Flippo’s, knikkers, jojo’s, Furby’s, Tamagotchi’s, sudoku, Diddl, poker. Het zijn slechts een aantal rages van de afgelopen jaren. Maar geen van deze dingen kan wat mij betreft tippen aan Pokémon. Misschien weet je nog hoe blij je was met een pakje Pokémon-kaarten. Misschien weet je nog hoe je stond te springen als er weer een nieuwe Pokémon-film uitkwam? Zo blij was ik toen ik mijn GameBoy Color kreeg met Pokémon Red en mijn broertje een GameBoy Color met Pokémon Blue. Toen ik het spelletje voor de eerste keer in mijn GameBoy Color deed, wist ik nog niet dat ik me er zoveel jaar mee zou vermaken.
Het spel draait om de Pokémontrainer Ash Ketchum die iedereen wel kent. Met zijn zwarte piekhaar, rood-witte petje en blauwe jasje trekt hij met zijn Pokémon ten strijde tegen andere Pokémontrainers om zo de allerbeste Pokémontrainer ooit te worden.
In het begin ga je langs Professor Oak, die net als jij in Pallet Town woont. Hier zul jij je eerste Pokémon in ontvangst mogen nemen. Je hebt de keuze uit een vuur Pokémon (Charmander), een water Pokémon (Squirtle) en een gras Pokémon (Bulbasaur). Vervolgens ga je met je Pokémon naar het noorden waar je in de winkel een pakketje ophaalt. Dit pakketje moet je vervolgens weer terugbrengen naar Professor Oak. Als dank krijg je een Pokédex. Hierop kun je zien welke Pokémon je al in je bezit hebt, welke je nog moet vangen en hoe sterk de betreffende Pokémon is.
Het concept van Pokémon Red is eenvoudig. Je krijgt een Pokémon die je moet gaan trainen. Met die Pokémon neem je het op tegen de Pokémon van andere Pokémon trainers. Hierdoor krijgen je Pokémon ervaringspunten en als ze een bepaald aantal punten hebben verzameld dan gaan ze een level omhoog. Bij het bereiken van een bepaald level zal je Pokémon evolueren in een andere Pokémon. Vervolgens ga je weer andere Pokémon vangen om ze te trainen. Dit alles doe je met maar één doel: Pokémon meester worden. Je hebt je doel bereikt wanneer je alle 151 Pokémon gevangen hebt. Het nadeel hiervan is dat het spel erg langdradig wordt, omdat je telkens hetzelfde doet: lopen, vechten, hopen op de juiste Pokémon, hem vangen, trainen etc. etc. etc. Sommige Pokémon kun je echter niet tegenkomen in Pokémon Red. Ik was dus gedwongen om met mijn broertje te ruilen, omdat hij bepaalde Pokémon wel in de Blue versie kon vangen, die ik niet kon vangen.
De graphics van het spel waren voor die tijd ontzettend goed. De afbeelding hierboven is die van een GameBoy Color in de kleur die ik had. Wat heb ik er nog met grote regelmaat spijt van dat ik dat wonderbaarlijke stukje techniek voor drie scheten en een knikker van de hand heb gedaan. Het leuke aan Pokémon Red was dat er voor elke Pokémon een apart plaatje was. Voor die tijd was dat plaatje ook nog redelijk gedetailleerd. Als ik het nu voor het eerst zou zien, dan zou ik mezelf waarschijnlijk afvragen wat al die pixels op het scherm voorstellen, maar toen vond ik de graphics helemaal het einde. Ook het geluid, de zogeheten ‘cry’, die elke Pokémon maakte, was uniek. Telkens als er een Pokémon in beeld kwam dan hoorde je zijn cry. Na verloop van tijd kon ik met mijn ogen dicht feilloos elke cry herkennen. Als ik eerlijk ben, denk ik dat ik er nu ook nog een heleboel zou herkennen.
Daarnaast waren er nog de linkopties, waarmee je Pokémon kon ruilen met iemand anders. Dit was vooral erg handig voor de Pokémon die je wel in Pokémon Red kon vangen, maar niet in Pokémon Blue. Maar buiten dat was het vechten tegen je vrienden natuurlijk het allerleukste. Onderling kon je dan uitmaken wie zijn Pokémon het beste had getraind.
Pokémon Red was voor mij echt een fantastisch spel. Soms denk ik nog met weemoed terug aan de tijd, waarin ik heerlijk na school op de bank kroop met mijn Gameboy Color, om op jacht te gaan naar die ene Pokémon of om eindelijk die ene Badge te winnen van de zoveelste gymleader. Pokémon Red is echt een spel dat je nooit van je levensdagen meer vergeet.
 |
|||||||
RMike
Loraine