Jeroen zegt: Een game. Het kan soms behoorlijk frustrerend werken. Vooral als een game teveel herhaling bevat, de eindbazen te moeilijk zijn en niet aan het einde komen, omdat je ze in het midden van het level moet bevechten. Ik heb het over Star Wars: The Force Unleashed II. Het was een game waar ik me ontzettend op verheugd heb: Yoda die er in voorkomt, Darth Vader, Starkiller. Het is Star Wars! Maar zodra zo'n game enkel en alleen button-bashen is, ben ik er snel klaar mee.
Tom zegt: Episch dat je zo over een game begint die eigenlijk doet wat anderen niet kunnen: uitdagen! Call of Duty, Medal of Honor etc. zijn voorbeelden van games die te makkelijk zijn. Zodra er dan een game langskomt die wat pittiger is wordt het meteen afgedankt, omdat het te moeilijk is. Maar hoezo lukt het niet, is het te repetitief voor je, te lastig? Er moet toch iets zijn dat je er echt heel slecht aan vindt?
Jeroen zegt: De game is zeker niet slecht. De cut-scènes zijn ge-wel-dig. Ook de wereld buiten het level is mooi in elkaar gezet: zodra ik in een level naar buiten kijk, zie ik een prachtige maan die de gang verlicht. Jij noemt het uitdagend, ik vind het na twee levels wel weer mooi geweest. Waarom? Simpel: na een tijdje ben ik het wel zat om telkens op dezelfde knoppen te drukken. Natuurlijk zijn er ontzettend vette combo's, maar deze zijn na een tijdje ook wel bekend.
Tom zegt: De game brengt weer eens wat uitdaging en dat is iets wat ik mis in heel veel grote titels de laatste tijd. Over het indrukken van dezelfde knoppen heb je natuurlijk gelijk, maar ja, moet ik Star Wars nou gaan afrekenen op dat punt en Call of Duty gaan prijzen omdat je zo vaak de trigger in moet drukken? Nee, dat vind ik niet kunnen richting een game die precies doet wat hij moet doen. Daarnaast viel het wat mij betreft absoluut mee qua herhaling. Natuurlijk, de game is gebaseerd op het slaan met de Lightsabers, maar er zijn aardig wat Force krachten die je kunt gebruiken om dat af te wisselen. Dat is ook echt de tactiek waarmee je deze game moet spelen!
Jeroen zegt: Tuurlijk, die tactiek is er zeker. Maar omdat je de twee belangrijkste krachten (Force Blast en Lightning) al meteen tot je beschikking hebt en de andere vrij snel volgen, is ook dáár het leuke snel weer vanaf. Uiteraard zijn er nog een paar nieuwe toevoegingen in de game. Zo kun je nu met twee Lightsabers vechten (Starkiller houdt zijn sabers nog steeds heel, héél apart vast), iets wat mij toch wel aangreep. Dat zijn gegarandeerd vette combo's! Ook zijn er nieuwe Force powers. Mind Trick is er daar één van. Je hypnotiseert je vijanden, waardoor ze zich tegen hun vrienden keren en jou helpen. Óf ze springen van een berg af, wég vijand! Nu zijn er een paar vijanden die wat sterker zijn. Helaas kun je met één druk op de knop deze vijand uitschakelen, mits hij zelfmoord pleegt. Deze toevoegingen zijn gaaf, maar wennen wederom snel. Ze worden wel steeds krachtiger zodra je ze upgradet, maar in principe blijven ze hetzelfde. En elke keer wanneer ik de game startte, voelde het goed om de Stormtroopers te elektrokuteren, maar dat gevoel is na een tijdje.. weg.
Tom zegt: Ik kan me enigsinds in je mening vinden, maar daar komt het punt van variatie wel goed van pas. Het ene moment ben je daar mee bezig, maar er zitten ook lekker veel baasgevechten in en stukjes waarbij je moet wegrennen van een grote vijand die alles achter je vernielt (dit misschien iets teveel overkill). Het vechten wordt inderdaad repetitief, maar de game zelf biedt genoeg variatie.
