Harry Potter en de Halfbloed Prins

“Hocus pocus, iedereen kan toveren, hocus pocus, iedereen kan toveren! Nee, je hoeft geen tovenaar of fee te zijn…of een leerling van Merlijn!” Als kind willen ze je veel laten geloven, dat je een tovenaar of piraat kunt zijn, dat Sinterklaas bestaat of dat er goud aan het eind van de regenboog ligt. Maar veel van dit alles is niet waar en misschien doet het nog wel het meeste pijn dat ik niet kan toveren, want zeg nou zelf; waarom niet even een potje geluk toveren dan! Gelukkig kan mijn goede vriend Harry wel toveren en hij neemt ons mee naar zijn school Zweinstein voor het zesde jaar Hekserij en Hocus Pocus!

In Harry Potter en de Halfbloed Prins keert tovenaar Harry Potter terug naar Zweinstein voor zijn zesde jaar les in Hekserij en Hocus Pocus, maar deze keer is er veel meer aan de hand. Nadat in het vorige deel (Harry Potter en de Orde van de Feniks) Voldemort en zijn Dooddoeners de werelden van Dreuzels en tovenaars binnendrongen. Deze twee kanten van zijn leven zal hij in de game moeten combineren door Zwerkbal te spelen, toverdranken te brouwen, duels uit te vechten en spullen te zoeken en terug te brengen.



Het eerste wat opvalt is dat de game verder maar weinig om het lijf heeft, er is nog aardig wat te verzamelen in en om Zweinstein, maar dat is het ook wel. Daarnaast is het ook vreemd dat Harry Potter, de jongen die het overleefde, zich bezighoudt met toverdrankjes van hot naar her brengen; heeft hij dan niet wat beters te doen?! Het concept van deze ‘missies’ is zowel in de game als in het boek terug te vinden, maar als Ginny snoep nodig heeft dan zal het wel kloppen. Het zal wel aan mij liggen, maar dit deel van het verhaal is niet terug te vinden in zowel boek als film. Gelukkig heeft Harry ook nog de nodige lessen te volgen, Zwerkbalwedstrijden te winnen en vijanden te verslaan, want zo lijkt zijn leven nog wat meer op dat van een tovenaar dan op dat van een postbode.

Met ‘lessen volgen’ bedoel ik eigenlijk te zeggen dat Harry lessen volgt van een enkel vak, namelijk Toverdrankjes maken. Om hierin een les te voltooien moet je op tijd de juiste ingrediënten in de juiste hoeveelheid de ketel in te gooien en alhoewel de formule simpel is blijkt het een van de beste elementen van de game te zijn. De snelheid waarin handelingen moeten gebeuren is af en toe bloedstollend, het grote aantal potjes en flesjes maakt het dat je goed moet opletten en een foutje maken resulteert in een hoop rook en narigheid. Maar ondanks dat dit brouwen erg leuk is, is het feit dat Harry in de game nog maar één les volgt onvergeeflijk.



Onze tovenaar heeft het maar druk want hij is ook nog aanvoerder van het zwerkbalteam geworden in zijn zesde jaar. Gelukkig voor hem ben je als aanvoerder koning en hoef je bijna niets te doen. Het vliegen door een aantal ringen is al genoeg om de snaai te achtervolgen en vervolgens triomfantelijk in je klauwen te grijpen. Het is wel zo dat het publiek waar je langs raast, de obstakels die je moet ontwijken en de realistische besturing van je bezemsteel (voor zover dit kan wanneer je het hebt over een fictief vervoersmiddel) het gevoel geven dat je echt over het veld zweeft, en dat doet het toch voor een game als deze.

