Enslaved: Odyssey to the West

De Apocalyps staat voor het einde van de wereld. Hoe de wereld zal eindigen staat alleen niet vast. Zal de opwarming van de aarde hiervoor zorgen? Of misschien een bezoek van Aliens? Nee, volgens mij is oorlog de meest reële mogelijkheid. De mensheid vecht al sinds oudsher met elkaar en nu we over atoomwapens beschikken, kan een oorlog zomaar tot het einde van de wereld leiden, zoals wij die nu kennen.

In Enslaved is de wereld ten onder gegaan aan oorlog. Hele steden verwoest, verlaten en door de natuur overgenomen. Na de oorlog is er een nieuwe macht opgestaan, ‘The Pyramid’. Deze nieuwe macht heeft Mechs ontwikkeld, maar niet om de wereld op te bouwen, maar om de rest van de mensheid te vangen, zodat zij als slaaf kunnen dienen. Iemand die de werkwijze van de Mechs maar al te goed kent, is Monkey. Lang is hij op de vlucht voor ze geweest, maar uiteindelijk is hij toch ten prooi gevallen. Wij maken voor het eerst kennis met hem als hij gevangen zit op een ruimteschip, die op weg is naar ‘The Pyramid’. Talloze pogingen heeft hij ondernomen om zich te bevrijden, maar geen van alle waren succesvol. Totdat een onbekend vrouwspersoon zich weet te bevrijden uit een andere cel en voor technische problemen zorgt op het schip. Hierdoor kun je eindelijk ontsnappen en dan begint het spel ook meteen. Je eerste doel is dan ook om van dit schip af te komen, en ondertussen leert de game je de basisvaardigheden die je nodigt hebt voor de rest van het spel. Het lukt je uiteindelijk om te ontsnappen, maar niet zonder kleerscheuren. Door een harde val op de grond raak je namelijk bewusteloos. Eenmaal weer wakker en bij kennis, merk je dat er iets anders is.



De onbekende vrouw die indirect voor jouw bevrijding zorgde, heeft een apparaatje op je hoofd geïnstalleerd. Dit apparaatje zorgt ervoor dat jij haar slaaf bent. Als ze jou iets vraagt en jij weigert kan ze je helse pijnen bezorgen. Ook is het zo, dat als zij sterft, jij sterft. Helemaal overgeleverd aan haar heb je eigenlijk geen keus, je moet haar helpen thuis te komen en dit is ook de reden dat zij jou tot haar slaaf heeft gemaakt. Zij realiseerde zich dat ze dit niet alleen kon en een sterker persoon nodig had om haar te helpen. De hoofdband zorgt gewoonweg voor de zekerheid, je kan niet weigeren. Dit is het bizarre begin van de relatie tussen Monkey en de vrouw die Tripitaka heeft, of gewoonweg Trip. In het begin zullen er dan ook een aantal fikse ruzies zijn, maar later in de game lijkt Monkey haar beweegreden te begrijpen en er vrede mee te hebben.

Om Trip thuis te krijgen moet je een heel stuk reizen, door vergane steden en wolkenkrabbers die overgenomen zijn door moedertje natuur. Als je even stil staat en goed om je heen kijkt zie je hoe mooi de wereld eigenlijk is. De kleurrijke omgeving schittert in de zon en is een ware lust voor het oog. Maar laat je niet misleiden door al dit moois, want tijdens deze reis zullen talloze Mechs je pad kruisen en iedere Mech vormt weer een nieuwe bedreiging. De eerste Mechs kun je gemakkelijk aan door blind op ze in te hakken met je staf, of door ze onder vuur te nemen met datzelfde wapen. Ja je leest het goed, met de staf kun je zowel schieten als slaan. Latere Mechs zullen wat meer tactiek van je vergen. Zo zijn er Mechs met schilden die je pas kunt raken, wanneer je hun schild onschadelijk hebt gemaakt, en dan zijn er nog de grote Mechs waarbij je de omgeving goed zult moeten gebruiken om ze het hoofd te kunnen bieden. Naast de staf heeft Monkey ook beschikking over een schild, waarmee hij een aantal kogels kan incasseren. Daarnaast krijg je beschikking over een apparaat genaamd Cloud. Dit is een snel vervoersmiddel, die gebruikt wordt in de game voor bepaalde actiescènes. Ik vond het leuk om met Cloud rond te racen, maar een echte toevoeging vond ik het niet, al zorgt het wel voor de nodige variatie tijdens je reis.



