Vanquish: Gears of War met een Japans sausje!

Wat is dat toch met games en personages in speciale pakken. In Halo hebben we Masterchief met een pak dat wel tegen een stootje kan. Een schild beschermt hem van de meeste schoten en herlaad automatisch wanneer het niet geraakt wordt. Heel erg bekend natuurlijk, want ten eerste is Halo een grote franchise en ten tweede zien we Masterchief alleen in het pak. Een ander voorbeeld is Metroid, waarin Samus een speciaal pak draagt. Multifunctioneel te gebruiken en net als Masterchief zien we ook haar bijna alleen in het pak. Sam Gideon is het nieuwe gezicht in dit gezelschap. Hij heeft een bijzonder pak die ik zelf heb mogen testen!

In Vanquish ziet de wereld er uit als de dag van vandaag. Het valt totaal niet op dat de mensheid grote technologische vooruitgang geboekt heeft. In een cutscène zie je gewoon wegen van asfalt, rijtjeshuizen en een paar bomen geplant tussen de stoeptegels. Toch heeft de mensheid een paar flinke stappen gemaakt, door een gigantische ruimteschip te creëren, de ruimte in te lanceren, om als energiebron te dienen voor de Verenigde Staten. De wereld verkeerd namelijk in een crisis en ieder land vecht voor de energiebronnen die er nog over zijn. Ze hadden alleen de pech dat Rusland hun geavanceerde ruimtestation overnam, nadat er een coup had plaatsgevonden in Moskou. Daar komt ook nog eens bij dat het naast een energiebron, ook een massavernietigingswapen is. Dit liet de Rus Zaitsev zien toen hij als waarschuwing de staat Californië van de kaart veegde, met één enkele schot van de laser. De president van de VS laat dit niet over zijn kant gaan en verklaarde de oorlog! Zij roept jou (Sam Gideon) en oud oorlogsveteraan Robert Burns op om het ruimtestation te penetreren en te heroveren. Dit is alleen makkelijker gezegd dan gedaan.



Het plot voelt mager aan, dat had beter gekund, maar in een game als deze is het verhaal niet het belangrijkste aspect. Wel moet je een belangrijk doel voor ogen hebben, zodat het betekenisvol wordt voor jezelf. Eenmaal het ruimtestation geïnfiltreerd, begint pas het echte werk. Je bevind je nu in één grote mechanische omgeving, maar geen kleine ruimtes, absoluut niet. Dit ruimtestation herbergt hele steden bestaande uit de beste technologie beschikbaar. Alles ziet er een beetje wit uit en dit voedt het futuristische gevoel. In deze stad van de toekomst zul je keihard moeten knokken om te overleven, vechten tegen mechs en die zijn er in alle soorten en maten. Het kleinere grut daar ben je zo klaar mee, even mikken, schieten en dan vallen ze met bosjes neer. De uitdaging zit hem in de grotere mechs, die zijn een stuk taaier en daardoor niet één-twee-drie te verslaan. Hier komt het tactische gedeelte van de game om de hoek kijken, want iedere mech heeft zijn eigen zwakke punten. Ieder goed ontwerp heeft zo zijn schoonheidsfoutjes, door in slowmotion te gaan ontdek je deze punten. Zodra je die eenmaal kent is het een kwestie van positioneren en goed gebruik maken van deze slowmotion-optie om je vijand te vernietigen.

De slowmotion-optie heet in de game ARS-Mode. Eigenlijk gewoon een soort bullet-time; het vertraagd de tijd waardoor je extra gericht te werk kunt gaan. Dit is een belangrijke functie van jouw pak, want naast het opvangen van de nodige schade is er nog maar één ander onderdeel dat echt uniek te noemen is. BOOST is dit laatste onderdeel. Dit zijn motoren die aan de zijkant van je pak bevestigd zitten, hiermee kun je grote snelheiden behalen. Dit zorgt ervoor dat je moeilijker te raken bent en daarbij is het gewoon uiterst leuk om te doen. Maar pas wel op met deze bovengenoemde capriolen, want het pak kent ook zijn limieten. Eis je er teveel van dan raakt het oververhit en zijn je overlevingskansen drastisch gedaald. Het is dan een slim idee om snel dekking te zoeken, iets dat je regelmatig zult moeten doen, om als overwinnaar uit de chaotische strijden te komen.



Je pak zorgt voor de nodige voordelen, maar is geen garantie voor succes in de gevechten. In dit spel draait het echt om skills, oftewel vaardigheden. De gevechten die je zult leveren in het ruimtestation zullen intens zijn en enorm chaotisch. Nog nooit heb ik zoveel raketten, mechs en kogels op mijn scherm gezien. Om dit alles het hoofd te bieden moet je slim zijn, dekking zoeken en je kansen kiezen om toe te slaan. Meter voor meter neem je steeds meer terrein in op je tegenstander, terwijl je van de ene naar de andere beschutte plek beweegt. Natuurlijk hoef je in de chaos de mechs niet te lijf te gaan met je blote handen. Wapens zijn een must en die zijn er dan ook in overvloed. Een systeem dat bij het pak hoort met de naam BLADE, zorgt ervoor dat een apparaatje in veel bekende wapens kan transformeren. Het gaat hier niet alleen om de standaard geweren, zoals een machinegeweer en een raketwerper, maar ook over lasers en andere technische hoogstandjes. Deze wapens kun je vervolgens weer upgraden, door hetzelfde wapen in het spel op te pakken, terwijl je magazijn vol zit. Je krijgt dan de standaard voordelen die de meeste onderhand wel zullen kennen: herlaadsnelheid verhogen, groter magazijn, betere vuurkracht, enzovoort. Het zorgt ervoor dat je meer tegenstand kunt bieden tegen je vijanden, maar tegelijkertijd maakt dit upgradesysteem andere wapens overbodig. Zodra je een eind gevorderd bent in het spel, zul je niet gauw een wapen oppakken dat niet geüpgraded is. Die is namelijk helemaal niet geschikt om te gebruiken en veels te zwak in vergelijking met de wapens die je wel geüpgraded hebt.

