GPN Review: Gears of War 3

Gears of War is de succesvolle franchise van Epic Games. Het eerste deel was een ware systemseller voor de Xbox 360 en kreeg ook een eigen bundel. Ik werd destijds verleid tijdens de PU Gameplay, voornamelijk door de aanwezigheid van stoere chainsawactie en doordat je de Locust doormidden kon zagen. Dit had ik nog nooit eerder gezien en haalde de game dus binnen, puur voor de actie. Het kon dan ook niet anders dat er een vervolg moest komen. Maar zoals met veel tweede delen, viel deze toch een beetje tegen, al was het nog steeds een goede game. Dit kwam vooral doordat ze met de vriendin van Dom een emotionele toon wilden toevoegen, maar dit faalde jammerlijk. Het frappante is echter dat een derde deel dan weer orde op zaken stelt en weer helemaal vet is! Is dit voor Gears of War 3 ook het geval?

De game begint met een kleine samenvatting van de gebeurtenissen tot dusver. Het laat de beginscène van Gears of War 1 zien en het gevecht bij Marcus’ ouderlijk huis. Het schijnt namelijk zo te zijn dat zijn vader omgekomen is tijdens een aanval van de Locust en hij zichzelf hiervan de schuld geeft, omdat hij erbij was en het niet kon voorkomen. Het vreet dus al tijden lang aan de stoere, gespierde gozer, maar ik vind het wel apart dat ik er in de voorgaande helemaal niks, en dan ook echt niks, van mee heb gekregen. Het is dan wel weer zo dat GOW 3 zich voor de beginscène van Gears of War 1 afspeelt en we er dus nog niks van mee hadden hoeven krijgen, het betreft hier dan ook een flashback die je voor een gedeelte zelf ook speelt. Daarna is het terug naar de realiteit. Jacinto is onder water gezet en Marcus zit samen met zijn kornuiten op een groot schip. Dit was de afgelopen twee jaar hun huis en ze hebben zo hun eigen cabine. Dom wordt in het begin ook zonder armor getoond en dit toont een stukje menselijkheid. Ze willen meer tonen dan alleen hun spieren en gruwelijke acties, maar ook een stukje gevoel meegeven, dat het ook mensen zijn met gevoel. Maar uiteraard kan het geen rustig zeetochtje blijven, want voordat je er erg in hebt, valt een Lambent-octopus het schip aan. Deze moet uiteraard terecht gewezen worden, maar het beest is zo gigantisch dat er grote maatregelen tegen genomen moeten worden. Het is dus duidelijk dat Gears of War 3 meer met het verhaal wil doen. En nadat het duidelijk wordt dat Marcus’ vader nog leeft, wordt het doel om deze te redden uit de klauwen van de Locust, omdat hij een oplossing zou hebben voor het Lambent-probleem. Maar deze reis zal niet vlekkeloos verlopen en genoeg hindernissen bevatten. De strijd tegen de gigantische Lament-ocotopus is nog maar het begin. De laatste strijd van de mens op Sera is aangebroken. Het is alles, of niets!



Die alles of niets instelling is te voelen doorheen de hele singleplayer. Je hebt echt het gevoel dat dit de laatste kans is, omdat de COG overal verspreid zit en veel slagkracht in heeft moeten leveren. Maar dit geldt niet alleen voor de COG, bestaande uit mensen, maar ook voor de Locust. Ze zijn minder georganiseerd geworden sinds ze niet meer onder de grond kunnen leven en ze nu ongeveer op dezelfde manier leven als de menselijke Stranded. Ze heten dan ook gewoonweg Stranded, maar ze zijn wel een stuk vijandiger dan de menselijke variant. De gevechten die o.a. tegen deze groepering uitgevochten worden, zijn intenser dan ooit tevoren. Er is een mooie afwisseling tussen de wat kleinere straatgevechten, als de chaotische en grootse veldslagen. De Lambent is de nieuwe voornaamste vijand geworden, al moet de Locust nog uiterst serieus genomen worden. Het gevolg hiervan is dat de gevechten tegen de Locust wat strategischer gestreden kunnen worden en de gevechten tegen de Lambent al snel een chaos worden, aangezien deze te werk gaan als een stel ongeleide projectielen. Maar het vetste vind ik dat je tegen veel meer gigantische vijanden strijdt dan in de voorgaande delen. Zo moet je het al vrij snel tegen de Lambent Leviathan (Lambent-octopus) opnemen en het met je machinegeweer opnemen tegen een Bruma, één van Locusts sterkste beesten. Ze vullen bijna je hele scherm, maken enorm veel indruk en het geeft je een geweldig gevoel als je ze op hun knieën kunt krijgen, als ze deze hebben tenminste.