Doordat er een grote verscheidenheid is aan tegenstanders, blijft het leuk om tegen ze te vechten. Maar hoewel ze leuk zijn, zijn ze ook eigenlijk iets te makkelijk, want meer uitdaging had het nog beter gemaakt. Tijdens de gevechten heb je ook maar beschikking over twee soorten aanvallen met je staf. De normale aanval, waarmee je een snelle salvo uit kunt delen, maar ook een sterkere aanval die wat langzamer wordt uitgevoerd. Wil je meer vaardigheden dan zul je Trip lief moeten aankijken, want zij verzorgt de upgrades voor jou. Om deze updates te bekostigen moet je orbs verzamelen, die door de hele game verspreid liggen. Ook levert iedere verslagen Mech weer een aantal orbs op. Zodra je genoeg orbs hebt voor een update is het een kwestie van het upgrademenu selecteren en kiezen wat je wilt verbeteren. Je kunt kiezen uit: fysieke aanvallen, schieten met je staf, schild en health. Hoe meer orbs je verzamelt, des te sterker je wordt, en des te minder kans die robots maken. Maar de game is meer dan alleen Mechs bevechten, want dat zou je snel de neus uitkomen.

Vaak genoeg zul je gebruik moeten maken van Monkey’s behendigheid. Gebouwen beklimmen om schakelaars te bereiken, die voor een nieuwe doorgang zorgen bijvoorbeeld. Je maakt gebruik van de klim en klautervaardigheden om anderen te helpen of een alternatieve doorgang te vinden, niet zozeer om het jezelf gemakkelijker te maken. Dat Trip zelf niet zo behendig is komt soms maar al te duidelijk naar voren, want zelfs als je haar naar de overkant gooit, wil ze nog weleens moeite hebben om daadwerkelijk de overkant te bereiken. Dan blijft ze aan de afgrond hangen en dan moet je snel handelen, naar de overkant springen en haar redden. Doe je dit niet en ze valt, dan sterf je zelf natuurlijk ook. Toch is Trip niet nutteloos, want waar Monkey zorgt voor kracht en behendigheid is zij wat slimmer en handiger met apparatuur. Deuren openmaken doet zij veel, maar ze komt pas echt van pas als je het tegen Mechs moet opnemen, die jou vanaf een afstand onder vuur nemen. Zij kan, als jij dit vraagt, een holografisch beeld maken in de lucht die zorgt voor afleiding. Jij kan dan meters maken en dekking zoeken. Op deze manier kun je de Mechs besluipen om vervolgens keihard toe te slaan. Ook Monkey kan de Mechs afleiden als dit nodig is, dit doet hij door te roepen en zo de aandacht op zich te vestigen. Dan is Trip weer in de gelegenheid om naar jou toe te komen.



Iedere keer dat je de nodige Mechs verslagen hebt en heerlijk hebt geklommen, beland je aan het einde van het level. Dan is het meestal tijd voor een cutscène waarin het volgende deel van het verhaal wordt verteld. De relatie tussen Monkey en Trip komt hierin mooi naar voren en je ziet dat ze steeds beter met elkaar kunnen leven. De samenwerking gaat steeds beter en Trip geeft eigenlijk geen orders meer aan Monkey, maar vraagt alles beleefd. De stemacteurs van alle personages hebben fantastisch werk geleverd, want ik ken maar weinig spellen die zulke geloofwaardige personages hebben weten te creëren. Door de goede stemacteurs komen ook de emoties goed tot zijn recht in dit spel. Je hoort duidelijk de woede, teleurstelling en verdriet in de stemmen. Hulde voor deze prestatie, want hierin onderscheid het spel zich van de andere games.

In deze game is het verhaal goed, zijn de personages goed ingesproken en is de gameplay zeer divers. Dit zorgt voor een meeslepend geheel, waar je toch een aantal dagen zoet mee bent. Er zijn wel een aantal kleine minpuntjes, zoals de gemakkelijke gevechten en de laadschermen. Toch doet dit geen afbreuk aan het geheel, want dat is werkelijk waar, heel bijzonder.

			Sterk verhaal	Gevechten iets te makkelijk
			Geweldige voice-acting	Af en toe lange laadschermen
			Diverse tegenstanders
			Kleurrijke graphics