GPN Review - Portal 2: GlaDOS is back! Let the testing begin!

Booting up... systems starting... "OH NO, OH NO, THAT WASN'T SUPPOSED TO HAPPEN! I'll try one of the passwords! AAAAA, ah shit, didn't work!" Systems booted, GlaDOS online... "Oh, it's you. I've been really really busy. You know, being dead, after you MURDERED me. But since you booted me up you must really love testing. We've both sad some things that you are going to regret. "But let's leave that behind us, for science, you monster."

Ja, GlaDOS is terug, en hoe! Verbaasd? Nee! Toch wel een beetje? Ja! Waarom? IK DACHT DAT IK DIE GECOMPUTERISEERDE BITCH VERSLAGEN HAD! Maar nu even serieus, ik vind het alles behalve erg om het wederom op te moeten nemen tegen GlaDOS. Ze mag het kwaad zelve dan wel zijn met chips die direct uit de hel komen, maar ze is ook episch met al haar geweldige uitspraken en opmerkingen. Het begint allemaal in één van de vele testpersoonkamers waar je net ontwaakt uit een lange kunstmatige slaap. Opeens komt er uit het niets een robot jouw kamer binnen. Hij stelt zich voor als Wheatley en Wheatley is een robot die werkt voor Aperture Science. Hij is verantwoordelijk voor het welzijn van de testpersonen. Hij besluit jou te helpen om te ontkomen en samen gaan jullie op zoek naar een ‘escape pod’. Alleen loopt niet alles zoals gepland… Wheatley activeert GlaDOS per ongeluk en voordat je het weet, wordt er weer volop getest. Niets is wat het lijkt!



Het verhaal is uitgebreider dan het origineel, maar heeft alles behouden wat het toen ook zo succesvol maakte. Het is namelijk heel erg grappig en de dialogen zijn slim bedacht en mooi geschreven. De toevoeging van Wheatley zorgt zelfs voor een toename van de humor, omdat hij net als GlaDOS beschikking heeft over een heel arsenaal aan fantastische opmerkingen. Deze worden aan de lopende band op je afgevuurd en het mooiste is… ze gaan nimmer vervelen. Terwijl je nog met Wheatley op weg bent naar de ‘escape pod’ valt één ding ook direct op. Nadat jij GlaDOS had verslagen, is heel Aperture Science vervallen geraakt. Overal groeien planten en meerdere onderdelen van de testkamers zijn behoorlijk defect. Je krijgt hierdoor echt het gevoel dat er heel wat tijd verstreken is sinds jouw laatste bezoek. Maar als GlaDOS je weer te pakken krijgt, nadat ze wederom geactiveerd is, komt hier weer verandering in. Ze herbouwt het complex onder je voeten terwijl jij haar tests overleeft en oplost om het weer in oude glorie te herstellen. De tests zijn weer begonnen, het oude gevecht wordt hervat en deze keer is er geen sprake van cake!

De tests beginnen dus in het vervallen Aperture Science. Je wordt eerst weer bekend gemaakt met het maken van twee verschillende soorten portalen en dit wordt langzaam maar zeker steeds verder uitgebreid. Op een gegeven moment worden er lasers toegevoegd die je door de portalen moet laten schieten door de straal af te buigen met een kubus die hiervoor gemaakt is. Nog later worden er turrets toegevoegd die jou van het leven proberen te beroven. Je moet dus een manier zien te vinden om ze te ontwijken of onschadelijk te maken. En daarna komt nog de meest mooie toevoeging van allemaal: de verschillende gels. Deze gels zorgen voor extra diepgang in de puzzels en het is een plezier om mee te werken. Zo kun je extra hard rennen als je je op Propulsion Gel begeeft. Hierdoor kun je dus meer snelheid maken om je vervolgens door een portaal te laten schieten. De Repulsion Gel zorgt ervoor dat je ieder oppervlak kan veranderen in één grote trampoline en de regels van de zwaartekracht gelden hier als geen ander. Zodra je begint met springen op deze gel dan is het moeilijk om op te houden en je springt hoger naarmate je ook van een hoger punt erop springt. Eigenlijk heel logisch, maar het zit slim in de puzzels gebouwd. Ook al kun je ervoor zorgen dat de gel overal in het level terecht komt, toch zal je vaak niet meteen de oplossing zien. Sterker nog: door overal de gel maar een beetje te sproeien kun je het jezelf zelfs moeilijker maken. Mijn tip: gebruik de gel met mate en met verstand. De laatste gel is Conversion Gel en deze gel maakt ieder oppervlak geschikt om portalen op te maken. Zo worden plekken die eerder onmogelijk leken om te bereiken toch opeens prima bereikbaar. Alle gels kun je weer verwijderen door er water overheen te sproeien, maar dit kan niet altijd, omdat er soms een gebrek is aan dit natte goedje.



