GPN Review: The Darkness II

Door mijn interview met Sheldon Carter van Digital Extremes, in januari van dit jaar, was ik wel erg enthousiast geworden over The Darkness II. Het was ook pas in 2012, vijf jaar na dato, dat ik de eerste The Darkness-game speelde welke oorspronkelijk uit 2007 komt. Ik vond het een verdomd vreemde game. Maar na wat langer spelen, deed ook dat mij uiteindelijk niets en moest ik simpelweg concluderen dat The Darkness een geniale game was. Het was dus logisch dat ik meer wilde weten over diens opvolger, die door een andere studio ontwikkeld werd. De ontwikkelaar over The Darkness II horen praten was als mijn oma over mijn gebreide kersttrui horen praten; vol enthousiasme en euforie over het nog af te leveren product. Aangezien ik wel met minimale middelen enthousiast gemaakt kan worden, keek ik uit naar het moment waarop ik The Darkness II mocht testen. Dan is het nu tijd om te kijken of mijn hoge verwachtingen geheel waar worden gemaakt.

In de stripboekenwereld is het niet meer dan normaal dat belangrijke schrijvers en artiesten de serie verlaten, alvorens er een nieuw verhaal ontstaat. De aflossing van talent zorgt vaak voor een wankeling van de reputatie van de stripserie. Het plot kan zomaar een richting inslaan, waaraan het vorige creatieve team nooit gedacht zou hebben. Wijzigingen in de verschijning van personages en dialogen kan hen compleet nieuwe persoonlijkheden geven. Ondanks dat dit stripboek technisch gesproken verder gaat, waar de voorganger eindigde, kunnen de cosmetische veranderingen ervoor zorgen dat het aanvoelt als een herstart van de serie.



The Darkness, een game die gebaseerd is op de stripboeken van Top Cow, kreeg een soortgelijk scenario over zich heen. Ontwikkelaar Starbreeze gebruikte de licentie om een zeer krachtige shooter te maken, die aanvoelde als een verkapte stealthgame met frontman Jackie Estacado altijd in de schaduw loerend om zijn darklings los te laten op zijn vijanden. Voor de sequel mocht nieuw aangewezen ontwikkelaar Digital Extremes dus gaan proberen om het verhaal van Jackie Estacado in leven te houden. Dit keer is de nadruk echter meer gelegd op het snellere shooter publiek dan op gamers die op zoek zijn naar een enge, bovennatuurlijke thriller van een game. Dat hoeft niet te betekenen dat Digital Extremes geen goede game ontwikkeld heeft die bol staat van de gruwelijke actie, maar de ziel die Starbreeze gecreëerd had, en die Jackie’s drijvende kracht was, is veel minder aanwezig.

In The Darkness II komt hoofdpersonage Jackie meer op mij over als een gebroken man die maar blijft treuren om zijn vermoorde vriendin: Jenny. Er zijn twee jaar voorbij gegaan sinds haar tragische dood en sindsdien heeft Jackie geen vrede kunnen vinden. Geobsedeerd door de herinneringen die hij aan haar heeft, die leiden tot hallucinaties over haar waarin hij continu herinnerd wordt aan de mooie momenten die ze samen hadden. Een sequentie uit de prequel, dat mij duidelijk bijgebleven is, is waar je op een rustige avond met Jenny op de bank zit. Digital Extremes heeft geprobeerd om dit gevoel tijdens meerdere situaties in de game weer op te roepen, maar op de één of andere manier voelt het geforceerd. Op dit punt moet ik het dus nog steeds doen met de herinnering uit de eerste Darkness game.

Een nieuwe tegenstander, The Brotherhood, en reden voor Jackie om wraak te zoeken, worden al vroeg in het verhaal geïntroduceerd. Maar Jackie’s hoofd kan het allemaal niet echt bevatten. In zijn hoofd leeft Jackie namelijk in een wereld waarin de Darkness niet bestaat en Jenny nog leeft! Deze sequenties laten zien hoe Jackie tegen zijn maffiavrienden praat en hoe Jenny op een spontane en grappige manier overkomt. Het is het leidraad in het verhaal en geeft de speler de bevestiging waarom de stoere Jackie verscheurd wordt door zijn gevoelens.



