GPN Review: Resident Evil Revelations

Resident Evil is een hele populaire en succesvolle horror-franchise, maar toen Capcom met het vijfde deel op de proppen kwam, waren een aantal fans toch teleurgesteld. Resident Evil 5 was namelijk veel meer actie georiënteerd en alhoewel er zombies en andere gedrochten aanwezig waren, miste het de nodige spanning en schrikmomenten waar de serie zo bekend om stond. Velen, waaronder ik, vonden Resident Evil 4 een veel betere horrorgame, juist omdat de focus meer lag op de sfeer en de spanning en minder op de actie. Er waren wel genoeg actiemomenten, maar die waren er af en toe en niet continu. De vraag is nu: “Zal Capcom de lijn doorzetten van Resident Evil 5 of kiezen ze toch voor een ietwat andere benadering voor het nieuwste deel: Resident Evil Revelations.”

Grappig genoeg speelt het verhaal van deze nieuwe Resident Evil zich ook af tussen deel vier en vijf. Het heeft dus echt een mooie plek gekregen in de Resident Evil-verhaallijn. Wederom zijn Jill Valentine en Chris Redfield aanwezig, maar ze zijn dit keer geen partners meer. Jill’s nieuwe partner is Parker en Chris’ nieuwe partner is Jessica. Jill doorzoekt samen met Parker een schip, Queen Zenobia, omdat er vermoed wordt dat Veltro weer actief is en dat dit schip belangrijk bewijsmateriaal bevat. Veltro is een terroristische organisatie die aanslagen pleegt met biochemische wapens. Een hele tijd terug waren zij ook al actief in een stad genaamd Terragrigia, dat door Parker heel vervelend wordt uitgesproken. Deze stad werd overspoeld met B.O.W.’s (Bio Organic Weapons), dat vaak gewoon mensen zijn die besmet zijn geraakt met het T-virus of t-Abyss virus. Parker was daar samen met Jessica en een team aanwezig om het tij daar te keren. Dit mocht echter niet baten, de stad werd geëvacueerd en met een krachtige satelliet werd de stad van de aardbodem weggebrand. Sindsdien is de stad en de ruimte eromheen verklaard tot gevaarlijk biochemisch gebied, waar niemand meer mag komen. Toch zijn Jill en Parker nu in dat gebied om te onderzoeken of Veltro is opgestaan uit de dood. Tegelijkertijd zijn Chris en Jessica een landbaan aan het onderzoeken, ergens in noordelijk berggebied, omdat Veltro daar vroeger ook actief was. Beide locaties zullen cruciaal zijn. Langzaam maar zeker ontstaat er namelijk een complot. Veltro lijkt uit de dood herrezen en je zoekt bewijs dat dit daadwerkelijk zo is, terwijl je voor je leven moet vechten. Hoe verder je komt in het spel des te ingewikkelder en mysterieuzer alles wordt. De aparte verhaallijnen komen uiteindelijk samen en er zijn genoeg plottwist die je enorm zullen verassen. Een nieuw verhalend element, dat nieuw is voor de serie, is dat het opgedeeld is in episodes die een duidelijk begin en einde hebben. Als een nieuwe episode begint, krijg je een kleine samenvatting van wat er de vorige episode allemaal is gebeurd en aan het einde van een episode kun je kijken hoe goed of slecht je het ervan afbracht. Je kunt dus gerust na een episode stoppen, zonder dat je bang hoeft te zijn dat je iets vergeet. Het verhaal wordt door cutscenes verteld, maar ook terwijl je zelf speelt valt er genoeg te lezen en ontdekken wat je steeds nieuwsgieriger maakt.



Het grootste gedeelte van de game zul je op het schip aanwezig zijn met Jill. Om het bewijsmateriaal te vinden moet je het hele schip binnenstebuiten keren al gaat dit erg gestructureerd, omdat je duidelijke opdrachten volgt van HQ of omdat je ergens nog niet kunt komen, voordat je bijv. een sleutel vind of de energie in een sector kunt herstellen. Terwijl je deze opdrachten opvolgt, krijg je steeds nieuwe stukken van het schip te zien en in iedere kamer kan iets liggen dat wat meer verteld over het verhaal, de gebeurtenissen op Terragrigia of de bemanning van het schip. Als je een dagboek leest is dit soms puur voor de informatie, maar soms staan er ook verhalen in over hun dagelijks leven op het schip. Soms staan er zelfs verhalen in over hun langzame transformatie in een B.O.W. dat ze ook wel gewoon zombie noemen. Ik vond het knap van die mensen dat ze hun langzame en pijnlijke transformatie nog onder woorden konden brengen, want eentje omschreef nog dat ze het heel warm had op de ene dag en dat haar arm in twee gespleten was op de andere dag. Ik kan me niet voorstellen hoeveel pijn dat wel niet moet doen, maar ik denk niet dat ik het nog heel droog in mijn dagboek zou schrijven… Er zijn wel meer bemanningsleden die hun ondragelijke pijn onder woorden bracht en zelfs doorschreven toen ze vrijwel geheel gemuteerd waren en alleen nog dingen als ‘EAT MEAT’ onder woorden konden brengen, waarna de bladzijdes erna onder het bloed zitten.

