GPN Review: AMY

Er zijn in de loop der jaren heel veel geweldige games uitgekomen. Neem nu bijvoorbeeld Halo: Combat Evolved, Grand Theft Auto IV en Resident Evil 4. Deze drie games hebben iets met elkaar gemeen, behalve dat het topgames zijn. Ze hebben ook gemeen dat er een missie of gedeelte in het spel zit, waarin je een computergestuurd personage moet beschermen. In Halo moet je Captain Keys beschermen terwijl je je een weg baant door een ruimteschip van de Covenant. In Grand Theft Auto IV bekommer je je continu om je neef Roman, je red hem o.a. wanneer hij ontvoerd is, en in Resident Evil 4 moet je presidentsdochter Ashley uit de klauwen van zombies en andere monsterlijke gedrochten houden. Gelukkig is dit maar een gedeelte, want het brengt vaak onwijs veel frustratie met zich mee, omdat je mede afhankelijk bent van het andere personage dat je niet zelf bestuurt. In AMY moet je echter de hele tijd een klein meisje beschermen tegen monsters en soldaten. De hele game is dus eigenlijk één grote beschermmissie. Als dat maar goed afloopt…

Het begint allemaal in een trein, waar hoofdpersonage Lana samen in een coupé zit met het meisje waar het allemaal om draait: Amy. Amy is een lief en aandoenlijk meisje dat lijdt aan een stoornis, waardoor ze niet kan praten. Hiervoor werd zij opgenomen, maar ze werd daar tegelijkertijd ook slecht behandelt door de dokters, waardoor Lana uiteindelijk besloot om haar te redden uit die onmenselijke situatie. Samen reizen ze naar een ziekenhuis waar Amy goed onderzocht kan worden, zodat er eindelijk gekeken kan worden, wat nu eigenlijk voor het probleem zorgt bij de kleine meid. Terwijl Lana praat met de conducteur kijkt Amy naar buiten. De wereld ziet er lelijk uit als je door het raam kijkt, alsof het direct uit een PlayStation 2 game gekopieerd is. Maar tussen al deze grafische lelijkheid is een grote explosie zichtbaar, en voordat je het weet, is de trein ontspoort, Amy nergens meer te bekennen en lig je bewusteloos op de vloer van je coupé. Het verhaal van Lana begint vol onduidelijkheid. Wat is er precies met Amy aan de hand? Waardoor ontstond die explosie? Wat hebben ze met Amy gedaan? Allemaal vragen waar ik tot op heden geen antwoord op heb gekregen en ik denk ook niet dat ik die ga krijgen. Naast de onduidelijkheid is het verhaal ook gewoon verwaarloosbaar. Het enige wat je hoeft te weten is dat Amy een bijzonder meisje is en dat je haar moet beschermen en naar een ziekenhuis moet brengen. Daarom doorzoek je eerst de trein, om erachter te komen dat Amy uit de trein gevlucht is en zich ergens op het station verstopt heeft. Nu lijkt het nog een prima game, zeker omdat alles, behalve het uitzicht vanuit de trein, er degelijk uitziet, maar zodra je uit de trein stapt, zou je willen dat je dit nooit gedaan had. De game zit namelijk vol bugs, glitches en gameplay-elementen die niet goed zijn uitgewerkt. Het begint al met de camera die nooit echt lekker bestuurt en je merkt ook direct dat de besturing niet geweldig is. Sprinten door een knop meermaals in te drukken? Wat achterhaalt zeg…



