GPN Review: NeverDead

Onsterfelijkheid. Vele grote machten willen het, maar niemand heeft het. De mogelijkheid om je armen van je lijf te rukken en te gebruiken als bom. Veel minder mensen willen het, maar ook niemand heeft dit 'talent'. Niemand, behalve Bryce uit NeverDead. Hij is namelijk wél onsterfelijk. Hij kan wél zijn armen van zijn lichaam trekken om die vervolgens te gebruiken als bom. De wereld is zojuist een heel stuk gekker geworden.

Het verhaal van NeverDead begint in feite 500 jaar terug. Bryce, demonenjager en partner van Cypher, komt oog in oog te staan met de demonenkoning Astaroth. Het gevecht verloopt niet helemaal naar wens en Cypher komt voor de ogen van Bryce om. De destijds sterfelijke Bryce heeft zijn taak de demonenkoning te verslaan niet weten te vervullen en wordt door Astaroth vervloekt met het eeuwige leven. Voor Bryce betekent dit een leven vol schuldgevoelens en haat. 500 jaar later is Bryce nog steeds werkzaam als demonenjager, maar dit keer met Arcadia aan zijn zijde. Arcadia is een pittig blondje dat niet op haar mondje gevallen is en samen met Bryce, die zijn lichaam keer op keer opoffert voor het belang van de missie, vormt ze een goed duo.



Toen het aspect van onsterfelijkheid voor het eerst naar buiten kwam, waren velen nogal sceptisch over de uitdaging die het spel zou gaan bieden. Onsterfelijke mensen kunnen immers niet dood en dit is vaak de reden dat je Game Over bent in een spel. Toch kan Bryce wel degelijk 'dood' gaan en kan het spel toch worden beëindigd. Ten eerste kan Bryce al zijn ledematen en zelfs zijn romp verliezen, en vervolgens als rollend hoofd verder gaan. Na een bepaalde tijd kun je je lichaamsdelen weer aan laten groeien, maar dit kan ook door simpelweg over het lichaamsdeel heen te rollen. Het is dus goed mogelijk als hoofd, met daaraan een been, rond te rollen. Dat gezegd, komt de eerste mogelijkheid tot Game Over aan bod. Er is namelijk een bepaalde vijand, de Grandbaby, die lichaamsdelen opzuigt en verteerd. Deze ledematen krijg je dan niet meer terug door er overheen te rollen. Dit kan ook met het hoofd gebeuren, wat tot een Game Over scherm resulteert.

De tweede mogelijkheid dient zich aan als Arcadia gewond raakt. Als je haar niet op tijd redt van de ondergang, dan ben je dus je partner kwijtgeraakt aan het onvermijdelijke lot. Iets dat niet mag gebeuren. Vandaar maak je het je missie om Arcadia met je leven te beschermen. Ik moet eerlijk bekennen dat ook ik, voordat ik NeverDead speelde, nogal sceptisch was. Maar toch had ik ook wel weer een beetje vertrouwen in de game. Ik hou immers van originele spellen en NeverDead kun je zeker origineel noemen. Want kom op, een onsterfelijke man met ontploffende ledematen in een wereld gevuld met demonen, dat heb ik in ieder geval nog nooit gezien. Een ander punt dat ik belangrijk vind in een game, is dat er duidelijk wordt aangegeven hoe de ontwikkelaar naar zijn game kijkt: neemt deze zijn game serieus of juist niet? Ikzelf kwam na het spelen van NeverDead tot de conclusie dat Rebellion zijn game niet echt serieus neemt, wat ik eigenlijk best leuk vind. De game zit vol met leuke quotes: "I hope this doesn't mess up my hair!" Terwijl Bryce als hoofd rond rolt. Het hele idee achter het loshalen van ledematen is op zichzelf dan ook al grappig gevonden. Het enige dat dit leuke totaalplaatje ietwat verstoort, is de hyperactieve muziek die soms zelfs speelt op een moment dat het gevaar allang geweken is.

Dit kleine mankementje wordt gewoon vergeven en vergeten, want qua besturing doet NeverDead het ook wel goed. Dit is eigenlijk nogal tweezijdig: het slechte besturingselement zit 'm in de camerabesturing. Tijdens de eerste sequens merk je al op dat deze niet mee wil werken. De camera moet je zelf bedienen, wat op zich niet echt een ramp is, maar samen met de snelle actie, waarin je hordes demonen afslacht, werkt het niet optimaal. Ver van optimaal zelfs. Daar had dus nog wat aandacht aan besteed mogen worden.