Deze gemuteerde/geïnfecteerde mensen kom je tijdens je zoektocht uiteraard meermaals tegen en ze hebben allemaal weer verschillende vormen. Er is een standaard zombie, maar sommige zijn dusdanig gemuteerd dat ze het beste uit de voeten kunnen in het water en weer anderen hebben twee grote scharen als armen om meer schade toe te kunnen doen. Er zijn genoeg verschillende mutaties, maar de ‘normale’ versie komt het meeste voor. Omdat jij natuurlijk niet in één van hen wilt veranderen, zul je je moeten verdedigen en dit kan met de aanwezige wapens. Je start alleen met mes en pistool, maar later wordt dit uitgebreid met veel betere wapens als een shotgun, machinegeweer, rifle, magnum en zelfs een raketwerper. Al deze wapens zijn aanpasbaar, zodra je custom- of illegal mods vindt. Deze mods kunnen wapens nieuwe mogelijkheden geven, zoals het afschieten van twee kogels met een schot, of ze maken het wapen sneller, krachtiger of efficiënter. Deze aanpassingen maak je in de ammobox die over het schip verspreid staan. Hier komt dus een tactische element tevoorschijn, want je kunt minder krachtige wapens dus krachtiger maken of krachtige maar trage wapens sneller. Normaal hou ik niet zo van het aanpassen van wapens e.d., maar dit keer vond ik het een zeer sterk element, vooral omdat je het niet continu hoeft te doen. In totaal kun je drie wapens dragen en de andere wapens zijn ook terug te vinden in de ammo box. Naast de normale wapens, zijn er ook nog granaten, shock bommen en B.O.W. mijnen. Zeker laatstgenoemde komt van pas, vooral wanneer Chris het moet opnemen tegen een roedel geïnfecteerde wolven, want de B.O.W. mijn maakt geluid waar ze op afkomen en ontploft dan met grote gevolgen voor hen.



Een andere, nieuwe toevoeging is de scanner die tot je standaardpakket behoort. Met deze scanner kun je monsters scannen, als de scanner dan 100% bereikt, krijg je een healt-item. Maar je kunt er ook de omgevingen scannen en zoeken naar ‘verborgen schatten’. Ik heb het dan over health-items, altijd een herb/kruid dat ook infecties tegengaat (dus daarom raak je nooit geïnfecteerd), ammunitie of granaten en andere subwapens. Het kan namelijk zo zijn dat je snel door je ammunitie heengaat en door omgevingen te scannen kun je voorkomen dat er schaarste ontstaat en je je opeens niet mee r kunt verdedigen tegen de gedrochten die overal in de duisternis op de loer liggen, uit ventilatieschachten gekropen komen of gewoon massaal uit de duisternis treden, omdat ze in jou een maaltje zien. Om van dit verschrikkelijke schip af te komen, moet je toch doorgaan en het schip blijven doorzoeken. Je moet dus sleutels vinden of pasjes en zo nieuwe gebieden van het schip betreden. Wanneer je naar een nieuw gebied gaat, merk je wel dat er lag is. Dit komt doordat de deur die langzaam opengaat of een lift die naar boven/beneden gaat de laadschermen verbergen. Dit is dus absoluut niet erg, want je wordt tijdens dit proces ook nooit aangevallen. De lag is ook tijdens de rest van het spel, wanneer alles goed geladen is, niet aanwezig en speelt alles heerlijk soepel.

Deze soepele speelervaring wordt alleen maar verrijkt als je de game speelt met de Circle Pad Pro, die ook wel Draaiknop Pro heet in het Nederlands. De Circle Pad Pro voegt een tweede analoge stick toe en extra schouderknoppen, waardoor het eigenlijk speelt als een consolegame. Met de ene analoge stick bestuur je de bewegingen en met de andere de camera. Alle overige acties zijn vrijwel alleen met de schouderknoppen uit te voeren. Speel je het zonder Circle Pad Pro, maar met één analoge stick of met de gyroscoop als camerabesturing, dan zul je merken dat het soms net niet snel genoeg is om goed te kunnen handelen tegen grote aantallen B.O.W.’s. Ik raad iedereen dan ook ten zeerste aan om Nintendo’s nieuwste accessoire aan te schaffen als ze deze game willen spelen (Tip: er is een bundel met de accessoire). Dat het speelt als een consolegame vind ik een enorm pluspunt, want nu is de 3DS eigenlijk een controller met een scherm en dat is voor mij de ultieme handheld. Het onderste scherm is dan ook nog uiterste functioneel om een kaart van de omgeving te bekijken, een route uit te stippelen, je inventory te checken of om snel te kijken welke sleutels je allemaal al hebt. Maar niet alleen de besturing is van consolekwaliteit, maar ook de graphics zijn van een dusdanig niveau dat je het gevoel krijgt dat je een consolegame speelt. Alle monsters, personages en omgevingen zijn er scherp en gedetailleerd uit en de prachtige 3D-effecten zorgen ervoor dat de game je echt opzuigt. En dan te bedenken dat de game zonder 3D nog mooier had geweest, want het kost gewoon heel veel kracht. Resident Evil: Revelations laat heel duidelijk zien tot wat de 3DS allemaal in staat is en zet de standaard voor andere games heel hoog en dat kan helemaal geen kwaad. Door de prachtige graphics komt ook de gore beter tot zijn recht. Een lichaam waar sectie op gepleegd is en waar de ingewanden buiten het lichaam liggen, kun je echt heel goed zien. Ook de monsters met al hun gruwelijke gedaantes zien er ook duidelijk niet appetijtelijk uit. Alles is dus erg realistisch, maar het enige wat dan afbreuk doet aan die ervaring is het niet bewegen van de lippen, wanneer er buiten de cutscenes om gesproken wordt. Heel soms bewegen ze, maar helaas veel te weinig. Het is echter maar een kleine prijs die je moet betalen voor een bijna perfecte game.