De game speelt als een mix tussen The Darkness uit 2007 en een met actie overladen first person shooter. De gevechten waarin je belandt, zullen meer vragen van je snelle reflexen dan dat ze vragen om een strategische benadering. Het komt nauwelijks voor dat je als Jackie een tegenstander kunt besluipen en de Darkness voelt meer aan als een massavernietigingswapen dan als een creatieve duistere kracht. De meeste gevechten beginnen dan ook als Jackie een onzichtbare lijn passeert in de omgeving. Vanaf dat moment kruipen vijanden achter muren en hekken vandaan, springen van de daken af en rennen bijna altijd met veel snelheid naar je toe. Dit resulteert in veel verhitte close-combat gevechten.

Tijdens mijn interview met Sheldon Carter werd hij woest enthousiast, wanneer hij begon te praten over ‘quad-wielding’. Ik moet de beste man hier deels ook in tegemoet komen. Zoals ik toen al vertelde, kan Jackie vier wapens tegelijk hanteren, namelijk twee pistolen en twee Darkness tentakels. Dit leidt tot een brede variatie aan manieren om vijanden aan hun eind te laten komen. Schiet bijvoorbeeld twee kogels in het been van je vijand om deze te laten vallen, waardoor je genoeg tijd hebt om hem met je tentakels op te tillen. Daar hangt je vijand dan boven de grond te bungelen... doodschieten? Nee, het is leuker om met je tweede tentakel zijn hoofd er af te scheuren of zijn borstkas leeg te eten. Het schieten en vechten met je Darkness tentakels is op een prachtige manier ontwikkeld en zodra je dit helemaal door hebt, zul je als een moordlustige bruut door de 'scripted' wereld trekken om alles en iedereen aan een bloederig einde te helpen. Jezelf zo krachtig voelen is uiteraard erg vet, alleen zijn de aanvallen die je te verduren krijgt, alsmede de vijanden, niet echt variërend. Ik moet, gedurende de kleine acht uur die ik nodig had om de game uit te spelen, wel zeker honderd keer mijn Darkness tentakels gebruikt hebben om een vijand al hangend in de lucht in tweeën te scheuren…

Een moment waarop de gameplay een totaal andere wending neemt, is wanneer de controle wisselt naar een darkling. Dit duistere monstertje wil nog wel eens zijn vingertjes in de ogen van mensen stoppen, maar scharrelt vooral door ventilatieopeningen en schakelt zekeringkastjes uit. Zijn meest memorabele moment in de game is toch wel wanneer hij besluit op de lichamen van vermoorde vijanden te plassen... (!) Het is trouwens belangrijk om te weten dat de darkling continu in beeld is en de ‘follow’ rol hanteert, zoals we die kennen vanuit de Call of Duty games. Hierbij wijst hij jou als speler in de juiste richting. Het vreemde is alleen dat de game zelf al een opgelicht pad toont, welke wijst in de richting waar je naartoe moet. Als je dit volgt, terwijl de darkling op het scherm te zien is, gaat het te volgen spoor verder onder de voeten van de darkling. Zijn we nu dus aanbeland op het punt waarop we twee systemen nodig hebben om door een omgeving te navigeren? Een vreemde keuze.



Misschien dat het een beetje negatief overkomt, maar geloof me als ik zeg dat dit geen slechte game is. Het is simpelweg niet zo geweldig als ik op voorhand had gedacht. Natuurlijk is de grafische stijl, waar ik in het interview al veel over sprak, erg mooi en voelt het tijdens het spelen van de game aan alsof je in de stripboekenserie loopt. Het quad-wielding zorgt ervoor dat je werkelijk op de meest gruwelijke manieren door gevechten heen komt. Uiteraard zijn de elementen van schaduw en licht aanwezig in deze game en kun je hier slim op inspelen. Alleen de kracht van de eerste Darkness uit 2007, de sfeer, die wordt nimmer geëvenaard. Als je alles bij elkaar optelt, krijg je gewoon een goede shooter en een goede game, die vooral door de grafische stijl en lugubere speelstijl een eigen gezicht heeft gekregen. Leuke toevoeging is trouwens de multiplayer, waarin je met drie vrienden een alternatief verhaal kunt doorlopen, genaamd Vendettas. Dit is een opzichzelfstaande modus en bevat dan ook andere personages en een verhaallijn die parallel loopt aan het verhaal van Jackie Estacado. Dit zorgt ervoor dat je na het uitspelen van de game, nog wel een aantal uurtjes zoet bent met The Darkness II.

			Cell-shaded grafische stijl	Het navigeren door de game-omgevingen
			Jackie Estacado is terug...	..maar komt minder sterk over
			Bruut uitziende finishing moves	Eentonige aanvallen van je vijanden
			De Vendettas modus	Kan qua sfeer niet tippen aan voorganger