GPN Review: Dark Souls

From Software had met Dark Souls één doel voor ogen en dat is om de moeilijkste game sinds tijden te maken, zelfs nog moeilijker dan Demon’s Souls, die ze eerder op de PS3 maakte. Dat ze Demon’s Souls willen overtreffen is niet zo gek, omdat Dark Souls daar de spirituele opvolger van is. Je zou dus kunnen zeggen dat dit het tweede deel uit de serie is, en van een tweede deel verwacht je altijd dat het nog beter is dan het origineel. Aangezien Demon’s Souls ook onwijs moeilijk was, willen ze dat nu overtreffen. Vanaf het begin was dit maar al te duidelijk, want zelfs hun site geeft aan dat ze het iedere gamer zo moeilijk mogelijk willen maken. De domeinnaam voor Dark Souls heet namelijk preparetodie.com. Als je dit een beetje netjes neerzet dan krijg je de Engelse zin: ‘Prepare to die’. Ofwel, wees klaar om te sterven. De vraag is nu of de game daadwerkelijk zo moeilijk geworden is, maar nog belangrijker: als de game zo moeilijk is, is het dan nog wel leuk om te spelen?

Dark Souls begint met een uitgebreide cutscene en vertelt het verhaal over een wereld die door draken wordt gedomineerd, totdat The Fire of Lords samen met het menselijk ras ontstond. Nito, Gwyn, een tovenares en een ander wezen krijgen beschikking over deze Fire of Lords en krijgen hierdoor de kracht om de draken te verslaan en zich de wereld toe te eigenen. Maar vanaf dat punt breekt er een ziekte uit, genaamd The Darksign. Dit teken staat gegraveerd in ieder menselijk wezen en maakt ze geleidelijk aan steeds onmenselijker, totdat ze volledig getransformeerd zijn in een Hollowed. Voordat je zelf de wereld kunt betreden als een Undead, een mens dat eigenlijk dood hoort te zijn, maar nog wel kennis heeft van zijn vorige leven, moet je eerst je eigen personage maken. Je kunt het geslacht kiezen, de uiterlijke kenmerken bepalen, de class kiezen (welke varieert van Knight tot Sorcerer en Hunter), je kunt een voorwerp kiezen die bepaalde voordelen heeft en ga zo nog maar door. Je kunt je personage maken, zoals je zelf wilt, zodat het goed aansluit op hoe jij de game wilt spelen. Ook in de game zelf zul je genoeg aanpassingsmogelijkheden tegenkomen, zoals het aanpassen van je wapenarsenaal, armor en het uitbreiden van je skills. Het verhaal is absoluut niet het belangrijkste deel van de game. Het draait voornamelijk om de gameplay.



Als Undead begin je in Northern Undead Asylum, waar alle Undead opgesloten zijn om het einde der tijden af te wachten. Maar eens in de zoveel tijd wordt er een uitverkorene gekozen die het Asylum kan ontsnappen. In dit grote gevangenencomplex leer je de basis van het spel en maak je het begin van het verhaal mee. De tutorial doorloop je vrij gemakkelijk, want het draait alleen nog maar om het leren van een aantal basisvaardigheden die je later hard nodig zult hebben. Wat me wel meteen opviel, is dat de controls een beetje vaag zijn. Zo vecht je met RB en niet met de A-, B-, X- of Y-knop. De knoppen hebben eigenlijk een totaal andere functie gekregen dan je uit andere games gewend bent. In het begin vond ik het daarom ook moeilijk om de controller lekker vast te houden. Maar na enige oefening en doorzettingsvermogen wen je er uiteindelijk toch aan en is het alles behalve onoverkoombaar. De tutorial is misschien niet al te moeilijk, zeker als je het vergelijkt met de rest van het spel, maar toch leer je ook daar dat de dood altijd op de loer ligt. Iedere vijand, ieder obstakel, is op een andere manier gevaarlijk en kan dodelijk zijn als je deze op de verkeerde manier benadert. Je moet voor iedere vijand, voor ieder wezen apart een tactiek ontwikkelen, want als je zomaar overal op instormt, zal dit zeker een vroege dood betekenen.

Niet dat het sterven in de uitgebreide wereld van Dark Souls een ramp is, want het zal je toch genoeg overkomen. Daarnaast is ieder deel van de wereld even mooi vormgegeven en heeft het een prettige duistere sfeer, die de game tekent. Geen vrolijkheid of een fel kleurenpalet te bekennen, maar vooral miserie, dood, verderf en wanhoop. De kastelen, dungeons en bossen hebben allemaal dat middeleeuwse gevoel, waar ik gaandeweg steeds meer van ging houden. Werkelijk ieder aspect van de wereld is netjes uitgewerkt en daardoor is het meermalen doorlopen van dezelfde omgevingen helemaal geen straf. Daar komt nog eens bij dat de hele wereld geen laadtijden heeft. Jammer genoeg kun je niet ieder gebied zomaar betreden. Tenminste… dit kan wel, maar de vijanden zijn daar dan zo sterk dat je geen enkele kans maakt en uiteindelijk toch voor een andere route kiest. De wereld is dus wel open, maar het stuurt je tegelijkertijd toch een bepaalde kant op.

