GPN Review - The Lord of the Rings: War in the North

Er zijn veel verhalen verteld over ‘The Dark Lord Sauron’ en ‘The Ring of Power’ gedurende de jaren. Het meest vertelde verhaal gaat over Frodo de Hobbit en zijn queeste om de Ring te vernietigen door hem in Mount Doom te gooien, alwaar de ring oorspronkelijk gesmeed werd door Sauron zelf. Echter, dat is niet het enige verhaal wat zich in die donkere dagen afspeelde. Frodo had zijn queeste namelijk nooit kunnen voltooien zonder de hulp van een onwaarschijnlijk drietal. Een man, elf en dwerg vertrokken op hun eigen missie: om oorlog in het noorden van Middle Earth te voorkomen. Dit is hun verhaal.

Voor de nieuwste Lord of the Rings-game koos Snowblind Studios ervoor om de originele verhaallijn uit de boeken van J.R.R. Tolkien te gebruiken. Zij het echter als leidraad voor de gebeurtenissen in War in the North. Voor de echte Lord of the Rings-fans zal deze game dan ook een feest der herkenning zijn, omdat deze game het verhaal uit de boeken combineert met de vormgeving van de films. War in the North is een actie-RPG, die je zult spelen met drie verschillende personages. Kies je de mannelijke Dundedain Ranger of the North, een collega van Aragorn, genaamd Eradan, om mee te starten, dan betekent dit niet dat je de hele game met dit personage moet spelen, maar dat je de keuze hebt om per level te wisselen. Ja, je leest het goed, de game werkt met levels, of beter gezegd: hoofdstukken en paragrafen. Deze gameplay keuze houdt in dat de game scripted is en dat je de game ook daadwerkelijk als een lopend verhaal dient te spelen. Dit is eigenlijk vrij logisch, als je in je achterhoofd houdt dat je daadwerkelijk een missie hebt, die tijdsgebonden is. Aan de andere kant beperkt het je vrijheid en neemt het tevens de wil om je personage te trainen weg. Immers, dan moet je een vorig hoofdstuk opnieuw bezoeken. Dat is gewoon mogelijk , maar dat betekent dat je het hoofdstuk weer moet doorspelen, en weer dezelfde vijanden op dezelfde plek aan je zwaard, bijl of staf moet rijgen. Snowblind Studios heeft hier op ingespeeld door je twee ‘trainlevels’ te geven waarin je in een Lord of the Rings omgeving, die niks met jouw missie te maken heeft, de vijanden kunt slachten die in waves op je afkomen. Leuk, maar niet meer dan één keer.



Na een aantal hoofdstukken was ik uitgekeken op de allround Ranger. Ik had veel Orcs aan hun bloedige eind geholpen, door dankbaar gebruik te maken van de ‘gore’ die Snowblind door middel van de ‘adult rating’ in de game verwerkt heeft. Schrik niet als je na een paar goede halen met je zwaard opeens een hoofd ziet vliegen, want ledematen afhakken is wat je gedurende de hele game zult doen. Maar zoals gezegd, wilde ik met de dwerg Farin spelen, want zijn bijl stond mij wel aan. Nu vochten Farin en Andriel, gedurende de hele tijd dapper aan mijn zijde. Toch begon ik al onraad te ruiken, doordat hoe langer ik speelde, hoe meer het leek of ik de onvriendelijke Orcs in mijn uppie een kopje kleiner aan het maken was. In het menu had ik alleen de mogelijkheid om de uitrusting en vergaarde level-up punten van mijn speelbare personages aan te passen. Dus ik vertrouwde in de goedheid van de mens, in dit geval de ontwikkelaars van Snowblind Studios, en ging er vanuit dat mijn medestrijders automatisch mee levelden en de, voor hun, beste uitrusting en wapens ter hand zouden nemen. Niets van dat alles! Mijn eerste dwergklappen hadden net zo goed uitgedeeld kunnen worden door een Hobbit-oma met haar handtasje. Ja, de beste dwerg was wel in levels gegroeid, maar moest al zijn punten nog verdelen over zijn kracht, skills met de boog, stamina en wilskracht. Tevens liep hij nog steeds met het wapen en de uitrusting waarmee hij aan het avontuur begon. Geloof me, hij had evengoed gewoon nog zijn badjas aan kunnen hebben. Dit is een heel irritant punt in de game. De simpele mogelijkheid om je kompanen te upgraden in het menu, had de game een stuk vloeiender gemaakt. Nu zul je dus na ieder hoofdstuk moeten overwegen om van personage te wisselen, alleen om zijn of haar statistieken bij te werken.