Om Amy op het station te vinden, moet je het helemaal binnenstebuiten keren. Je loopt overal naartoe en vindt een plank, om je mee te beschermen, en medicijnen, maar geen Amy. Je loopt verder en ontmoet een andere overlevende: Marcello. Hij is een aardige, dikke man en het valt direct op dat er duidelijk minder moeite in hem is gestoken. Zijn hele huid glimt en ziet er slecht afgewerkt uit, terwijl Lana er juist prima uitziet. Marcello helpt je vervolgens om Amy te vinden. Nou ja, het is niet echt helpen wat hij doet, want hij loopt alleen achter je aan en vertelt allemaal verhalen over zichzelf waar je helemaal niet op zit te wachten. Zo vertelt hij over zijn vroegere leven als taxichauffeur. Ook al is hij dan lichtelijk irritant, samen sta je sterk. Toch? Niet helemaal, want alhoewel hij altijd braaf achter je aanloopt, helpt hij niet wanneer je wordt aangevallen door een afzichtelijk monster. Later zal blijken dat deze monsters ooit mensen waren, maar veranderd zijn doordat ze geïnfecteerd raakte door iets dat de explosie met zich meebracht. Wanneer dit monster ook maar één stap zet, roept Marcello meteen: ‘Aaaaaaaaah, you won’t eat me!’. Je bent dus gewoon op jezelf aangewezen. Gewapend met een plank ga je de strijd aan en dit is eigenlijk best gemakkelijk. Wanneer het monster dichtbij genoeg is, sla je hem met de plank en wanneer hij jou aanvalt, ontwijk je deze klappen met één druk op de knop. Word je echter wel geraakt, dan vult een hoek van het scherm zich met bloedspetters. Wanneer alle vier de hoeken onder het bloed zitten, is de volgende klap fataal, maar zover zal het bijna nooit komen. Het is jammer dat de monsters niet echt eng zijn. Je doodt ze vrij gemakkelijk en het doet me voor de rest niet zoveel. Daarbij is het vechten helemaal niet goed uitgewerkt, omdat je soms door het monster heenslaat, de camera vaak heel raar doet tijdens een gevecht en het voelt allemaal erg stroef aan. Ook de manier waarop het monster oplost wanneer het verslagen is… dat had gewoon veel beter gekund. Net als de schrikmomenten, want als doorgewinterde horrorliefhebber gaan mijn nekharen echt niet meer recht overeind staan door vallende spullen of een plotseling knappende leiding. De schrikmomenten zijn te standaard en voorspelbaar om voor het gewenste effect te zorgen.

Na het monster verslagen te hebben, ga je door met je zoektocht en uiteindelijk vind je Amy. Verstopt in een ruimte die volledig geblokkeerd is door een zware kar en waar je alleen kunt komen als je door een hek gaat, die onder stroom stond. Je zou je kunnen afvragen hoe Amy daar langs is gekomen. Samen ga je op zoek naar de uitgang van het station, maar die weg zal niet gemakkelijk zijn. Er liggen namelijk nog meer monsters op de loer, gesloten deuren zullen je pad kruisen en zelfs de commando’s die het gebied in quarantaine zetten, kennen geen genade. Het komt meer dan eens voor dat je een pas of DNA moet vinden om een deur te openen. Hiervoor komt Amy goed van pas, aangezien zij door kleine openingen kan kruipen en allerlei voorwerpen kan pakken voor jou. Ook kan ze bijvoorbeeld een schakelaar overhalen. Alleen wanneer zij van je gescheiden is, merk je eigenlijk pas hoezeer je haar nodig hebt. Lana is namelijk geïnfecteerd en verandert geleidelijk aan in zo’n monster. Dit gebeurt niet wanneer Amy in de buurt is, omdat haar aanwezigheid helend werkt en deze helende werking wordt alleen maar sterker, wanneer je haar hand vasthoudt. De manier waarop Lana geleidelijk aan verandert, is erg cool. Je ziet hoe haar gezicht steeds donkerder wordt en hoe grauwe aderen zich vormen in haar nek. De ogen van de blondine worden steeds leger en naarmate de infectie heviger wordt, krijgt de wereld een rode kleur en hoor je iemand praten die je normaal nooit hoorde. Maar hoe erg de infectie ook gevorderd is, wanneer Amy jouw hand vasthoudt, wordt deze weer teruggedrongen en ben je al snel weer helemaal de oude. Op de rug van Lana kun je zien aan het lichtje hoe erg ze geïnfecteerd is, wat erg handig is. Amy blijkt dus inderdaad een bijzonder meisje te zijn en haar aanwezigheid is niet alleen helend voor je, maar ze kan ook symbolen van muren overnemen en zo een geheime kracht in haarzelf ontwaken. Zo krijgt ze de kracht om voor een korte tijd een bel te maken, waar geluid niet in doordringt. Dit kun je bijvoorbeeld gebruiken om ongezien en ongehoord langs monsters te komen. Het enige probleem is dat het gebruiken van deze kracht enigszins problematisch is. Je moet de rechter trigger ingedrukt houden om de kracht te selecteren, alleen laat de kracht zich vaak maar moeilijk selecteren. Wanneer het gelukt is, laat je alle knoppen los en wordt de kracht losgelaten.