Mocht het nou zo zijn dat je als een dood stuk vlees ter aarde valt, dan word je gestuurd naar de eerste de beste Bonfire, die je tegen bent gekomen. De Bonfires, of kampvuren, zijn eigenlijk de checkpoints en ze zijn niet in grote getallen aanwezig. Je moet soms echt een hele tijd doorbikkelen om tot de volgende te geraken en dat allemaal zonder te sterven in een wereld die ontworpen is om precies dat voor elkaar te krijgen. Naast checkpoints, kun je de Bonfires ook gebruiken om je personage extra skills aan te leren en zijn vaardigheden uit te breiden. Hiervoor heb je Souls nodig die je krijgt voor ieder wezen dat je doodt. Hoe groter en gevaarlijker de vijand, des te meer Souls je er voor krijgt als je het neer weet te halen. Voor een Demon, de eindbazen of middenbazen, krijg je standaard de meeste Souls, omdat deze logischerwijs ook het moeilijkst te verslaan zijn. Dit zijn tevens ook de enige wezens die niet respawnen, zodra je gebruik maakt van een Bonfire. Want zoals het spreekwoord al zegt: ieder voordeel kent zijn nadeel. Je kunt een Bonfire gebruiken om je health aan te vullen, skills uit te breiden en je menselijkheid terug te krijgen, maar dit zorgt er tegelijk voor dat alle vijanden, behalve de Demons, die je tot dan toe verslagen hebt, weer respawnen in de wereld.



Zoals je misschien al merkt, Dark Souls is redelijk onvergeeflijk. Vijanden die respawnen als je een checkpoints behaalt, is nog maar het begin, want een Bonfire werkt niet als een checkpoint, het is eerder een terugkeerpunt. Je verliest als je dood gaat al je Souls die je tot dan toe verkregen hebt, alle items die je gebruikt hebt, krijg je niet terug, je wapen wordt ook steeds slechter, aangezien de durability steeds verder terugloopt en dan heb ik het nog geeneens over de verassende gebeurtenissen die vrijwel altijd direct je dood betekenen. Een mooi voorbeeld is een draak die vuurspuwt over een brug waar jij op dat moment over loopt. De eerste keer dat je dit meemaakt, ga je vrijwel zeker dood, omdat je de volle laag krijgt van dat beest. Je keert dan meteen terug naar de Bonfire en kan weer helemaal overnieuw beginnen. Ook kun je opeens vergiftigd worden door een rat die je bijt. Je weet van tevoren niet dat dit kan gebeuren en denkt wellicht dat het een makkelijke prooi voor je is, maar zodra die rat je ook maar één keer bijt, heb je een sterk vergif binnengekregen waarvan het effect lang aanhoudt en daardoor vaak de dood tot gevolg heeft. Je moet dus altijd op je hoede zijn, niks onderschatten en vooral beschikken over doorzettingsvermogen. Weet je nu al van jezelf dat je gefrustreerd raakt als je een aantal keer achter elkaar doodgaat, dan is dit geen game voor jou. Deze game onderscheidt de jongens van de mannen en de doorzetters van de opgevers. Al moet ik wel toegeven dat zelfs ik wel eens gefrustreerd raakte, maar dit was altijd aan mezelf te danken, aangezien de game heel moeilijk is, maar ook heel eerlijk. Ieder gevecht is een gevecht op leven en dood en jouw vaardigheden en tactiek bepalen of je dan wint of verliest. Je kunt de game dus nooit de schuld geven als je sterft, omdat je zelf gewoon niet goed genoeg gevochten hebt als je sterft.

In de wereld vol dood en verderf kom je ook boodschappen op de grond tegen. Dit is een gedeelte van de online mogelijkheden die Dark Souls je te bieden heeft. Je kunt boodschappen in de wereld achterlaten om bijvoorbeeld andere spelers te waarschuwen, maar ook om aan te geven dat je een onwijs moeilijke hindernis behaald hebt. Ook is het mogelijk om wezens naar de wereld van andere gamers te sturen om ze zo het leven zuur te maken. Het idee is erg leuk, maar ik vind de game hierdoor niet beter. De boodschappen zijn leuk en geven soms aanwijzingen naar handige items die ergens verstopt liggen. Maar het is zo onduidelijk en vaag uitgelegd hoe je dit zelf voor elkaar kunt krijgen, dat je er eigenlijk bij voorbaat al geen trek meer in hebt. De online modi vind ik dus redelijk beperkt, onduidelijk en misschien zelfs wel onnodig. Gelukkig doen deze punten absoluut geen afbreuk aan de beleving.

Dark Souls is de moeilijkste en tegelijkertijd meest sfeervolle game die ik in tijden gespeeld heb. Ieder gevecht is een uitdaging en wanneer je tijdens een moeilijk gevecht als overwinnaar uit de bus komt, geeft dit je een ongelooflijk gevoel van voldoening. Daarnaast kun je je personage ook perfect afstellen op je eigen speelstijl en kun je deze nog verder perfectioneren door de juiste skills uit te breiden en wapens te kiezen die bij je passen. Maar wees gewaarschuwd! Als je niet beschikt over een grote mate van doorzettingsvermogen, dan is dit misschien niet de game voor jou. Want je zult veel sterven en veel opnieuw moeten spelen, voordat je uiteindelijk voorbij bepaalde punten komt. Voor deze game gaat volgende slagzin absoluut op: practice makes perfect! Alleen de echte mannen zullen deze game uiteindelijk met veel pijn en moeite uitspelen, maar dat is het absoluut waard, want dit is een unieke ervaring.

			Veel aanpassingsmogelijkheden	Online modi zijn erg vaag
			Moeilijk, maar eerlijk	Verhaal doet er bijna niet toe
			Open wereld zonder laadtijden	Kan soms frustrerend zijn
			Sfeervol
			Erg toffe demons