GPN Review: GoldenEye 007: Reloaded

First person shooters zijn vandaag de dag erg normaal en het is moeilijk om nog een bijzondere game neer te zetten binnen het genre, aangezien alles al eens gedaan is. Er was echter een tijd dat het FPS-genre niet tot amper bestond op de console, zoals in de tijd van de Nintendo 64. Maar zoals wel vaker, was er in die tijd ook een pionier en wel een heel bekende: Rare. Zij vertaalde GoldenEye, een James Bond-film, naar een game en je bekeek alles vanuit de eerste persoon, een hele revolutie. Het werkte nog niet perfect, aangezien je maar één joystick ter beschikking had, maar de game groeide wel uit tot een klassieker en één van de populairste Nintendo 64-games. In 2010 kreeg deze game een remake op de Wii en Nintendo DS. Door het succes is de game ook naar de HD consoles gebracht onder de naam GoldenEye 007: Reloaded. Maar weet de game zich ook staande te houden in een wereld waar het FPS-genre al veelvuldig aanwezig is?

Uiteraard volgt de game de verhaallijn van de film uit 1995, al zijn er wat aanpassingen gedaan om het meer te laten aansluiten op de hedendaagse James Bond films en games. Het speelt zich allemaal af na de Koude Oorlog en begint wanneer James Bond (007) en Alec Trevelyan (006) een chemische fabriek infiltreren waar waarschijnlijk wapens gemaakt worden die doorverhandeld worden aan terroristen. De missie verloopt alleen niet zoals gepland en 006 wordt gevangen genomen en uiteindelijk als een zieke hond neergeschoten, waarop James de fabriek tot ontploffing brengt en ontsnapt. Vanaf dat moment gaat James achter Generaal Ourumov aan die controle wil krijgen over GoldenEye, een nucleair wapen dat om de Aarde draait en grote vernietigen kan veroorzaken. Eigenlijk valt er aan het verhaal niet veel aan te merken, aangezien het verhaal van de film gewoon erg tof en meeslepend is. De game sluit hier op aan door de meeste locaties, personages en scènes over te nemen, maar wel lichtelijk aangepast zodat het voldoet aan de hedendaagse normen. Al vind ik niet dat één van die aanpassingen het vervangen van Pierce Brosnan had moeten betekenen, want dat is voor mij sowieso dé James Bond en die hoort gewoon in de game, aangezien hij ook de hoofdrol had in de film. Erg jammer dat ze hem vervangen hebben met Daniel Craig, dat ik een veel mindere Bond vind, omdat hij een 007-uiterlijk mist en meer weg heeft van een holbewoner of neanderthaler. Gelukkig bekijk je alles vanuit de eerste persoon, waardoor je je daar niet aan hoeft te ergeren. En toegegeven, de ontwikkelaar had al gezegd dat het om een heruitvinding gaat en niet om een remake. Bepaalde levels zijn daarom ook aangepast: er zijn stukken toegevoegd en verwijderd.



Als je in de huid van James Bond kruipt, dan verwacht je te spelen als een geheim agent. Niet opvallen en opgemerkt worden is daarom erg belangrijk, maar helaas niet meer zo vaak noodzakelijk. In veel levels kun je kiezen voor de stealth-aanpak of je gewoon als een gek al schietend een weg banen door de Russische massa. Je zult het meest van de game genieten als je voor de eerste aanpak kiest, aangezien de game dan op zijn sterkst is. Niet zomaar iedereen neerschieten, het goede moment van actie ondernemen bepalen en dit alles zonder gezien te worden door een andere Rus. Het voelt heerlijk vertrouwd aan om niets vermoedende Russen om te leggen met een silenced pistol om vervolgens weer door te sluipen en een camera te slim af te zijn. Het enige probleem is dat de lichamen van de Russen die je neerschiet nog verdwijnen voordat ze zelfs maar de grond geraakt hebben. Dat is natuurlijk niet erg realistisch en voor een stealth-game is het wel aardig om de lichamen te laten liggen, omdat deze dan opgemerkt kunnen worden. Nu is het dus een stuk makkelijker om ongezien een level door te komen en ik had die extra uitdaging wel prettig gevonden. Nu kon ik zomaar iedereen neerschieten als ze even niet naar elkaar keken en wanneer de ander zich weer omdraaide, miste hij geeneens zijn kompaan die in het niets opgelost was een paar seconden geleden. Omdat het niet zo moeilijk is om je onopgemerkt te verplaatsen, zul je ook meteen minder gebruik maken van het sluipen door de aangelegde sluippaden, zoals de ventilatiebuizen.