Maar het zijn niet de wapens, de setting of het verhaal waar Vanquish de punten scoort. Het is allemaal degelijk te noemen, maar de gevechten, de over de top actie, is waar dit spel zich onderscheidt. De intensiteit is ongekend en zeker in de grote veldslagen zul je op je tellen moeten passen. De actie is vlot, onvoorspelbaar en chaotisch. Ga je als een kip zonder kop het gevecht in, dan zal dit afgestraft worden met een snelle dood. Eerst nadenken en dan pas handelen. Je moet continue scherp blijven, zelfs een paar seconden na een cutscène. Voordat je het weet zit er een grote laser bovenop je kop en mag je weer in het menu de optie restart aanklikken. Vechten op het scherpst van de snede is het, ik kan het niet anders verwoorden. Het is niet gemakkelijk, lekker tactisch en tegelijkertijd vlot, en als je eenmaal gewonnen hebt geeft dit je een heerlijk gevoel. Ook de explosies die volgen na het verslaan van een grote mech zijn een beloning voor je harde werk.



Een mindere beloning is de voice-acting die natuurlijk aanwezig is in het spel. Sam Gideon wordt geportretteerd als een macho man, terwijl dit helemaal niet bij hem past. Hij is niet breed, niet gespierd, het is hem gewoon niet op het lijf geschreven. Sam had beter een bescheiden persoon kunnen zijn in plaats van een Solid Snake-wannabe. De gesprekken die de personages met elkaar voeren zijn niet onwijs storend, maar wel slecht uitgewerkt. Het stoere komt niet van de grond en doet me denken aan die stoere bruggers op de middelbare school. Ze willen het heel graag, maar het lukt ze niet. De ene foute oneliner na de ander floept eruit, net zolang tot het op je lachspieren begint te werken. Het werkt niet lekker, dat is één ding dat zeker is. De cutscenes waarin zich dit voornamelijk voltrekt zijn ook niet van onwijs hoge kwaliteit. Hoe mooi de wereld eruit ziet ingame, zo matig ziet het eruit in de cutscènes. Het is allemaal een beetje vager, geeft je het gevoel dat ze het enorm gecomprimeerd hebben. Daar komt ook nog eens bij dat deze filmpjes de actie soms bruut onderbreken en dat kan ik niet erg waarderen. De actie is juist waar het in uitblinkt, waarom zou je dat in godsnaam willen verstoren met een cutscène? It’s beyond me.

Maar vooruit, ik ga de game niet afvallen, omdat ze een paar steken hebben laten vallen in het acteerwerk. In een actiefilm draait het nu eenmaal om de actie en niet om de acteerkunsten, dit is precies hetzelfde voor dit spel. Een plot van een B-film, gespeeld door matige acteurs met de beste actie die je ooit van je leven gezien hebt. Sommige mensen zullen klagen dat ze de game aan de korte kant vinden. Het is namelijk zo dat je er niet langer over zult doen, dan vijf uur. Dit is niet lang, dat geeft ik meteen toe, maar ik vraag me af of ze dit toch al matige verhaal nog langer hadden moeten rekken. Hij mag dan kort zijn, maar volgens mij hebben ze wel beste eruit geperst. Daarnaast verhoogt dit de replay enorm, zeker omdat de game onderverdeeld is in hoofdstukken en die op zijn beurt weer in acts. Iedere act duurt hooguit een kwartiertje, dus dat is een mooie tijd om de game later af en toe nog op te pakken. Wat de game wel parten speelt is het gebrek aan een coöp functie en het gemis van een goede multiplayer. Dit had prima bij de game gepast en ik weet zeker dat dit een mooie toevoeging had geweest. Ik denk dat ze dit wel met het idee hebben gedaan, om zich puur te richten op de singleplayer. Dit is ze dan ook goed gelukt, want het is een hele ervaring. Zeker als je God Mode vrijspeelt en met deze moeilijkheidsgraad aan de slag gaat. Je moet dan echt een God zijn, want mijn hemel wat is dat lastig.



Vanquish is een game die het niet moet hebben van zijn verhaal of het acteerwerk van zijn personages. Het draait echt puur om die actie en dat is goed te merken. De gevechten zijn chaotisch, intens, maar tegelijkertijd tactisch. De gevechten zijn ook variërend door de verschillende type mechs en de wapens waaruit je kunt kiezen. Neem daarbij de vlotte gameplay en de mogelijkheid om je snel voort te bewegen, terwijl je tegelijkertijd de tijd vertraagd en dan heb je een dijk van een spel. Die vreemde oneliners wil ik het dan maar al te graag vergeven, want dit heeft me vanaf de eerste minuut weggeblazen. Het is één grote adrenalinerush van het begin tot het einde.

			Uitdagend	Matig plot
			Chaotisch	Vreemde dialogen
			Intense actie
			Grote mechs
			Lekker tempo