GPN Review: FIFA 12

Rivaliteit, één van de grootste factoren in het voetbal, de haat en nijd tussen fans van rivaliserende clubs. Hoe dit precies heeft kunnen ontstaan, is mij nog altijd een raadsel, maar één ding is zeker, de strijd tussen Ajax en Feyenoord, Barcelona en Real Madrid én Internazionale en AC Milan zal nooit meer verdwijnen. In de wereld van de voetbalgames kennen we ook een dergelijke vorm, die tussen Pro Evolution Soccer(PES) en FIFA. Laat die laatste nou net onderwerp zijn van deze review.

Je merkt het al bij het opstarten, er is iets nieuws, iets verfrissends aan FIFA 12. Natuurlijk kun je zeggen: ‘Ja het menu is niet meer verticaal maar horizontaal’. Maar dat is absoluut niet het enige punt wat aan deze footie is verbeterd. De grootste nadruk van de game ligt namelijk, om maar gelijk met de deur in huis te vallen, op de gameplay. Hier pronkten de ontwikkelaars bij Electronic Arts al maanden voor de release mee en dat niet zonder reden. In FIFA 12 zijn er drie elementen op de schop gegaan, de fysieke duels, het dribbelen en het verdedigen. De eerste van deze heilige drie-eenheid heeft veruit de meeste invloed op de mate waarin FIFA 12 realistisch is. Vorig jaar was er een standaardpakket van slidings en de manier hoe spelers daarop reageerden, maar met de ‘player impact engine’ is dat helemaal anders. De voetballers reageren nu op een realistische manier op een sliding of een duw van de tegenstander. Als je bijvoorbeeld op je linkerenkel wordt geraakt, dan zal deze ook daadwerkelijk de lucht in vliegen. Het is dus volkomen willekeurig hoe de speler naar de grond gaat. Er zijn waarschijnlijk wel honderden manieren om een tackle op te vangen. Ook is de kans nu groter dat de speler blijft staan als er naar hem uitgehaald wordt, dit is vooral van toepassing bij snelle en behendige spelers als Messi en Robben. Toch brengt de player impact engine ook vreemde taferelen met zich mee. Zo kwam het voor dat drie spelers over elkaar heen duikelden terwijl de bal allang weg was. Gelukkig zijn dit maar incidentele zaken en zal dit het spelplezier niet drukken.



Nummer twee op de lijst is de ‘precision dribbling’. Deze heeft op het eerste gezicht niet een hele grote invloed op het verloop van het spel, maar kan op sommige momenten goed van pas komen. Deze manier van dribbelen voegt een derde tempo aan de game toe. Je hebt de bal namelijk zo dicht bij je dat je bijna niet vooruit gaat. Dit doe je door middel van het indrukken van de L1(PlayStation 3) of LB(Xbox 360) knop. Deze knop gebruik je eigenlijk maar weinig aangezien je vaak geholpen wordt door de computer. Naarmate je in een kleine ruimte moet dribbelen, zal hij er automatisch voor zorgen dat de bal dichter bij de speler blijft. Dit zorgt er wel voor dat het tempo uit de wedstrijd wordt gehaald. Geduld is dan ook een schone zaak en zeker bij het aanvallen in FIFA 12. Je zult het namelijk knap lastig hebben om een gat te vinden in de verdediging, zeker met de nieuwe manier van verdedigen. Daarvoor zorgt het zogenaamde ‘tactical defending’, een compleet andere manier van verdedigen dan in de voorgaande delen. Je kunt niet meer de X of A knop ingedrukt houden en wachten totdat de computer de bal uiteindelijk afpakt. FIFA dwingt je om op een volwassen manier te spelen, door rustig af te wachten en op het juiste moment in te stappen en de bal te veroveren. Dit is in het begin knap lastig. Zeker het timen is één van de moeilijkste dingen in FIFA 12. Mede hierom is de instapdrempel van het spel ietwat verhoogd. Je moet namelijk met je twee achterste knoppen, L2 en R2 (of LT en RT) op een meter of twee van je tegenstander blijven. Zie je dan dat hij de bal te ver voor zich uitspeelt, of een verkeerde actie inzet, dan sla je toe door op rondje of B te drukken. Als je dit eenmaal onder de knie hebt, dan zul je moeilijk te verslaan zijn, want als je geen doelpunten tegen krijgt, kun je ook niet verliezen. Om maar even met een Cruijfiaanse uitspraak te smijten.