Om al deze grootste gevaren het hoofd te kunnen bieden, zijn er ook toevoegingen gedaan om jouw leven wat dragelijker te maken op Sera. Het mooiste voorbeeld hiervan is de Silverback, die tevens in de multiplayer terug te vinden is. Dit is simpelweg een mechanisch pak waar je zo in kunt stappen en je meteen veel meer slagkracht geeft, aangezien het enorme krachtige wapens heeft, zoals raketten en een enorm effectief machinegeweer. Eigenlijk is dit meer een portable turret, daar kun je het namelijk mee vergelijken. Maar ieder voordeel heeft zijn nadeel, want het maakt je dan wel krachtiger, maar ook logger, dus trager in je bewegingen. Als je het opneemt tegen een grotere vijand, dan maakt dit niet enorm veel uit, maar kleine bewegelijke vijanden, zoals de Polyps, een soort Lambent Tickers, zijn een stuk vervelender en moeilijker te doden zonder mechanisch pak. Ook zijn er nieuwe wapens toegevoegd, zoalsde Retro Lancer en een wapen waar je een explosief onder de grond kunt afschieten naar de vijand, they never knew what hit them! De toevoeging van de nieuwe wapens zorgt voor extra variatie, omdat je meer keuze hebt en zo je eigen speelstijl kunt ontwikkelen en toepassen. Ben je iemand die altijd aan het front strijdt, op het scherpst van de snede? Dan zal je waarschijnlijk kiezen voor de Lancer en de Shotgun. Maar als je meer wilt doden van een afstand, dan is er de sniper. Om echt goed dood en verderf te zaaien, kun je de Boomshot gebruiken. Voor ieder wat wils dus. Er is dus afwisseling op alle fronten en dit gaat nog verder dan wapens, vijanden en actiescènes.



Ook op het gebied van omgevingen is er genoeg variatie. Je vecht in de stad, het bos, op een schip, in de bergen en ga zo maar door. Het is een stuk gevarieerder dan we gewend zijn van de serie. In deel één was het immers voornamelijk stedelijk en in deel twee speelde veel zich ondergronds af. Een groot pluspunt dus, want het oog wil ook wat. Ook zijn er meer kleuren te ontdekken en is het minder grauw geworden. Dit is te danken aan de hernieuwde Epic Engine, die er ook voor zorgt dat dit deel de mooiste graphics uit de serie bezit. Ook de locatiekeuzes spelen hierin een rol, want een tropisch eiland is nu eenmaal niet grauw. De gebouwen, planten, wezens en mensen zien er ook allemaal net wat strakker en natuurlijker uit. Dit is absoluut de meest perfecte singleplayer van alle drie de delen, aangezien het verhaal een heel stuk beter is geworden, de actie nog intenser is en omdat er op alle fronten veel variatie is. Hetgeen dat nog goed aantoont dat ze echt een goed verhaal neer willen zetten, is het feit dat je steeds meer leert over Marcus, Augustus Cole, Dom en de andere leden van de COG. Augustus Cole, ook wel The Cole Train genoemd, is bijvoorbeeld een oud trashballer geweest, dit is een soort rugby. Hier heeft hij zijn bijnaam aan te danken en in het spel keer je terug naar de plek waar het voor hem allemaal begon. Het is meer dan actie alleen, het is meer verhalend en daarmee completer geworden. Uiteraard zijn het heerlijke sarcasme en de epische quotes nog steeds aanwezig om de actie luchtig te houden.

De singleplayer is dus nagenoeg perfect, maar in deze tijd moet er ook een goede multiplayer aanwezig zijn, wil het echt een doorslaand succes worden. In Gears of War 3 kun je kiezen uit drie variaties. De normale online multiplayer, met meerdere modi, en de Beast- en Horde modus. De modi uit de normale multiplayer zijn als volgt: Team Deathmatch, Warzone, Execution, Capture the Leader, King of the Hill en Wingman. Deze kennen allemaal dezelfde opzet, want het is mens tegen Locust, maar het is allemaal net wat anders uitgewerkt. Zeker de eerste drie lijken erg op elkaar. Zo moet je in Team Deathmatch gewoon het andere team doden en heb je een bepaald aantal respawns per team. Wanneer je geen respawns meer hebt en je wordt neergeschoten, dan ben je ook gewoon dood totdat jouw team wint of ook het onderspit delft. Warzone lijkt hier sterk op, maar heeft alleen geen respawns. Dood is vanaf het begin gewoon dood. Execution is eigenlijk precies hetzelfde als Warzone, maar nu kan je je tegenstander alleen doden met een execution, dit kan bijvoorbeeld met de chainsaw, maar je kunt hem ook gewoon een rotschop geven als hij van jou probeert weg te kruipen. In Capture the Leader is het de bedoeling dat je de leider, die aan het begin van het potje gekozen wordt, ontvoert en 30 secondes gevangen houdt. In deze modus ben je sterk afhankelijk van degene die gekozen wordt als leader, want als die als een gek naar voren stormt, dan is het heel snel afgelopen, en dat was bij mij vaak het geval. Het doel bij King of the Hill is om een plek op de map te behouden en zo punten te scoren, terwijl het andere team deze plek probeert te veroveren. De plek die vastgehouden moet worden, wisselt om de zoveel tijd. Als laatste is er nog Wingman, waarin je een koppel vormt met iemand anders en het opneemt tegen drie andere koppels, die het op hun beurt ook weer tegen alle andere koppels opnemen. Dit vond ik erg verfrissend, want je moet echt goed samenwerken, wil je als overwinnaar uit de strijd komen. Alle modi zijn enorm leuk om te spelen en bieden genoeg variatie. De maps zijn ook divers en goed geschikt, soms bieden ze zelfs een kleine extra hindernis, zoals een zandstorm. De actie is net als in de singleplayer intens en je hebt je team echt nodig, er is dus geen plek voor ego’s.