Amy is dus niet alleen schattig, maar ook nog zeer nuttig, wanneer ze aan het begin van een nieuw hoofdstuk tenminste niet wegrent. Als ze dit doet, dan moet je haar eerst weer vinden, voordat je weer verder kunt gaan met de zoektocht naar de uitgang. Ook merk je dat als een nieuw hoofdstuk begint, je wapen en medicijnen allemaal verdwenen zijn. Je hebt dus al die extra medicijnen voor niks gevonden. Het komt erop neer dat het belangrijk is dat je haar goed in de gaten houdt, want als je dit niet doet, dan loopt ze een eind van je vandaan en voor je het weet heeft een monster haar te pakken. De monsters hebben het, net als de commando’s, op Amy voorzien. Om ervoor te zorgen dat ze dichtbij je blijft, kun je haar zo nu en dan roepen. Het is echter niet roepen, want je drukt op een knop en Lana doet eigenlijk niks, maar toch komt Amy braaf aangewandeld. Je zou op zijn minst verwachten dat ze heel kort ‘Amy!’ roept. Wanneer een monster achter Amy aankomt, dan komt het altijd neer op deze beslissing: vechten of vluchten? Wanneer je de tweede optie kiest, dan doe je er slim aan Amy’s hand snel vast te pakken en op zoek te gaan naar een kast of bureau waar je kunt schuilen. Ook dit is een mooi onderdeel van het spel, aangezien je nog steeds iets kunt zien door een kier in de kast. Je ziet het monster heel dichtbij komen en de controller trilt in de ritme van een hartslag. Als je het monster niet meer kunt zien, is het vaak weer veilig om uit je schuilplaats te treden. Je kunt dan weer opnieuw proberen om langs dit monster te sluipen, maar dit is mij in ieder geval bijna nooit gelukt. Monsters zien je erg snel en ze horen je zelfs wanneer je gelijktijdig met hen over glas loopt. Hoe ze het doen weet ik niet, maar ik zoek dan liever de confrontatie met ze op. Dit zorgt er dan wel weer voor dat je wapen sneller achteruit gaat, want iedere klap die je uitdeelt, zorgt ervoor dat het wapen steeds een beetje meer stuk gaat. Als er iets is dat je niet wilt, dan is het een wapen die stuk gaat middenin een gevecht. Gelukkig kun je de status van het wapen snel controleren en een nieuw wapen oppakken als dit nodig is. Doe dit alleen wanneer hij echt bijna kapot is, want als je een nieuw wapen oppakt, verdwijnt je oude wapen. In het begin pakte ik ieder wapen zonder nadenken op en het gevolg was dat een monster mij achtervolgde en er nergens meer een wapen te vinden was.

AMY is een horrorgame die eigenlijk helemaal niet eng is. De monsters laten je nooit schrikken en de ingebouwde schrikmomenten zijn te standaard en voorspelbaar. Daarnaast is het verhaal verwaarloosbaar en werkt de camera en de besturing net niet lekker genoeg om voor een fijne ervaring te zorgen. De gevechten zorgen hier ook niet voor, aangezien deze stroef aanvoelen en je regelmatig door monsters heenslaat. Je moet echter wel met ze vechten, aangezien het bijna niet te doen is om ongezien en ongehoord langs ze te komen. Zijn er dan echt alleen maar slechte dingen te noemen? Helemaal niet, want de manier waarop Lana verandert door de infectie, tijdens de afwezigheid van Amy, is leuk gedaan. Ook ziet de game er grafisch prima uit. Amy zelf ziet er schattig en aandoenlijk uit en de manier waarop je haar kunt inzetten om kleine puzzels op te lossen is ook goed. Alleen blijft het gevoel bestaan dat je maar wat rondloopt en kleine puzzels oplost om deuren te openen. Dat is op zijn zachtst gezegd… niet zo boeiend. De sfeer, die nodig is om een succesvolle horrorgame te maken, is er gewoonweg niet. Wat overblijft is een mix van frustratiepunten en slecht werkende gameplay-elementen. Dit alles zorgt ervoor dat de game geeneens in de schaduw mag staan van Resident Evil, Silent Hill en Alone in the Dark.

			Lana's geleidelijke transformatie	Camera en besturing werken niet fijn
			Amy en Lana zien er goed uit	Niet eng
			Goed concept...	Gevechten voelen stroef aan
				Mist beklemmende sfeer
				...maar slecht uitgewerkt