Wat echter wel helemaal top is, is de besturing van je zwaard. Bryce heeft in het begin van het spel beschikking over twee geweren en een zwaard, die hij op zijn rug heeft hangen. Vooral de besturing van je zwaard is erg goed ingevoerd. Door je pookje rond te bewegen, hak je ook daadwerkelijk die kant op in het spel. Dit geeft een mooi gevoel van controle over je bewegingen, controle die nodig is als je de verschillende demonen weerstand wilt bieden.

Demonen komen namelijk in verschillende vormen en maten, met voornaamste de hondachtige demon die op je af springt en je ledematen afbijt. Erg veel uitdaging bieden deze beesten niet, maar in grote aantallen kan het nog best lastig zijn ze in tweeën te hakken. Naast het gebruiken van je geweren, zwaard of ledematen kun je vijanden ook naar het hiernamaals sturen door ze te bedelven onder puin. Puin van muren, pilaren of andere verwoestbare objecten. Door de hele spelwereld heen kun je namelijk een groot deel van de omgeving wegslaan. Deuren kunnen ingeslagen worden om nieuwe ruimtes te tonen of pilaren kunnen omgestoten worden om een hele stortvloed aan puin naar beneden te roepen. Gevechten krijgen hierdoor wat meer pit, maar toch gebruikte ik de overvloed aan destructie niet erg vaak om mijn tegenstanders uit de weg te ruimen. Het was nu eenmaal simpeler om ze doormidden te hakken met mijn zwaard.

Naast destructie vind je in de omgevingen nog meer mogelijkheden om demonen in de pan te hakken. Elektriciteitskistjes of vuur dat van een auto komt, geven je de mogelijkheid jezelf te elektrocuteren of in de fik te steken, wat je vervolgens weer kunt gebruiken om meer schade aan te richten. Als geen van al deze methoden werkt en je toch nog van al die demonen af moet komen, kun je altijd nog je arm van je lijf aftrekken, die tussen een groepje demonen gooien en klaar is kees. Je ledematen zijn na amputatie namelijk gevaarlijke explosieven geworden en de hondachtige vijand gaat er soms zelfs mee aan de haal.



Tot overmaat van krankzinnigheid is het ook mogelijk je eigen hoofd van je romp te ontdoen, zodat je door nauwe gangetjes kunt komen. 'Puzzels' krijgen zo een heel arsenaal aan nieuwe mogelijkheden. Ook op dat punt niets dan lof voor NeverDead, evenals voor de graphics, die prima zijn. Daarnaast heb je zat keuze uit verschillende upgrades om Bryce te optimaliseren. Als je immers het eeuwige leven hebt, kun je er beter het beste van maken. Upgrades variëren van een snellere sprint tot meer schade door je geweren. De verschillende upgrades nemen verschillende hoeveelheden aan ruimte in beslag voor Bryce. Als hij geen upgrades meer kan hebben, zul je moeten kiezen. Al deze upgrades zijn leuk en aardig, maar toch raakte ik snel verveeld tijden het spelen van deze game. Het is allemaal wat repetitief. Het hakken met je zwaard voelt in het begin nieuw aan en je doet je best zo mooi mogelijke acties uit te voeren, maar vroeg of laat kom je erachter dat het ook prima gaat als je gewoon wat rond zwabbert met je zwaard. En dat hakt erin kan ik je zeggen.

Over het algemeen ben ik tevreden over NeverDead. De game is origineel, humoristisch, heeft prima graphics, laat je veel verwoesting aanbrengen en kent een leuke sfeer. Toch zijn er aan deze game ook wat minpunten verbonden. Een niet meewerkende camera, repetitieve gameplay en de matige muziek zijn factoren die het plezier dat je aan de game zult beleven toch wel een beetje verstoren. Desalniettemin krijgt NeverDead een nette voldoende voor het leuke spel dat het is geworden!

			Origineel	Repetitief
			Humoristisch	Matige muziek
			Destructie	Vervelende camera
			Upgrades