GPN Review: Assassin's Creed: Revelations

Deze review bevat spoilers over de eindes van Assassin’s Creed II en Assassin’s Creed: Brotherhood.

Toen in 2006 de eerste trailer van Assassin’s Creed verscheen werd het gelijk al duidelijk dat dit mogelijk Ubisoft’s grootste franchise aller tijden zou worden. Een uitgebreid verhaal, grote steden en gameplay om van te smullen werden beloofd, en Ubisoft Montreal leverde dit dan ook af. Van Altaïr ibn La-Ahad tot Ezio Auditore da Firenze, van Masyaf tot Rome, altijd wist de studio het verhaal op een fantastische manier over te brengen. De serie ontwikkelde zich snel en steeds meer vragen ontstonden wanneer het verhaal zich verder voortzette. Het werd dan ook wel tijd voor antwoorden en in de laatste game van de era van Ezio moeten deze dan eindelijk komen. Wat is de band tussen Desmond, Altaïr en Ezio? Wie is de mysterieuze First Civilization? En wat gaat er gebeuren in 2012? Het is tijd voor het laatste hoofdstuk in dit tijdperk, maar weet Assassin’s Creed: Revelations de verhalen overtuigend af te ronden?

Tijdens de laatste ontmoeting met The First Civilization verloor Desmond Miles, het hoofdpersonage in de franchise, de controle over zichzelf en werd gedwongen de love-interest uit de serie, Lucy, neer te steken. Na deze ervaring raakte hij in een coma, waaruit zelfs de meest ervaren technici van de Assassins hem niet uit kunnen krijgen. Hij raakt terug in de Animus en wordt wakker op Animus Island, een plaats waar de virtuele versie van Desmond zichzelf moet zien terug te vinden. Aan de hand van de mysterieuze Subject 16 ontdekt hij dat hij terug moet keren naar de herinneringen van zijn voorvader Ezio Auditore da Firenze om alles te zien dat zijn bloedverwant hem nog te vertellen heeft. Pas wanneer hij dit doet kan hij terugkeren naar zijn aardse bestaan en zijn brein redden uit het limbo van de Animus.

Zo reizen we meer dan vijfhonderd jaar terug in de tijd naar de latere jaren van Ezio Auditore da Firenze om te zien wat de beroemde Master Assassin uitvoerde na het vernietigen van de Borgia-dynastie. Hij is inmiddels een oud en verbitterd man die na jaren van wraakmissies eindelijk tot zichzelf wil komen en de reden van zijn bestaan probeert te ontdekken. Hiervoor reist hij zijn vaders droom achterna en gaat op weg van Rome naar Masyaf: de hoofdstad van de Assassins waar Altaïr ibn La-Ahad de orde van de Assassins ooit hervormde. Hier liet hij zijn wijsheid achter in een bibliotheek die de geheimen zou bevatten over de toekomst, het verleden en het heden. Bij aankomst zijn de Templars echter al bezig om de bibliotheek binnen te komen, maar ontdekken dat zij hiervoor vijf sleutels nodig hebben, ooit gemaakt door Altaïr. Om de waarheid te ontdekken en zijn vaders droom na te jagen moet Ezio alle vijf de sleutels vinden en opnieuw de Templars overwinnen.



Hiervoor reist Ezio af naar Constantinopel. ‘the cross-roads of the world’. In deze bruisende handelsstad ontmoet hij Yusuf, de leider van de Turkse assassins die Ezio nieuwe vaardigheden leert om zich te redden tegen de Templars. De grootste van deze nieuwe mogelijkheden is de hookblade, een speciaal wapen dat zowel dient als vervoersmiddel en wapen. De hookblade geeft onze Master Assassin onder andere de mogelijkheid om zich vast te haken terwijl hij klimt, zodat hij hoger kan springen tijdens het klimmen. Daarnaast kan hij op deze manier gebruik maken van de ziplines die de assassins geïnstalleerd hebben, waardoor hij veel sneller en effectiever door de stad kan reizen. Tijdens het vechten is de hookblade ook een nuttige toevoeging, omdat Ezio er snel en behendig mee kan vechten. Dit is een ware toevoeging aan de franchise, maar is helaas een van de weinige toevoegingen in Assassin’s Creed: Revelations.

Een andere toevoeging zijn de bommen die ze in Constantinopel maken. Er zijn Lethal-, Tactical- en Diversion-bommen, die allemaal een specifiek doel dienen. De Lethal-bommen doden of verwonden je tegenstanders, de Tactical-bommen zorgen dat vijanden kwetsbaar worden voor aanvallen en de Diversion-bommen leiden vijanden af van hetgeen zij bewaken, zodat jij ongezien bij je doel kunt komen of ze naar een plek kunt lokken. De bommen kun je zelf maken bij speciale kasten die de assassins door de hele stad geplaatst hebben, of je kunt ze kopen bij de handelaars op de zwarte markt. Het creeëren van de perfecte bom kan veel tijd kosten, maar het geeft je wel een tactisch voordeel. Om de bommen te maken heb je ook bepaalde ingrediënten nodig die je in schatkisten, op dode vijanden en in winkels kunt vinden. Vervolgens combineer je verschillende elementen en ontdek je wat het effect is van iedere bom. Dit is een leuk en tijdrovend proces, dat echt een voordeel is tijdens gevechten. Het nadeel is dat de bommen je vaak het gevoel geven dat je je tijd ver vooruit bent en wel erg veel overmacht ten opzichte van je tegenstanders.