De gels worden geïntroduceerd in een oud gedeelte van Aperture Sciene en hier hangt een totaal andere sfeer dan in zijn moderne tegenhanger. Het ziet er allemaal ouderwets uit en de invloed van GlaDOS heeft nog nooit tot daar gereikt. De oude baas van het bedrijf geeft je de aanwijzingen en maakt opmerkingen over de voortgang van de testen. Hij is tevens de maker van GlaDOS en dus eigenlijk de duivel die jou in deze hel geplaatst heeft waar je gedoemd lijkt te zijn om voor altijd te moeten testen. Net als GlaDOS en Wheatley beschikt ook hij over een heel arsenaal aan geweldige opmerkingen. Niet zo verwonderlijk eigenlijk aangezien hij de maker is van heel het bedrijf en wellicht heeft hij de robots naar zijn evenbeeld gemaakt, maar dat is pure speculatie van mijn kant. Neemt niet weg dat dit deel van Aperture Sciene heel anders is, maar net zo geweldig, al niet geweldiger. Na heel veel tests komt de singleplayer dan toch tot een einde en dit lukt je in een goed weekend. De singleplayer is niet onwijs lang, maar ik vond het ook niet te kort. In het origineel werd de houdbaarheidsdatum verlengd door de toevoeging van een extra moeilijkheidsgraad, maar deze is bij dit vervolg afwezig. Erg jammer, want alhoewel de meeste puzzels je wel even aanzetten tot denken, waren de puzzels van de eerste Portal over het algemeen moeilijker en uitdagender. De singleplayer is meer gericht op een geweldig verhaal met zeer vermakelijke puzzels. Geen vreemde keuze, maar een beetje extra uitdaging had ik wel kunnen waarderen, zeker als dit in de vorm is van een extra moeilijkheidsgraad, want degene die de eerdere puzzels dan al moeilijk vonden hoeven er dan niet mee lastig gevallen te worden. De keuze voor extra uitdaging is dan geheel vrijwillig. Toch heeft Portal 2 wel een toevoeging gedaan die er ook voor zorgt dat de game langer gespeeld kan worden, want er is een co-op modus toegevoegd die zowel offline als online gespeeld kan worden.

In deze modus speel je als één van de testrobots die GlaDOS gemaakt heeft om mee te testen. Eén robot heet P-Body, maar wordt voornamelijk toegesproken als Orange en de andere robot heet Atlas die vooral wordt aangesproken als Blue. Deze corresponderen met de kleur van hun core. Deze modus is gericht op, hoe raad je het zo, het samen oplossen van puzzels. Alle middelen uit de singleplayer keren terug en de opbouw is hetzelfde. Eerst leren omgaan met het maken van portalen en dan volgen de toevoegingen vanzelf en wordt de variatie groter en de moeilijkheid neemt hierdoor soms ook toe. Ik zeg soms, omdat de hoofdstukken niet allemaal even moeilijk zijn. Zo is hoofdstuk 3 een stuk moeilijker dan hoofdstuk 4. Het verschil qua het maken van portalen zit hem niet in de functie, maar in de kleur. Je maakt nu geen oranje en blauwe portalen, maar blauwe en paarse of rode en oranje portalen. Voor de rest voelt de co-op hetzelfde aan als de singleplayer, alleen zul je echt samen moeten werken om de puzzels op te lossen en daar heeft Valve goed voor gezorgd in de leveldesign, want je kunt geen enkel level in je eentje uitspelen, tenzij je de hele tijd van controllers wisselt, maar zodra dit het geval is moet je je gaan afvragen of je niet eens de buitenwereld moet opzoeken om een paar vrienden te maken die de game met je willen spelen. Wat ook hetzelfde is, is de awesomeness van GlaDOS haar opmerkingen richting haar creaties. Ze probeert ze een soort van te beledigen en ze tegen elkaar op te zetten en de zinnen die ze hierbij gebruikt zijn werkelijk hilarisch. De robots gaan ook, tot walging van GlaDOS, steeds meer menselijk gedrag vertonen naarmate ze meer tests succesvol afronden. Zij vindt dat robots zich niet moeten gedragen als mensen, want robots zullen altijd hetgeen missen wat mensen zulke geweldige testobjecten maakt en dat is hun mogelijkheid om… te STERVEN!



Portal 2 is meer dan een waardige opvolger van Portal geworden. Het verhaal heeft meer diepgang gekregen en de hele game is meer verhaalgedreven geworden. Dit is zowel een goed als slecht punt, want hierdoor zijn er wel enorm toffe dialogen ontstaan, maar het is waarschijnlijk ook de oorzaak dat de puzzels in uitdaging hebben ingeleverd. Dit wil niet zeggen dat ik dit erg vind, want het plezier van het spelen staat voorop in dit spel, maar het is wel jammer dat er een extra moeilijkheidsgraad ontbreekt. De variatie in de puzzels is heel groot en dit komt door de vele toevoegingen zoals de gels. Geen enkele puzzel voelt hetzelfde aan en ook de reis door de verschillende delen van Aperture Sciene is een goede keuze geweest, want het leeft nu meer dan ooit tevoren. De co-op is ook een mooie toevoeging geworden, waarin teamwork echt noodzakelijk is. De levels zijn zo ingericht dat ze in je eentje onhaalbaar zijn en je wel moet samenwerken, als je de puzzel wilt voltooien tenminste. Uiteindelijk geeft het spelplezier en het briljante script de doorslag. Voor mij is Portal 2 een betere ervaring geworden dan zijn voorganger. Er is zelfs een einde verzonnen voor Portal 2 dat gemakkelijk kan wedijveren met dar van Portal en dat mag wat zeggen!

			Briljant script / verhaal	... maar minder uitdagend dan in Portal
			Grote variatie in puzzels
			Co-op is welkome toevoeging
			Puzzels van goede kwaliteit...
			De hele game ademt sfeer