Ook is er een levelsysteem, omdat dit tegenwoordig een vereiste schijnt te zijn. Ervaring verdien je zowel in de single- als multiplayer, maar voor mij had het niet nodig geweest. Voor mij draait het immers voornamelijk om hoe goed je bent in het spel, en niet welke voordelen je verdient door het spel enorm veel te spelen. De matchmaking is snel en het gebruik van servers zorgt voor veel minder lag, wat een hekelpunt was in Gears of War 2. Maar voordat het online festijn begint, moet je eerst even je voorkeuren opgeven, waar ze rekening mee houden tijdens de matchmaking. Maar als het eenmaal begonnen is, dan wil je eigenlijk niet meer ophouden, want het is zo leuk dat het verslavend is. Eigenlijk had dit al voldoende geweest, maar dan zijn er nog twee modi, de eerder genoemde Beast- en Horde-modus. De Horde-modus kennen we al uit het vorige deel, maar het is flink onder handen genomen en nog veel toffer gemaakt. Het is nu niet alleen golven van vijanden weerstaan, die met elke golf intenser worden. Nee, je legt nu ook hindernissen voor ze neer en bouwt een soort basis om ze tijdens hun opmars te vertragen en in het beste geval te doden. De onderdelen van de basis die je kunt kopen hebben een gekleurd silhouet op een bepaalde plek staan en als je genoeg geld hebt, kun je deze aanschaffen. Spijkermatten bijvoorbeeld, turrets of een kartonnen COG-soldaat als afleiding. Het geld om dit alles te kopen, verdien je door Locust en Lambent te doden. Hoe taaier de vijand, hoe beter de premie. Je speelt deze modus met zijn vieren en samenwerken is wel een must, anders kom je niet ver. Veel intenser dan dit wordt het niet, en met de toevoeging van de basis is het eigenlijk compleet gemaakt. Wederom een mooie toevoeging dus.

De Beast-modus is nieuw voor Gears of War 3 en hier ben ik echt lyrisch over, maar dan voornamelijk over het idee en nog niet onwijs over de uitwerking. Voor één keer speel je hier namelijk niet als COG-soldaat, maar als een Locust. Het hele arsenaal staat tot je beschikking en je begint met een standaard som geld. In de eerste golven heb je nog geen beschikking over de grotere Locust, maar wel over de Tickers en de standaard Locust-soldaat. Het is eigenlijk een omgedraaide Horde modus, omdat je nu de basis aanvalt in plaats van verdedigt. Dit is ook helemaal geen makkelijke klus; het wordt je enorm moeilijk gemaakt. Je gaat redelijk snel dood en de COG-heroes, de bekende personages uit de game die soms hun intrede doen, zijn moeilijk te doden. Maar zoals ik al zei, vind ik voornamelijk het idee erg tof, maar nog lang niet perfect uitgewerkt. Ik vind de Locust raar bewegen en het voelt al snel oneerlijk aan. Waar je het in de Horde-modus nog redelijk lang kunt uithouden, lijkt het in de Beast-modus al snel een onmogelijke klus om alle COG-soldaten te doden in de aangegeven tijd. Het is ook een stuk minder intens en ik vond het ook minder plezierig. Wellicht dat dit onwijs persoonlijk is, dus ik zou het zeker zelf even checken, maar ik denk dat hier nog wel ruimte is voor verbetering. Ook in deze twee laatste modi is de matchmaking weer snel en zorgt het voor nog meer variatie. Online hoef je je helemaal niet te vervelen. Er is immers genoeg te doen, en dan te bedenken dat er iedere maand downloadbare content uit gaat komen om dit nog meer te vergroten.

Gears of War 3 nadert de perfectie, omdat het een heel compleet pakket is. De singleplayer heeft een beter verhaal gekregen, de actie is nog nooit zo intens geweest en het oogt allemaal nog net wat strakker. De intense actie zet zich door in de multiplayer waar je uit een legio van modi kunt kiezen. Hier draait het om strijden in teamverband en alle modi zijn eigenlijk zo leuk dat het een verslavende werking heeft. De Horde-modus is uitgebreid en voelt zo nog beter aan, alleen de Beast-modus had volgens mij nog iets beter gekund, al vind ik het wel een heel goed idee. Ik kan eigenlijk heel moeilijk kritiek bedenken, omdat alles zo goed en perfect is uitgewerkt. Het is een beleving die je als Xbox 360-bezitter absoluut niet mag missen. Dit is misschien het einde van de trilogie, maar dit is niet het einde van Gears of War. En dat is maar goed ook, want dit smaakt naar meer!

			Verhaal is verbeterd	Beast modus had iets beter gekund
			Achtergrondverhaal personages
			Intense actie
			Enorm uitgebreide multiplayer
			Goed opgepoetste graphics