Deze gameplay-elementen komen allemaal samen in de carrièremodus, die in een nieuw jasje is gestoken. De meest gespeelde modus van FIFA is niet, zoals de afgelopen jaren, helemaal opnieuw opgebouwd. Electronic Arts heeft besloten om met de basis van FIFA 11 verder te gaan en deze te perfectioneren. Zo is de scout weer terug van weggeweest. Alleen scout je ditmaal niet negentien a twintig jaar oude spelers, maar ga je naar kinderen van een jaar of veertien of vijftien, met uitschieters van zeventien, kijken. Jouw scout zal een prognose maken van het spelertje en een schatting doen naar het potentieel. Aan jouw als coach de keus of je hem interessant genoeg vindt om hem in de jeugdopleiding te zetten. Daar zal hij zich, onder leiding van jouw jeugdtrainers, verder ontwikkelen en uiteindelijk de overstap naar het hoofdteam proberen te maken. Naast de scout is er nog een andere oude bekende terug: de vorm van de spelers. Deze werd al gebruikt in FIFA 10. Toen werden de prestaties van de spelers in het echte leven doorgevoerd naar de carrièremodus. Dat laatste is niet meer zo. Het echte leven staat niet meer in verband met de vorm in het spel. Je zult nu in de game zelf de spelers in vorm moeten krijgen. Ook hoe een teamgenoot zich voelt, speelt een grotere rol. Zo zul je zo nu en dan een gesprekje hebben waarin hij zijn (on)tevredenheid toont. Het meest hilarische voorbeeld daarvan was wel het gesprek met Carlos Tevez. Hij klaagde over het weer in Engeland en zag het niet meer zitten. Grappig, maar toch ook realistisch. Alle vorderingen die je maakt in FIFA 12, zowel online als offline, worden bijgehouden in het nieuwe EA Sports Football Club systeem. De ervaring die je opdoet wordt omgezet in XP en dat draag bij aan het team dat jij support. Het maakt dus niet uit met welk team je speelt. Alles wat jij doet zal naar jouw clubje gaan. De club die aan het eind van de week het hoogste gemiddelde aantal XP heeft behaald, is kampioen.



Iets wat ook al eerder in FIFA zat, was Ultimate Team, voorheen alleen als DLC, maar nu direct speelbaar op het schijfje van FIFA 12. In deze verslavende modus mag je een zo sterk mogelijk team vormen met spelers, in de vorm van kaartjes. Hierbij is het ook belangrijk dat je hun aflopende contracten in de gaten houdt en hun fitheid. Deze kun je opkrikken door contracten te kopen op de online markt. Leuk en aardig allemaal, maar deze markt wordt op sommige delen gemonopoliseerd door andere gebruikers. Zij kopen dan veel kaartjes van dezelfde speler op en zetten die dan op de markt voor een overdreven hoge prijs. Vaak gaat het ze geeneens om de winst, maar gewoon het gevoel dat ze een deel van de markt controleren. Helaas kun je hier weinig aan veranderen. We leven nou eenmaal in een kapitalistische wereld.

Maar ook in een wereld met goede servers, dat in ieder geval. Vorig jaar was dat één van de grootste ergernissen van de spelers: de hoeveelheid lag tijdens het spelen van online wedstrijden. Dit heeft EA serieus aangepakt en er zit weinig tot geen vertraging meer in de potjes. Daarentegen zijn de onlinemodi vrijwel hetzelfde gebleven. Je hebt de club modus waar je met meerdere mensen één team kunt besturen en je hebt ook de standaard ranked wedstrijden. Iets wat nog niet eerder in FIFA zat was het online seizoen. Samen met anderen zul je een seizoen spelen en daar horen de bekerwedstrijden ook bij. Al met al is er online dus niet veel veranderd.

FIFA 12 doet het weer. Het doet het opnieuw beter dan zijn voorganger. Na FIFA 11 dacht niemand dat er nog ruimte was voor verbetering, maar de mannen en dames bij Electronic Arts hebben het toch voor elkaar gekregen om een fantastisch, nieuw product neer te zetten. Met de drie elementen in zijn gameplay doet FIFA 12 iets wat geen enkele andere footie ooit heeft gedaan. Ook de al sterke carrièremodus is nog beter geworden en samen met het verslavende Ultimate Team is de succesformule voor dit jaar helemaal compleet!

			De drie gameplay-elementen	Paar kleine schoonheidsfoutjes
			Carrièremodus
			Ultimate team
			Online servers en modi staan sterker