Maar de vraag was: “Is de game actiegeorienteerd als Resident Evil 5 of kent het de opbouwende spanning van Resident Evil 4.” Hier komt die bijna perfecte uitwerking weer om de hoek kijken, want het is namelijk een ultieme combinatie van actiemomenten en opbouwende spanning. Het verhaal ligt tussen deze twee delen in en de gameplay is ook een mix tussen deze twee delen. Eerlijk gezegd vind ik dat de beste combinatie, want het is hierdoor net wat sneller dan deel vier en net wat spannender dan deel vijf. Hopelijk gebruiken toekomstige games deze combinatie ook, want ik ben er een groot fan van geworden. In het begin wordt de spanning en het mysterie geleidelijk aan opgebouwd. Je verkrijgt meer informatie over de gebeurtenissen en je komt je eerste zombies tegen. Veel verder in het spel wordt het wat complexer, probeer je het complot te ontrafelen en wordt de gameplay meer actiegeoriënteerd en veel sneller. Het mooiste moment ligt in het midden, want dan is de mix het duidelijkst te merken. De actie komt mooi uit de verf als je door veel monsters aangevallen wordt, maar ook tijdens eindbaas gevechten. Deze confrontaties vinden veelal plaats op cruciale momenten. Bijvoorbeeld wanneer je een sleutel nodig hebt of een motor weer draaiende moet krijgen. De eindbazen zien er het meest indrukwekkend en goor uit van allemaal. Ze zien er echt gestoord uit en ze kunnen als enige praten, waardoor het eens te meer duidelijk wordt dat het ooit mensen waren. Zoals met ieder eindbaas gevecht is het belangrijk om snel hun ritme en zwakke plekken te ontdekken om deze uit te buiten. Soms is dit echter makkelijker gezegd dan gedaan, omdat ze soms hulp inroepen van alle zombies in de buurt en het dus één grote chaos wordt. Het is dus echt een uitdaging ze eindelijk neer te krijgen en je keuze voor wapens is belangrijker dan ooit tevoren. Maar als je eenmaal wint, ben je echt opgelucht, want sommige kunnen je met één aanval doden en je wilt dus niet gepakt worden, wat zorgt voor stresserige vluchttochten met heel veel monsters achter je aan terwijl je bijv. herlaadt. Alle spanning en actie zit er na zo’n negen uur spelen op en daarna kun je nog de co-op spelen, de singleplayer op een nieuwe moeilijkheidsgraad proberen of net als ik echt even bijkomen. De co-op heeft een modus genaamd Raid-modus en dit speelt eigen hetzelfde als de singleplayer, maar dan samen met een vriend. Erg leuk, maar je koopt de game uiteindelijk toch voor de singleplayer. De co-op is een mooie extra.

Capcom heeft voor een fantastische prestatie gezorgd door Resident Evil Revelations aan te laten voelen als een consolegame op de Nintendo 3DS. Het ziet er fantastisch uit en dankzij de Circle Pad Pro speelt het ook nog eens onwijs soepel. Zelfs het verhaal is van buitengewoon goede kwaliteit en het geeft maar weer eens aan dat Capcom tot de wereldtop behoort als het om gamen gaat. Het verhaal is meeslepend, myserieus en zit vol plottwisten die je nooit en te nimmer aan zag komen. Dit is voor mij de meest indrukwekkende ervaring op de Nintendo 3DS, al moet je natuurlijk wel van dit soort games houden. Er zijn een aantal schoonheidsfoutjes te ontdekken, maar deze zijn zo klein en verbleken gewoon bij de grote klasse van de overige elementen.

			Sterk en meeslepend verhaal	Amper in-game lip sync
			Besturing erg soepel met Circle Pad Pro	Circle Pad Pro is bijna een vereiste
			Mooie en gedetailleerde graphics
			Mix van opbouwende spanning en actie
			Net een consolegame