Wat het ook doet voor een game over tovenaars en heksen zijn natuurlijk de magische gevechten en dat is een ingrediënt wat deze Potter-game goed beheerst. Met de linkerpook bestuur je je personage en met de rechterpook de toverstaf. Door bepaalde bewegingen te combineren, maar ook door enkel de rechterpook te gebruiken voer je bekende spreuken als ‘Wingardium Leviosa’ en ‘Flipendo’ uit. Doordat je je moet concentreren op zowel het ontwijken als afvuren van spreuken zit je in het heetst van de strijd. Toch lijken alle gevechten op elkaar, waardoor het niet uitmaakt of je tegen een eerstejaars Ravenklauw vecht of tegen een Dooddoener. Zo zijn er hier ook de ups en downs.



Normaal zou in deze alinea een stuk aan het verhaal gewijdt worden, helaas komt hier de grote makke van de game naar voren; er is geen verhaal om het over te hebben. Harry is zo druk met rondhobbelen in Zweinstein dat hij vergeet dat Voldemort twee werelden aan het vernietigen is, logisch toch? Het is een schande dat zo’n goed verhaal omgetoverd kan worden in een game die de tovenaarsleerling bestellingen laat opnemen door maten in zijn school. Als enige compensatie biedt de game de optie om vrij rond te lopen in de tovenaarsschool. Zweinstein’s omgevingen zijn goed nagemaakt, alhoewel de omgevingen toch iets meer detail nodig hebben. Het grootste probleem met het free-roamen is echter niet het gebrek aan detail, maar het gebrek aan motivatie. Door een vervelend probleem in het spel loopt Harry keer op keer tegen muren op als hij de bocht om moet, wat zeer ontmoedigend is. Maar de optie is er tenminste!

Ondanks het gebrek aan detail ziet Zweinstein er namelijk wel erg goed uit! Het is geen Grand Theft Auto IV-killer of de winnaar van alle prijzen, maar voor een filmgame ziet hij er zeker goed uit. Opvallend is ook dat naast de graphics de physics best aardig zijn; spreuken hebben een realistische inpact op vijanden, hoe vreemd die ook mag zijn. Maar in deze game “heb elk voordeel ze nadeel” en de technische kant is geen uitzondering. Electronic Arts heeft redelijk wat stemmen uit de film weten te strikken in de Engelstalige kant van de game, maar de Nederlandse stemmen zijn vreselijk ondermaats. Ze klinken stukken slechter dan in de film en vaak klinken de stemmen niet eens helder maar net alsof de stemacteurs met mondkapjes tegen de Griep in de studio stonden.

Als je je toch door alle minpunten heen weet te slaan biedt de game nog de nodige verzamelobjecten verspreidt door Zweinstein. De verstopte goederen zijn de wapens van Zweinstein, in de game genaamd ‘schilden’ of ‘minischilden’. Minischilden zitten verstopt in allerlei voorwerpen op het terrein, van vogels tot harnassen en van klokken tot torens. Grote schilden zitten verstopt door het kasteel en vereisen vaak spreuken als ‘Reparo’ (om hem te reparen) of ‘Wingardium Leviosa’ (om hem op te tillen). Heel origineel is dit niet, maar door het grote aantal is het de moeite zeker waard om even terug te keren naar school en misschien ligt er dan ook nog wel wat goud aan het einde van de regenboog!



Harry Potter en de Halfbloed Prins is in plaats van de grote free-roaming game die hij had moeten worden een slap aftreksel geworden van de film en het boek. Doordat de game geen echt hoofdverhaal heeft maar meer bestaat uit een groot aantal minigames mist de game de klasse die het boek bood. Toch dragen de minigames allemaal wel een goed punt met zich mee, ook al lijkt er in deze game voor elk voordeel een nadeel te zijn. Daarnaast Zweinstein er zeer aardig uit, zijn de physics opvallend goed en is er genoeg om voor terug te komen. De game is helaas niet meer geworden dan een opwarmertje voor het geweld dat volgend jaar zal komen in Harry Potter en de Relieken van de Dood!

			Ziet er zeker goed uit	Mist een echt verhaal
			Physics opvallend goed	Bestaat maar uit drie onderdelen
			Onderdelen best vermakelijk	Stemmen verschrikkelijk
			Genoeg reden om terug te gaan	Is niet wat het moet zijn