GPN Review - Ghostbusters: Sanctum of Slime

Kinderen op de basisschool hebben altijd al een idee wat ze later willen worden. Jongens kiezen altijd een stoer beroep, zoals politieagent, brandweerman of astronaut. Meisjes kiezen eerder een beroep als juf of kapster. Volwassenen stellen de vraag, ‘Wat wil je later worden? ‘, meer dan eens. Raar stonden ze te kijken toen ik zei; ‘Ik wil later spokenjager worden!’. Als jongetje had ik een erg levendige fantasie en ik was helemaal in de waan van de Ghostbusters-film. Hoe cool zou het wel niet zijn om dat later te worden! Helaas vertelden Bassie & Adriaan mij dat spoken niet bestaan. Spoken moeten toch echt bestaan om het beroep levensvatbaar te maken, dus dat ging niet door. Of zaten Bassie & Adriaan fout?

In een ver, ver, verleden was er een duistere magiër met de naam Dumazu the Destroyer. Hij werd gevreesd door velen en zelfs toen hij stierf bleven de mensen komen om hun eer te bewijzen. Dit deden zij, omdat zij ervan overtuigd waren dat de dood hem niet eeuwig vast kon houden. Jaren gingen voorbij en Dumazu bleef dood en de mensheid vergat. Pas eeuwen later, toen een bouwvakker een lichtgevende steen vond, werd dit verhaal weer hervat. Dit stuk lichtgevend steen is namelijk een onderdeel van een duister reliek dat Dumazu weer tot leven kan wekken. Op datzelfde moment zit de laatste volgeling van Dumazu opgesloten in het gesticht. Hij weet een medepsychopaat ervan te overtuigen dat hij de steen moet stelen. Als hij dit doet dan zal Dumazu hem belonen door zijn dode vriendin weer tot leven te wekken. De goedgelovige psychopaat doet wat hem gezegd wordt en steelt de steen uit het museum, waar hij opgeborgen werd, nadat hij gevonden was. Maar werd zijn vriendin uit het dodenrijk gered? Nee, natuurlijk niet! Want Dumazu geeft geen reet om de mensheid en wil alleen maar wraak, omdat zij hem vergeten zijn. Hij zou de mensheid wel eens laten voelen wie hij is! Zodat ze hem nooit meer kunnen vergeten.



Het komt er dus op neer dat een nieuw kwaad de stad New York komt teisteren. Dus ook al noemen ze deze XBLA-game een vervolg op Ghostbusters: The Videogame, daar is weinig van te merken. Je kruipt ook niet in de huid van een echte Ghostbuster, want die zijn door de toenemende spookmeldingen helemaal bekaf en toe aan rust, dus huren ze rookies in als ondersteuning. Jij speelt als één van de rookies, die samen een viermansteam vormen en samen diverse omgevingen spookvrij moeten maken. Onder deze omgevingen vallen zoal een hotel, vervallen huis en kerkhof. Ze passen allemaal perfect in het plaatje en de sfeer is ook precies goed. Als je net begint, heb je echt het gevoel dat je een top-down Ghostbusters: The Videogame speelt, maar later zul je merken dat dit toch echt wat anders is.

De eerste opdracht vindt plaats in een hotel en je moet die simpelweg spook- en geestvrij maken. In de ontvangstruimte hangt al een vreemde sfeer en wanneer je pas één stap gedaan hebt, komen de eerste spoken al op je af. Er is op dat moment nog helemaal niet uitgelegd hoe je je moet verweren en uit automatisme duw ik op de rechtertrigger en de a-knop, maar geen van beiden doen iets. Wat blijkt nu? Je moet de rechterstick in de richting van het spook duwen en dan schiet je de protonbeam op hem af. Dit is heel gemakkelijk, maar ze hadden het wel even mogen melden. De protonbeam heeft de kleur rood en is goed te gebruiken tegen spoken en geesten die eveneens rood zijn. Later worden hier nog twee andere aanvallen aan toegevoegd; een blauw soort machinegeweer en een geel net, of iets wat daar op lijkt. Voor zover ik weet hebben die ook geen naam. Als je alle aanvallen aangeboden hebt gekregen, wordt het spel opeens een stuk moeilijker. Niet alleen komen de spoken vanuit alle hoeken op je af, maar je moet ook nog de juiste aanval selecteren om ze te lijf te gaan. Blauw voor de blauwe wezens en geel voor de gele. Je moet zo snel wisselen tijdens de pure chaos dat je er gefrustreerd van raakt. Het wordt ook alleen maar erger gemaakt door de AI van je mede-Ghostbusters, want die doen vaak maar wat. Het ene moment redden ze echt je leven, maar het volgende moment lopen ze als een kip zonder kop rond.