Naast de bommen zijn er nog een aantal wijzigingen doorgevoerd in Assassin’s Creed: Revelations, waaronder de Den Defense-missies. In plaats van torens moet je dit keer namelijk Dens (burchten) veroveren van de Templars en deze vervolgens verdedigen tegen aanvallen waarin de Templars ze proberen te heroveren. Dit doe je door een Tower Defense-minigame te spelen waarin je barricades plaatst op de grond en assassins op de daken die jou moeten verdedigen tegen waves met aanvallen. Ook is er een kanon beschikbaar dat je de mogelijkheid geeft om grote groepen vijanden tegelijk te doden. Dit alles gebeurt één keer in de paar uur en zal de speelervaring niet al te veel storen, al is leuk anders. De missies hebben niets met de gameplay uit de franchise te maken en zijn daarnaast niet bijzonder leuk om te spelen. De vijanden zijn erg dom en rennen zonder enig verstand in op je barricades met vlammenwerper en zien de tientallen assassins op de daken duidelijk niet staan. De Tower Defense-missies passen duidelijk niet in de formule en er is geen duidelijke reden voor de toevoeging van deze vervelende missies.



Ondanks dat deze vernieuwingen wellicht niet allemaal perfect zijn, zijn ze wel erg belangrijk voor de game. Na de grote vooruitgang die continu geboekt werd in Assassin’s Creed II en Assassin’s Creed: Brotherhood valt dit deel enorm tegen qua vernieuwing. Buiten de drie bovenstaande vernieuwingen draait het voornamelijk om kleinere veranderingen die weinig nieuws aan de franchise toevoegen. De formule die de vorige games neerzetten blijft vrijwel hetzelfde in plaats van de grote vernieuwing die eerst plaatsvond. Mede daardoor voelt het alsof de gameplay stagneert. Het freerunnen, klimmen, vliegen en dergelijke voelt hetzelfde aan als in Assassin’s Creed: Brotherhood, buiten de vele tweaks die er in Assassin’s Creed: Revelations zitten. Deze combinatie van gameplay-elementen is inmiddels aan vernieuwing toe en het is te hopen dat er in het volgende deel eindelijk weer eens zichtbare vernieuwing aanwezig is.

Dit doet er gelukkig niet aan af dat de gameplay die we kennen uit de franchise nog steeds soepel en spannend is, daarbij behoort het nog steeds tot een van de leukste op deze generatie consoles. Constantinopel is een grote open stad waarin veel te doen en te zien is. Zo kun je assassins inhuren en trainen, kun je schatkisten zoeken en openen, boeken en meer kopen in de verschillende winkels, de economie stimuleren en nog veel en veel meer. Zijmissies zijn ook een groot deel van Assassin’s Creed: Revelations, waarin je vaak met jouw assassins in training opdrachten moet uitvoeren om de bevolking van Constantinopel tevreden te houden. Wanneer je dit niet aan het doen bent, kun je ook vechten met de bewakers die in de stad rondlopen. De gevechten zijn in dit nieuwe deel vrijwel niet verandert en blijft dus voornamelijk gefocust op het counteren van aanvallen en vervolgens meerdere vijanden achter elkaar te doden in een kill streak. Je begint zo’n kill streak door een vijand te doden, waarna je de volgende tegenstanders allemaal met één klap tegen de vlakte smijt. Ook hier geldt dat, ondanks het feit dat alles nog steeds leuk is, het systeem zijn glans heeft verloren en aan vernieuwing toe is.

Wanneer je klaar bent met het verkennen van het Constantinopel van de Renaissance kun je ook in een aantal herinneringen terugreizen naar het leven van Altaïr, ibn La-Ahad ten tijden van de Middeleeuwse kruistochten. Deze herinneringen bevatten korte missies die meer gefocust zijn op het verhaal en dus geen open wereld en dergelijke bevatten. Vooral het verhaal na dat van Assassin’s Creed wordt belicht, vanaf datzelfde einde tot aan zijn latere jaren. Deze herinneringen zijn leuk om te spelen, maar duren vaak maar een minuut of vijf en bieden niet echt nieuwe content aan, buiten het arsenaal van Altaïr dat fors uitgebreid is. Maar ook de derde assassin, die we tijdens de eerste vier games in de franchise hebben ontmoet, heeft zijn eigen stuk verhaal in de game. Terwijl Desmond Miles gevangen zit op Animus Island kan hij vijf herinneringen naspelen die hem terugbrengen naar de jaren dat hij nog geen assassin was. Zijn moeilijke jeugd, vlucht in het uitgaansleven en meer, alles wordt behandeld op een zeer aparte manier. Je komt terecht in de core van de Animus, waarin veel ruwe data zit. Vanuit een first-person standpunt moet je langs alle obstakels komen en beveiligingen ontwijken, terwijl Desmond je aan de hand van vage projecties op de muren zijn verhaal vertelt. Het is een interessant concept dat in het begin nog fris aanvoelt, maar dat je na twee levels echt wel gezien hebt en dan enorm eentonig wordt.