In Lord of the Rings: War in the North doe je eigenlijk niets anders dan hoofdstukken en paragrafen doorspelen, waarbij je onderweg steeds sterker wordend tuig bevecht, inclusief eindbazen. Dit doe je door middel van een redelijk simpel combat-systeem. Je hebt de snelle slag met je wapen, de trage maar sterkere slag en natuurlijk een rits aan speciale moves tot je beschikking. Deze speciale moves speel je vrij naarmate je een hoger level met je personage bereikt en zijn onmisbaar in de strijd tegen Sauron’s dienaren. Vanzelfsprekend heeft elk personage andere moves die op zijn of haar vechtstijl aansluiten, maar ze hebben ook veel dezelfde aanvallen. Zo zal de Dunedain Ranger krachtige zwaard- en boogaanvallen leren, de dwerg het vooral van mêleeaanvallen en krachtverhogende moves moeten hebben terwijl de elf meer gericht is op ondersteuning en healing. Het sleutelwoord in het combat-systeem is daarom ‘samenwerking.’ En daar ligt nu juist een zeer zwak punt van deze game, waarbij ik er even vanuit ga dat je de game alleen speelt. Dit nieuwste deel in de Lord of the Rings-serie is geen gemakkelijke game. Als een bezetene naar voren sprinten om als eerste een groep Orcs te lijf te gaan, gaat niet werken als je van alle kanten lek geprikt wordt. Dus je verzint een strategie. Gelukkig heeft de ontwikkelaar deze strategiekeuze zo simpel mogelijk voor je gemaakt: aanvallen of verdedigen. Nu houd ik wel van zulke doeltreffende simpelheid. Juist, ik zei doeltreffend. Het omgekeerde van doeltreffend is dat als ik voorzichtig een vijandige basis nader, mijn dappere medestrijders opeens gillend op de vijanden afrennen. Ik probeer ze via ‘verdedigen’ nog tot inkeer te brengen, maar het is te laat: ze ruiken bloed. Even later zie ik hun bloed aan de zwaarden van tien Uruk-Hai zitten die nu besloten hebben om mij datzelfde lot te laten aanvaarden. Daar komt bij dat je meer dan eens in een gevecht klem wordt gezet door je metgezel, waardoor onvriendelijke zwaarden je rug gemakkelijk weten te vinden en dat je op sommige momenten zelfs te maken krijgt met werkweigering. Zoals ze dat altijd zo mooi zeggen: de chemie is ver te zoeken.



War in the North is dus geen gemakkelijke game. Daarom is het meer dan handig dat je in lastige gevechten de hulp in kunt roepen van de adelaars. De adelaars in het Lord of the Rings-universum zijn iets groter dan de adelaars die wij kennen, zoals je kunt zien in de The Return of the King film. Een adelaar valt jouw doelwit aan met zijn klauwen en bek en is te gebruiken in open landschappen. Vooral handig om trollen te mollen, aangezien trollen toch wel de meest gevreesde vijanden tijdens je missie in het noorden van Middle Earth zijn. Je moet echter de juiste keuze maken betreffende de inzet van de machtige adelaar, aangezien je deze alleen kunt oproepen met een ‘Great Eagle Feather’. En laat deze veren nu net redelijk zeldzaam zijn. Een leuke toevoeging waardoor je op sommige punten heel wat potions in de pocket kunt houden. Dit komt de balans in deze game iets ten goede, waar die anders ver te zoeken is. Zo zul je waarschijnlijk meer moeite hebben met het doden van trollen en Uruk-Hai dan met eindbazen. Hetzelfde geldt voor het visuele- en het geluidsaspect van de game.

Sommige hoofdstukken zijn prachtig vormgegeven en weten op een simpele, maar mooie manier precies die Lord of the Rings-sfeer te raken die je zoekt in War in the North. Zo zul je oprecht graag in Rivendel vertoeven, of af en toe binnenlopen bij de Prancing Pony in Bree. Krijg je rillingen als het begint te regenen en bliksemen in de Barrow Downs of als je een trol hoort brullen door een gangenstelsel. Aan de andere kant heb je er hoofdstukken tussen zitten die uit weinig inspiratie geboren zijn en je zult meer dan eens grafische missers zien, in de vorm van mindere A.I. dat ervoor zorgt dat vijanden vast komen te zitten in muren. Een ander voorbeeld zijn de lelijke pop-ups. Niet dat de game grafisch onvoldoende is, maar er zitten wel een aantal foutjes in. Het geluid tijdens het spelen doet z’n ding, maar zal je nooit van spanning op het puntje van je stoel laten zitten. Neem daarbij de ongeïnspireerde personages, die emotieloze dialogen voeren, waarin je dan weer wel keuzes kunt maken. Deze keuzes beïnvloeden echter niet het verhaal, zodat het lineaire gevoel je weer vangt en na de zoveelste gedode Orc begon een gevoel van eentonigheid mij toch wel te bekruipen.



Het is wel mogelijk om het speelplezier in Lord of the Rings: War in the North aanzienlijk te verhogen. Nodig één, zo mogelijk twee vrienden uit om de game samen te doorlopen. Of show je skills in de online multiplayer. Op deze manier neem je de slechte A.I. weg. Al mag dit natuurlijk niet de reden zijn. De co-op multiplayer moet natuurlijk wel een toevoeging zijn. Wat deze game eigenlijk zijn bestaansrecht geeft, is de hele Lord of the Rings-sfeer en gameplay. Want op het gebied van RPG zijn, en komen, er gewoon betere games aan. Daarentegen blijft het afhakken van een been na een mooie critical strike een lekker gevoel geven en wil de echte Lord of the Rings-fan weten hoe dit avontuur afloopt.

Er zijn meerdere verhalen die over de Ring of Power gaan. Een veel verteld verhaal is die van Frodo de Hobbit en zijn queeste om de Ring te vernietigen. Een minder bekend verhaal is dat van The War in the North en na het spelen van deze game zul je weten waarom. De personages zullen je niet zo bewegen, zoals de oorspronkelijke Lord of the Rings-personages dat wel deden. Het plot zal je niet zo boeien, zoals het oorspronkelijke Lord of the Rings-verhaal dat wel deed. Wat je overhoudt is een vermakelijke actie-RPG die door een aantal minpunten geen topgame is geworden, maar de echte Lord of the Rings-fan een mogelijkheid geeft om Frodo te helpen.

			De gehele Lord of the Rings sfeer	Uitwerking van de personages
			Het 'gore-systeem'	Eentonige gameplay
			We're going to see the elves mister Frodo	Upgrade menu
			Multiplayer	A.I. van teamleden
				Grafische slordigheden