GPN Review: Rayman: Origins

Vroeger speelde ik Mario-games. Ik speelde veel Mario-games. Ik was immers fan van kleurrijke side-scrolling platformers, om de simpele reden dat deze mij gewoon gruwelijk blij maakten. Tijdens het Nintendo 64- en PlayStation-tijdperk maakte ik de controversiële overstap van Nintendo’s console naar die van Sony. Velen vielen mij af, vriendschappen zijn gesneuveld en snorren werden getekend op mijn pokémonkaarten. “Playstation joh, dat is toch niets voor jou! Hoe wil je nu met Mario spelen?!” Waarheid is dat ik niet meer met Mario wou spelen. Ik had een blond ventje gevonden, die vreemd genoeg al zijn ledematen miste, maar daardoor geen mindere rechtse in huis had. Een ventje dat land, zee en lucht overmeesterde om de vijand in de pan te hakken. Een ventje dat door oogstrelende levels manoeuvreerde en zodoende de standaard voor 2D platformgames op de PSX neerzette. Ik had Rayman ontdekt.

Rayman: Origins is als een verloren zoon die bij thuiskomst met open armen wordt ontvangen. Het eerste deel van Rayman was vernieuwend, leuk en bovenal goed. Het tweede deel in de serie trok deze lijn door naar 3D op de Playstation 2 en verloor daardoor al iets van zijn glans. Het derde deel en de multiplayer game Rayman M luidden echter een stil, en eigenlijk Rayman onwaardig, afscheid in van Ubisoft’s mascotte. Hij mocht nog wel opdraven in verschillende Raving Rabbits-games, maar dat bevestigde voor velen de teloorgang van de eens zo sterke tegenhanger van de Nintendo platformers. En nu is Rayman: Origins daar. In een 2D platformgame gaat Rayman terug naar zijn roots en dit doet hij samen met zijn alom bekende vrienden, in HD!



Ik zal uiteraard het verhaal van Rayman: Origins hier niet uit de doeken doen, maar ik ga wel alvast vertellen dat het niet al te diepgaand is. Ubisoft weet wat de kracht van Rayman is en heeft vanuit dat oogpunt deze game ontwikkeld. Verwacht dus geen gelikte cutscenes, dialogen of verassende plotwendingen in Rayman: Origins. Verwacht pure 2D-gameplay: zonder fratsen en even oogstrelende als inventieve audiovisuele aspecten, want vergis je niet, ondanks dat het 2D is, ziet het er allemaal superscherp en op-en-top gedetailleerd uit. De soundtrack is, hoewel af en toe irritant, vooral meeslepend. De prachtige, tekenachtige stijl, of eigenlijk schilderstijl die als een deken over deze game heen ligt, is niet alleen erg mooi. Het zorgt ook precies voor de sfeer die je zoekt in een game als deze. Zo rende ik met wilde haren door de jungle, vlogen er vogels weg als ik te dichtbij kwam en kreeg ik vooral grappige animaties te zien als ik viel of op het hoofd van een vijand sprong. Daarbij zakte af en toe de grond onder mijn voeten weg, omdat ik, wegens het laten afgaan van een bom, een verandering in de structuur van het level mogelijk maakte, waarna ik via hernieuwde paden mijn weg door het level kon vervolgen.

Vanzelfsprekend vereist elk level, of eigenlijk elke speelwereld waar je met Rayman in verzeild raakt, een ander plan van aanpak, maar het doel blijft hetzelfde. Je bent voornamelijk bezig met verzamelen. Hoofddoel is het bevrijden van de zogenaamde Electoons: je weet wel, die schattige roze wezentjes die in een kooi gepropt zijn. Uiteraard wil jij ze redden en dat is waar een harde vuistslag, of slag op de grond, handig van pas komt. Je kunt de Electoons vinden in de levels, tenminste als je goed zoekt, want je loopt er bij wijze van spreken natuurlijk niet zomaar tegenaan. Dan zijn er de zwevende gele beestjes: genaamd Lums. Zaak is om zoveel mogelijk Lums te verzamelen voordat je het einde van een level behaald hebt. Hoe meer Lums je verzameld, hoe meer extra Electoons je na afloop bevrijdt. Dit is iets wat je wilt doen, want de hoeveelheid Electoons die je hebt bevrijd bepaalt weer of je dat bonuslevel mag spelen waar je al de hele tijd heen wilde, maar nog niet toegelaten werd. Als je een verzameldier bent gloort er nog meer moois aan de horizon: hoe meer Electoons je in de pocket weet te krijgen, hoe meer speelbare personages je vrijspeelt. Inmiddels snap je wel dat je toch echt wel die moeilijke sprong neemt, met gevaar voor eigen leven, om bij die Lums te komen.