Jeroen zegt: Nu je het toch over de eindbazen hebt, ik heb daar ook iets over te zeggen. In deel één was ik al snel klaar met de eindbazen, en dan voornamelijk hun ''finishing-move''. Iets wat ik overigens nog steeds terugvindt bij de grotere aanvallers. Het is een kwestie van button-bashen en daarna wederom de juiste knoppen indrukken en de vechter afmaken. De eindbazen zijn gruwelijk. De eerste is groot, sterk en angstaanjagend. Toch was het weer veel van hetzelfde. Zo moet je bij een bepaalde eindbaas steeds iets uitschakelen, voordat je hem kunt vernietigen. Dat is één keer leuk, een tweede keer misschien ook nog wel, maar zodra je te lang bezig bent, gebeurt dat wéér. Drie keer is misschien scheepsrecht, maar niet in deze game. Zodra de bazen dan (eindelijk) zijn uitgeschakeld, is het level nog niet afgelopen. Sterker nog, ik moest nog een half uur door het level lopen om mijn vijanden af te maken. Overigens vind ik de eindbazen niet creatief, alsof de ontwikkelaar geen goed einde aan het level kon breien. Een eindbaas hoort, als je het mij vraagt, aan het einde van het level. Iets wat LucasArts dit keer dus anders heeft gedaan. Geen probleem, maar íets meer naar het einde had van mij wel gemogen. En wat je zegt, over het wegrennen. Op zich een leuke toevoeging, maar ook dit ging mij snel vervelen.
Simpelweg omdat het steeds op hetzelfde knopje drukken is, zo snel mogelijk, totdat je bij het einde van de gang bent. Als het misschien een paar bepaalde combo's zouden zijn (misschien niet geheel logisch), zou het voor de nodige afwisseling zorgen.
Tom zegt: Ik ben het deels met je eens en grotendeels met je oneens. De bazen zijn inderdaad zonder inspiratie gemaakt, het is een terugkerend patroon dat eindigt met een quick time event. Die quick time events nekken de game wat mij betreft ook volledig, want al het grove geschut in de game wordt daarmee opgelost, maar het zorgt er niet voor dat de game niet gruwelijk geworden is. De eindbazen zijn vaak enorm groot en richten grote schade aan, ook aan de omgeving, dit zorgt ervoor dat de game grafisch een topper is. Daarnaast weet de game je prima het gevoel te geven dat je echt iets hebt om voor te vechten. Het verhaal in The Force Unleashed II is namelijk dat er een kloon is gemaakt van Starkiller, die flashbacks krijgt van gebeurtenissen die de echte Starkiller heeft meegemaakt in het eerste deel. Starkiller ontsnapt aan Darth Vader en gaat op zoek naar zijn grote liefde, Juno. Het is natuurlijk een cliché verhaal (het op zoek gaan naar de grote liefde), maar wordt geweldig gebracht door goede stemacteurs, geweldige cutscenes en met name de vraag: ‘Kijken we naar de echte Starkiller of is dit daadwerkelijk een kloon?’
Jeroen zegt: Klopt, het verhaal is inderdaad geweldig. De eerste game moet echter wel gespeeld zijn om het verhaal te snappen. Zo zullen gamers die dit niet hebben gedaan, Starkiller, Juno, General Kato en andere nieuwe personages niet kennen. Gelukkig zijn er veel personages uit de films die er in terugkomen. Iets wat mij zeker aanspreekt, voornamelijk mijn grote held Yoda. Helaas is zijn rol maar van korte duur.
Tom zegt: Tsja, shit happens, maar feit blijft dat de game op dit soort manieren geweldig blijft. De game maakt het Star Wars-universum gewoon goed na, met geweldige graphics, enorme omgevingen en personages die geweldig worden neergezet. Helaas dat ik na het spelen toch niet het gevoel overhield dat ik had na Star Wars: The Force Unleashed. Het gevoel dat dit een waardig nieuw hoofdstuk was in het Star Wars-epos. Het verhaal is er gewoon te kort voor en wijkt teveel af van het verhaal in de films, iets dat ik in het origineel nog niet had.
Jeroen zegt: Het verhaal is inderdaad vrij kort. Ik had meer het gevoel: dit was even een tussenstop, een appeltje voor de dorst. Dat we nog moeten wachten op de échte Star Wars: The Force Unleashed II. Helaas is dat niet zo. De game deed me versteld staan met zijn prachtige graphics en heeft een verhaal dat toch nog weet te boeien, maar helaas is de game zelf al snel te repetitief, zelfs mét de brute Force powers.
Tom zegt: Inderdaad, Star Wars: The Force Unleashed II is een game met fantastische graphics, een goed verhaal en speelt lekker door. Maar de game lijdt heel erg onder het feit dat er te weinig variatie is in vijanden en de eindbazen altijd worden verslagen met een quick time event. Ook is de game veels te kort. Vandaar dat we de game beoordelen met een ruim voldoende, een zeven.
 |
|||||||
 |
Twee lightsabers! | Cliché-verhaal |  |
||||
| |
Vette Force-powers | Te kort | |
||||
| |
Bekende personages | Herhaling | |
||||
Kockie
mathias