, dat wil zeggen: ken het verschil tussen zogezegd “early-”, “meta-” en “lategame”. Deze drie stadia zijn voor elke hero anders en zijn belangrijk voor het verwachten van bepaalde situaties. Dit lijstje is nog lang niet compleet, wil ik de aspecten beschrijven die het spel ingewikkeld maken, maar het geeft je hopelijk een idee. Mijn probleem is niet zozeer dit lange lijstje, want het actief denken is voor mij zeker een pluspunt, maar meer de leercurve die het spel heeft, zorgt voor problemen. Het is niet makkelijker gemaakt voor beginnende spelers en iedereen moet op al deze punten letten. Het kan hectisch zijn en ik zie veel spelers die verbaal worden afgeslacht, omdat ze nieuw zijn. Het spel is niet vriendelijk voor de nieuwe gamer, maar dit kan nog veranderen. Er is een “Learn” tab in het spel waar nog veel aan toe kan worden gevoegd, want het spel zit immers nog in de bèta. Maar goed, dit zijn allemaal nog dingen die ook in het origineel zaten. Hier hebben mensen van gehouden en hier kan dus langs gekeken worden. Hoe verschilt het spel zich dan van het eerste deel?



In alle eerlijkheid, niet zoveel. Het spel speelt vloeiender dan zijn voorganger, vooral op visueel gebied. De animaties zijn een stuk beter geworden, waardoor het onderscheiden van verschillende vaardigheden makkelijker is. Daarnaast zijn de graphics in het algemeen een stuk beter geworden, meer gedetailleerd waar de heroes ontzettend van profiteren. Het is ook niet te druk waar naar mijn mening de eerste DotA aan leed. Tijdens gevechten was het daar een explosie van kleur, omdat alles redelijk fel was, maar in DotA 2 is het wat doffer, maar niet ten koste van het totaalplaatje. Bij dit totaalplaatje hoort ook een soundtrack. Deze bestaat alleen uit sound effects en geen achtergrondmuziek. Persoonlijk zou ik het toch overstemmen met mijn eigen muziek, want het kan wat stilletjes zijn. Maar deze stiltes worden door goede sound effects doorbroken. Zelfs zonder muziek kun je makkelijk genieten van het spel. Ik durf zelfs te zeggen dat het absoluut niet nodig is en van het spel te genieten is met alleen je gedachten.

Hoewel DotA 2 weinig nieuws met zich meebrengt, is het een ontzettend leuk en gecompliceerd spel om te spelen. De leercurve die het spel heeft, is een kleine tegenslag, maar kan verholpen worden met wat hulp door de ontwikkelaar. Een paar tutorials extra en iemand wordt snel bekend met het spel. Dit minimale probleem kende de eerste DotA ook al, wat een van de vele overeenkomsten is. De grote verschillen lijken op het visuele gebied te zitten en een beetje op lichte verbetering qua geluidsbestanden. Al met al ziet het er naar uit dat DotA 2 meer een opgepoetste versie van het origineel is, maar dit hoeft niet per se een slecht iets te zijn. DotA had iets nieuws nodig, iets wat mensen weer het spel met plezier laat spelen en dit is precies wat DotA 2 doet. Warcraft is niet meer nodig om het spel op te starten en meer support vanuit de ontwikkelaar voorspelt een goede toekomst voor het spel. Met gemengde gevoelens wacht ik af wat het totaalplaatje wordt.