Die moeilijke sprong kun je maken met meerdere personages. Naast Rayman zul je bijvoorbeeld aan de slag kunnen met de lomp ogende, maar zeer grappige Globox, of verschillende Teensie Wizards. Ieder personage springt, rent en valt aan op zijn eigen kenmerkende manier wat een aantal zeer leuke animaties oplevert. Zo voorspel ik dat je een grimas op je gezicht niet zal kunnen onderdrukken, wanneer je met een Teensie Wizard aanvalt of met Globox zweeft. Het zijn ook de animaties waar de game het op dit punt van moet hebben, want ‘at the end of the day’ spelen de verschillende personages min of meer hetzelfde. Je kunt ook op elk moment in de game terug naar jouw schuilplaats, de toepasselijk genaamde ‘Snurkboom’, om je vrijgespeelde personages te zien en om van personage te wisselen. Al vermoed ik dat je dit een paar keer zult doen en daarna de noodzaak er niet meer van inziet. Zo werd mijn nostalgie toch het meest verzadigd door te spelen met Rayman, om gedurende de game te trachten zijn krachten terug te krijgen. Je begint namelijk met een bijna invalide Rayman, aangezien jouw arsenaal alleen uit rennen en springen bestaat. Dit leidt echter niet tot onhandelbare situaties tijdens het spelen. Integendeel, Rayman: Origins is zo opgebouwd, dat je aan het begin van iedere speelwereld een koningin moet zien te bevrijden. En geloof me als ik zeg dat je dit graag wilt doen, want Ubisoft had volgens mij geen virtuele kleding meer over voor de rondborstige dames. Maar goed, eenmaal ontdaan van haar gevangenschap, zal deze koningin je belonen met een bepaalde kracht, die verder in die speelwereld onmisbaar is. Denk hierbij aan de kracht om aan te vallen, te zwemmen of zweven.

De speelwerelden hebben ieder een eigen thema. Sla vijanden op hun oog in de jungle, zweef een weg door de woestijn of zwem onder ijsschotsen door terwijl je in het spoor van de vissen probeert te blijven. Deze natuurlijke thema’s zorgen voor de meest gekke en innovatieve speelwerelden. Door dit te combineren met een bepaalde speelmanier, die nodig is om de levels te doorkruisen, heb je geen moment het idee dat je dit al eens eerder gedaan hebt. En zelfs als je in herhaling valt is dat voor een goed doel. Om alles uit deze game te halen zul je namelijk levels meerdere keren moeten spelen, om toch net dat aantal Lums te vergaren dat toegang geeft tot bonuslevels en personages. Een andere reden om een level opnieuw te spelen kan zijn dat je af bent gegaan. Mocht je gaandeweg een level een extra hartje verzameld hebben, dan kun je tegen één stootje, maar is een tweede al fataal. Het ligt er dan maar net aan waar in het level je je bevindt, aangezien de levels opgedeeld zijn in subdelen. Leg jij dus aan het einde van het level het loodje, dan zul je niet het hele level hoeven te herspelen, maar slechts het sublevel waar jij je op dat moment in bevindt. Dit kan af en toe best frustrerend zijn, maar op een positieve manier. Want jij gaat die controller echt niet weg leggen. Nee, je blijft het proberen tot het is gelukt, let maar op.



Het kritiekpuntje op Rayman: Origins is de speelduur, of eigenlijk de moeilijkheidsgraad in combinatie met de speelduur. Nu zal niemand die 60 euries voor deze game betaalt door de game willen rushen, maar als je niet al te veel waarde hecht aan het verzamelen van Lums en het bevrijden van Electoons heb je de game toch zeker binnen een kleine zeven uur uit. Tijdens die zeven uur zul je echter wel schelden, vloeken, tieren, je broertje slaan uit frustratie om uiteindelijk te lachen, glunderen en meer dan ooit blij met jezelf te zijn. Mocht je broertje dan nog steeds in de buurt zijn; hook him up voor de multiplayer, want die is even hilarisch als doeltreffend. Speel met z’n tweeën, drieën of vieren een level naar keuze en werk elkaar flink tegen. Hierbij moest ik nog het meest denken aan New Super Mario Bros en verwacht dan ook even grappige als spannende taferelen. Uiteindelijk ontkom je er niet aan om samen te werken, waardoor het teamgevoel toch weer een nieuwe impuls krijgt. Jammer is dan weer wel dat je deze co-op modus niet online kunt spelen, en je dus naast de game zelf, ook real-life vrienden moet kopen met chips en bier.

Rayman: Origins is een topgame geworden en zorgt ervoor dat Ubisoft’s oude mascotte weer helemaal terug van weggeweest is. Ben je echter iemand die een dikke verhaallijn zoekt en zich niet prettig voelt met het ‘van-level-naar-level-idee’, dan kun je deze game het beste laten voor wat het is. Ben je iemand die hier op gewacht heeft, een platform-fan is, zwetend op knopjes wil drukken om uiteindelijk dat level te voltooien of net die verstopte Electoons te vinden, en Rayman in al zijn glorie in prachtige HD-graphics over je scherm wilt zien springen? Ziehier: Rayman: Origins. En nodig gelijk je vrienden uit voor een avond gamen, wat de speelduur van deze grappige en sfeervolle game aanzienlijk verlengt en het succes van de avond ook direct garandeert.

			Rayman is terug!	Ontbreken van online modi
			Veel extra's te behalen door verzamelen..	.. maar zonder het verzamelen korte speelduur
			De meeslepende soundtrack..	.. die af en toe ook een beetje irritant wordt
			Gameplay: je blijft gewoon doorspelen
			2D in adembenemend HD