Beter zijn de graphics die Ubisoft Montreal ons ditmaal voorschotelt, ook al zijn deze niet honderd procent nieuw. Er wordt gebruik gemaakt van dezelfde engine als in Assassin’s Creed: Brotherhood, maar dan met de nodige upgrades en tweaks. Al vanaf de eerste missies, waarop jij de hele stad Constantinopel kunt overzien, is de schaal van de stad enorm indrukwekkend. Constantinopel is enorm en komt volledig tot leven in Assassin’s Creed: Revelations. Mensen maken ruzie, verkopen elkaar spullen op de markt en zijn aan het werk, terwijl jij rustig je gang gaat in de stad. De personages zijn ook zeer indrukwekkend en gedetailleerd, maar bepaalde burgers komen wel erg vaak in de stad voor en ook de lip-sync is tijdens de cutscenes vaak om te huilen. Gelukkig maken de fantastische stemacteurs veel goed, want ieder personage, buiten de burgers op straat, klinkt uniek en is aangepast aan de Constantinopel.

Als laatste bevat Assassin’s Creed: Revelations, net als in de vorige game, weer een uitgebreide multiplayer. Nieuw in de multiplayer is het verhaal dat verteld wordt terwijl je in level stijgt. Bij een bepaald aantal levels krijg je iedere keer stukjes nieuwe informatie over de Templars en waar de multiplayer sessies zich afspelen, waardoor je meer van hun doelen en idealen zult begrijpen. Dit is een leuke manier van voortgang die je echt aanmoedigt om verder te spelen. Verder is de formule van de multiplayer vrijwel hetzelfde gebleven. Je speelt als een Templar in een van de verschillende modi en moet daarin vooral veel vijanden afslachten. Standaard modi als Deathmatch en Team Deathmatch zijn aanwezig, maar hebben allemaal de Assassin’s Creed-behandeling gekregen. Verder zijn er verschillende vaardigheden vrij te spelen waardoor je bijvoorbeeld sneller kunt lopen of je vijanden aan kunt zien komen. Met name dit laatste is erg handig, want wanneer je op tijd bent met op het knopje drukken, kun je jouw achtervolger tijdelijk uitschakelen, die een ander doel toegewezen zal krijgen. Ook zijn er verschillende skins vrij te spelen, zoals The Ottoman Doctor, The Vizier en The Gladiator, die je buiten een ander uiterlijk en een ander wapen maar weinig voordelen bieden. De multiplayer van Assassin’s Creed: Revelations is erg verslavend, ondanks dat hij zich niet zal kunnen meten met Call of Duty en Battlefield qua hoeveelheid spelers. Toch is hier uren en uren lol uit te halen!

Assassin’s Creed: Revelations sluit de verhalen van Ezio en Altaïr met eer af, maar weet helaas niet de beste game in de franchise te worden. De gameplay is bijna exact hetzelfde gebleven ten opzichte van Brotherhood en de formule lijkt langzaam maar zeker te stagneren en te verouderen. Gelukkig staat Assassin’s Creed nog steeds garant voor een solide ervaring die je niet snel zult vergeten. Constantinopel is een levendige en bruisende stad die door de prachtige graphics nog beter tot zijn recht komt. De interessante personages komen tot leven door de goede stemacteurs, al is de lip-synch wel erg slecht. Op gameplaygebied weet de singleplayer ondanks de stagnatie toch erg goed stand te houden en is de multiplayer enorm verbeterd ten opzichte van het voorgaand deel. Wanneer je vanaf het eerste uur fan bent van de franchise, is Assassin’s Creed: Revelations een ervaring die je absoluut niet mis mag lopen!

‘When I started this fight, I did not think it would last a lifetime... but I soon discovered it would span many more. The truth sought by the Assassins who came before me is still hidden, and their enemies still breath. So my quest continues. I cannot rest until all has been revealed and my mentor’s secrets are laid bare. Fate may command I die before the answers are discovered, but an Assassins takes orders from no one. Nothing is true, everything is permitted. - Ezio Auditore da Firenze (1459 – 1524).

			Uitgebreide singleplayer...	...maar de formule stagneert en verouderd
			Fantastisch verhaal	Grafische oneffenheden
			Indrukwekkende graphics	Lip-sync is verschrikkelijk
			Toffe multiplayer	Andere kleine bugs en glitches
			Altaïr- en Desmond-missies