Kies je echter voor aanpak twee, dan zul je een veel mindere game spelen, omdat de pure actiestukken niet zo bijzonder zijn. Je hebt dan echt gewoon een zaal vol vijandige Russen en deze laten zich maar wat graag omleggen. Hier komt de matige A.I. om de hoek kijken, omdat ze als een gek op je af komen rennen, alsof ze graag dood willen, in plaats van een bepaalde tactiek toe te passen. Ze lopen letterlijk hemelsbreed op je af en dan is het gewoon een kwestie van overhalen die trekker. Gelukkig zijn er genoeg wapens te vinden in de game, want zo is er naast de silenced pistol o.a. de AK 47, meerdere soorten shotguns en de SMG. Je kunt zelf dus voor de nodige variatie zorgen, al zal de eentonigheid alsnog moeilijk te verteren als je de actie continu opzoekt. Dit hoeft namelijk niet, omdat de game zelf al genoeg momenten ingeroosterd heeft, waarop er helemaal geen mogelijkheid tot stealth is, en je moet schieten voor je leven. Dit is helemaal niet uitdagend of moeilijk als je je kop er maar bijhoudt en niet te overmoedig wordt. Wat opvalt als je veel schiet, zijn de kogelgaten in de muren of op andere plekken. Deze lijken nog uit de Nintendo 64-era te stammen, aangezien ze super groot zijn en daardoor meer lijken op de krater van een granaat dan een kogelgat. Als je eenmaal langs deze scènes raakt en weer kunt kiezen, is dat werkelijk een verademing. Na grootste vuurgevechten wordt de controle vaak van je overgenomen door de computer, omdat… Ja, de reden is me eigenlijk onduidelijk. Soms wordt de controle voor een paar seconden overgenomen, zodat je goed kunt zien hoe 006 uit een ventilatieschacht klimt en schuilt achter een aantal servers. Dit is een onwijs kleine highlight die vandaag de dag altijd met één druk op de knop bekeken kan worden. Het is dus helemaal niet nodig om de controle van de speler over te nemen, dat is namelijk redelijk irritant. Net als dat het nutteloos is om een aantal zinloze Quick Time Events (QTE) uit te voeren op momenten dat er helemaal geen spanning is en de QTE zelf ook niks voorstelt. Ze hadden eerst goed moeten bedenken wat ze ermee wilden bereiken, voordat ze het geïmplementeerd hadden.



Toch is lang niet alles nutteloos. Het is meer dat ze veel moderne technieken willen gebruiken in de game, die lang niet altijd nodig zijn. Een punt dat ik bijvoorbeeld erg verfrissend vind, is het hele verhaal vertellen door middel van cutscenes die gewoon gemaakt zijn met de ingame-engine. Het beeld veranderd dus nooit en blijft een vloeiend geheel: je hoeft dus niet over te schakelen van cutsene naar de game, omdat je voor jouw gevoel nooit naar een cutscene kijkt, maar naar een gebeurtenis in de game. Er zijn veel voorbeelden te noemen die zich op veel verschillende plekken afspelen, aangezien de game je langs allerlei verschillende gebieden loodst. Zo verblijf je onder andere in het koude Rusland met zijn sneeuw, chemische fabrieken, disco’s, nucleaire installaties en nog veel meer. Echter speelt niet alles zich in Rusland af, want een klein gedeelte speelt zich ook af in India en Afrika. Alle levels zijn even mooi vormgegeven, al is het tegelijkertijd niks speciaals. Het ziet er allemaal prima uit, zowel de omgevingen als de personages. De wapens vind ik er soms iets te ongedetailleerd uitzien of te cartoonesk, maar dat is een kleinigheid. Het ontwerp van de levels is waar de game vooral zijn punten scoort, omdat je redelijk vrij kunt bewegen. Het is wel lineair, maar er zijn vaak meerdere wegen naar hetzelfde punt. Je kunt de vijand dus van verschillende hoeken benaderen. De doelen variëren niet onwijs en blijven vaak beperkt tot het verkrijgen van intel en het in- of uitschakelen van het één of ander. Hier kun je je smartphone voor gebruiken, in plaats van het horloge uit het origineel. De smartphone heeft meerdere apps die uitermate geschikt zijn voor spionage. Zo kun je er foto’s mee maken, geluidsfragmenten opnemen, computers hacken en apparaten vanaf een afstand activeren. Heel functioneel en ook belangrijk voor de extra doelen die je kunt behalen in elke missie, ook leuk dat ze dit gedeelte gemoderniseerd hebben.

