Castlevania: Lords of Shadow

Na het Wereldkampioenschap Voetbal van dit jaar heb ik naast veel wrok met name heel veel haat gekregen tegen een bepaalde vorm van nationalisme. En nee, ik heb het niet over de in steroïden gedoopte wonderkinderen van Duitsland en ook niet over de handsbal van Suarez in de kwartfinale, maar natuurlijk die Spanjaarden die ons in de 116de minuut het wereldkampioenschap ontnamen. Als je dan even later een game onder je neus geschoven krijgt waarin de Spaanse Gabriel even de aarde moet gaan redden (waar zijn de Nederlanders?!), ben ik er al helemaal klaar mee! Achja, op z’n minst is de game wel oké…

Deze Gabriel Belmont, niet te verwisselen met de aartsengel, wordt in een tijd van wanhoop door de Brotherhood op pad gestuurd om zijn pas overleden vrouw op te zoeken. De aarde is namelijk getroffen door een verschrikkelijk kwaad, waardoor het geloof bestaat dat de mensen in de hemel de aarde negeren. De Brotherhood geloofd dat Gabriel’s vrouw, Marie, een boodschap voor ze heeft, alleen kan ze die vrij moeilijk vertellen aangezien ze dood is. Gabriel moet dus naar The Guardian of the Lake, de god Pan, gaan om via hem bij zijn vrouw te komen. Eenmaal bij zijn vrouw aangekomen krijgt hij te horen dat volgens de profetie een man met een puur hart de krachten van The Lords of Shadow zal gebruiken om al het kwaad te verslaan. En laat jij nou net onder die categorie vallen! Samen met een andere ridder van The Brotherhood, Zobek, ga jij op pad om de krachten te verkrijgen en zo begint een epische tocht!



Hoe epischer de tocht, hoe epischer de reis zou ik maar zeggen en dat geldt zeker voor Castlevania: Lords of Shadow. De reis bestaat uit twee onderdelen die met name terugkeren; platformen en vooral heel veel vechten. Het platformen is erg standaard, maar wel zo goed uitgewerkt dat het altijd leuk blijft. Het draait vooral om het springen, klimmen en rennen om maar zo snel mogelijk bij het volgende gevecht te komen. Want naast het geweldige verhaal draait Castlevania vooral om enorme gevechten van epische schaal. De gevechten beginnen in een level, en met name in het begin van de game, met een aantal kleine monstertjes die verslagen moeten worden. Maar ook al lijken ze klein, ze dienen als intro voor de algehele speelstijl waaraan je moet wennen om de game te kunnen spelen. Castlevania is namelijk een ‘bitch van een game’ en door gewoon te buttonbashen krijg je alleen maar schermen te zien waarop staat dat je alweer dood bent gegaan.

Maar ondanks dat de gameplay het uiterste van je vergt voelt het des te beter wanneer die grote eindbaas eindelijk op zijn knieën gaat en je een geweldige overwinningskreet kunt slaken. In het begin vecht je vooral tegen kleine goblins, maar al snel worden deze vervangen door enorme moerasmonsters en sneeuwmannen, en dit is slechts het begin. Maar waar je ook tegen vecht, de game speelt altijd als een raket door en je zult moeite hebben om de game los te laten als je er eenmaal aan begint. Dit komt mede door een uitgekiende combinatie van verhaalvertelling en gevechten, waardoor het voelt alsof je echt ergens voor vecht. Gabriel wordt hierdoor een personage met diepte, maar weinig games krijgen dit voor elkaar met hun personages.



Waar hedendaagse games ook minder in slagen, is het hebben van een verhaal dat langer is dan een uur of vijf. Castlevania: Lords of Shadow lacht hierom met een lengte van ruim twintig uur, waarin de game altijd leuk blijft en nooit repetitief wordt. Het enige nadeel aan deze ervaring is dat, ondanks dat de game onder de noemer “episch” en “geweldig” samengebracht kan worden, alles al eens eerder is gedaan. De vechtmechanieken lijken direct uit God of War III te komen, het upgradesysteem uit Dante’s Inferno en de vijanden hebben allemaal een look die je uit die games zult herkennen, om maar een aantal recentere voorbeelden te noemen. Maar wat Castlevania’s grote kracht is, is juist hoe de game al deze goede punten uit die games weet te combineren en hieraan het perfecte, onbeschrijfbare Castlevania-gevoel mee te geven. Waarschijnlijk zorgt dit ervoor dat het een van de beste actiegames van 2010 wordt.

Hoe mooi die trofee ook is, er lijkt nog een kroontje bij te mogen voor de beste graphics en effecten van dit jaar. Want wat ziet Castlevania: Lords of Shadow er geweldig uit zeg! Alles, en dan ook echt alles, is gedetailleerd in de wereld; De bladeren van de bomen tot het wapen van Gabriel, en van de snijtanden van een spin tot het harnas van een gevallen ridder. Qua effecten doen ook weinig games meer dan Castlevania doet op dit moment. De sneeuw die langzaam tegen je scherm aanvalt en verdampt, of de regen die langzaam naar beneden rolt over je scherm, of misschien toch de inval van het zonlicht die echt overal precies klopt, wat zou het mooiste zijn? Het maakt gewoon niet uit waar je naar kijkt, Castlevania is een prachtige game en alles is zoals het moet zijn!

			Verhaal is... episch!	Steelt wel aardig wat van andere games
			De gevechten zijn... epischer!
			De graphics zijn het... epischt!
			Platformen is simpel, doch geweldig