Het komt daarom ook weleens voor dat je bewusteloos op de grond neervalt. Ik kan het geen dood noemen, omdat je gereanimeerd of opgelapt kan worden door een andere Ghostbuster. Als je eenmaal gevloerd bent, dan moet je wachten tot je weer opgelapt wordt en wederom kan deelnemen aan het gevecht. Ik had verwacht dat je automatisch een ander computergestuurd personage zou overnemen, maar dit is helaas niet het geval. Als dit wel zo was, dan had het spel al een stuk beter geweest, omdat jij echt veel beter bent dan de computer. Ook heb ik het gevoel dat dit spel al een stuk leuker is, als je het echt met vier man speelt, omdat je dan echt een tactiek kan afspreken met elkaar en niet overgeleverd bent aan de zeer zwakke AI. Zodra je het level hebt uitgespeeld, vaak met vallen en opstaan, dan is die omgeving officieel spookvrij en ga je door naar de volgende locatie.

De locaties worden aan elkaar verbonden doormiddel van een stripverhaal. Plaatjes uit de strip worden getoond en geven weer wat er na de locatie gebeurt en hoe ze bij de volgende terecht komen. Het is echt alleen een bruggetje. De enige keer dat het echt een verhaal vertelde was aan het begin van het spel, maar daarna werd het al snel slechter. De personages worden ook helemaal niet uitgediept. Ze hadden al geen achtergrondverhaal, maar je leert ze ook niet beter kennen, naarmate het spel vordert. Je bouwt totaal geen band met ze op. Daar komt nog bij dat het verhaal via de strip heel langzaam verteld wordt. Als je zelf niks doet dan vormen er zich vanzelf tekstwolkjes en hier zit geen tempo in. Dit kan je handmatig versnellen en je kan de stukken strip skippen, maar op de Xbox 360 mis je dan in ieder geval een achievement. Als je die wilt halen mag je de strip niet versnellen of skippen, maar als je daar niet om geeft zou ik het zeker in een rapper tempo lezen. Niet dat er iets boeiends verteld wordt, want het is allemaal heel voorspelbaar en eigen een andere variant op het verhaal van Ghostbusters dat je al kent. Ook wordt maar een deel van je scherm gebruikt om de strip te tonen, terwijl ik wel voor het hele scherm betaald heb…



Ghostbusters: Sanctum of Slime is een matige game geworden. Om te beginnen is het verhaal al niet boeiend en wordt het heel sloom verteld via een strip, die dan weer wel leuk getekend is, maar alleen een klein gedeelte van je scherm gebruikt. Als je daarna actief spoken gaat verdelgen zijn de controls prima, maar is de chaos op het scherm veel te groot. Je krijgt daarbij ook geen rugdekking van je mede-Ghostbusters, omdat die vaak zo dom zijn als het achterend van een varken. Dit spel is ongetwijfeld leuker als je het met zijn vieren speelt, maar dan alsnog is er geen verhaal en ben je simpelweg in de rondte aan het schieten. Heel jammer, want een top down Ghostbusters kan zeker een succes zijn. Ik hoop dan ook dat ze hier van leren en de volgende keer met iets veel beters komen, en dan met de echte Ghostbusters!

			Makkelijke controls	Geen echte Ghostbusters
			Levels zijn sfeervol	Slap verhaal
			Protonbeam!	Teveel chaos
				Strip gebruikt maar klein stukje scherm
				Slechte AI