Als je eenmaal klaar bent met de singleplayer, omdat deze uitgespeeld is of je er geen zin in had, dan kun je aan de slag met de andere onderdelen van GoldenEye 007: Reloaded. Ik heb het dan over de speciale MI6 Ops-missies en de multiplayer modi, die zowel offline als online gespeeld kunnen worden. De MI6 Ops-missies zijn eigenlijk levels die je speelt met een specifiek doel. Zo moet je bijvoorbeeld een level doorkomen zonder gezien te worden of door iedereen in het level te doden. Zodra je niet aan het doel voldoet, is het game over. Het is wel aardig, maar niet echt verslavend, al helemaal niet als je vrienden niet op de leaderboards actief zijn. Veel leuker zijn de multiplayer modi en al helemaal als je deze heerlijk ‘old skool’ op de bank speelt samen met een stel vrienden. Ik weet nog goed hoe leuk dit was op de Nintendo 64 en het is vandaag de dag nog steeds erg tof. Dit komt vooral doordat er zoveel verschillende modi zijn. Dit is naast de standaard Deathmatch en Team Deathmatch modus ook een modus als Golden Gun. Hierin kan één speler de Golden Gun bemachtigen en iedereen met één schot doden. Het is een leuke variatie op de heel normale Deathmatch, dat overigens ook gewoon erg leuk is om te spelen door de variatie in wapens. Er is ook nog een modus waarin je een bom onschadelijk moet maken of juist een bom moet planten. Het zijn modi die allemaal wel op elkaar lijken, maar toch net even anders zijn en daardoor ook net even iets anders gespeeld dienen te worden. Je moet je tactiek per modus wel aanpassen om een succesvolle speler te blijven, of je moet gewoon tegen een stel noobs spelen natuurlijk. Het jammere is dat wanneer je dit online wilt spelen, je dit niet altijd kunt doen. Niet iedere modus is even populair en er zijn sowieso weinig gamers die de game online spelen heb ik het gevoel. Soms is de matchmaking snel en dan weer tergend langzaam. Het is zelfs zo erg, dat ik niet alle modi heb kunnen testen, omdat er niemand was met wie ik kon spelen. De inactiviteit van andere gamers maakt ook het levelen minder boeiend, dat ik sowieso een trend vind die erg doorgeslagen is. Daarnaast vind ik het vervelend dat bepaalde modi of mappen pas gespeeld kunnen worden wanneer je een bepaald level bereikt hebt. Als je dus niet genoeg speelt, kun je niet over 'de hele game' beschikken. Tenminste zo voelt het dan voor mij, aangezien ik gewoon alles wil kunnen spelen wanneer ik dit wil, want ik heb er per slot van rekening ook voor betaald.



GoldenEye 007: Reloaded is een geslaagde remake geworden van de remake van GoldenEye 007 die uitkwam op de Nintendo 64. De gehele game is aangepast, zodat hij past in deze moderne tijd en bij de nieuwe Bond. Het leveldesign is nog steeds erg goed en het verhaal is nog steeds van prima kwaliteit. Het is erg fijn dat het verhaal niet echt door cutscenes wordt verteld, maar voornamelijk in de game met de ingame-engine. Zo blijft de ervaring vloeiend en de beleving beter. Toch is het wel jammer dat de A.I. niet zo geweldig is, de lichamen van gesneuvelden heel snel verdwijnen en de kogelgaten meer granaatkraters zijn uit het jaar nul. Gelukkig maakt de multiplayer veel goed, die je ook vertrouwd in splitscreen kunt spelen. Het is erg leuk om ‘The man with the Golden Gun’ te spelen en deze om te leggen na een behoorlijke killing spree. Deze modus is online ook populair, maar veel andere modi niet, waardoor je vaak last hebt van tergend langzame matchmaking, als er al andere gamers gevonden worden om mee te spelen. Op deze manier wil ik andere, oude Bond-films ook wel vertaald zien worden naar een game.

			Stealth is top...	...de actie is wat minder
			Levelontwerp	Lichamen verdwijnen
			Goed vertaald naar deze tijd	A.I. niet geweldig
			Veel verschillende modi	Online redelijk inactief
			Speelplezier	Bepaalde content niet direct te gebruiken