Wolfenstein

Wolfenstein is een naam die veel betekend voor de gameswereld. Ouders speelden het allemaal, kinderen groeien op met de verhalen over ze en de kleinkinderen zullen dit ook doen. Het is uniek dat een game als deze de wereld zoals wij die kenden compleet heeft veranderd. Games als Doom zijn totaal opgebouwd uit Wolfenstein en hebben de eerste steen gelegd voor de wereld die wij nu kennen. Maar wanneer vervolgen op dat soort games komen kan dat alleen maar slecht nieuws betekenen, of toch niet?

Wolfenstein is het directe vervolg op Return to Castle Wolfenstein dat in 2001 verscheen. De game pikt het verhaal op waar de laatste game eindigde; Himmler probeert met zijn gevreesde SS de kracht van ’The Black Sun’ te overmeesteren, zodat de Nazi’s onoverwinnelijk worden. Toch is er, net als toen Hitler hoogtij vierde, maar één man die het derde rijk kan overwinnen. BJ Blazkowicz is een superagent die het niet al te nauw neemt met gevoelens maar gewoon vijanden kapot wil knallen. Een licht plot dat een game als Wolfenstein prima schikt, want schieten op de meest gehate vijand op aarde moet leuk blijven!



En Wolfenstein laat duidelijk zien dat dit zijn absolute bedoeling is. De game wisselt telkens tussen twee werelden, de Veil en de echte wereld. Waar de echte wereld voor staat is vrij logisch, maar de Veil is een hele speciale wereld. BJ maakt aan het begin van de game namelijk kennis met de krachten van The Black Sun en kan hierdoor deze wereld betreden. Hierin is hij een soort übermens: zijn vijanden lichten op, hij kan speciale doorgangen zien en andere speciale krachten verkrijgen zoals het vertragen van de tijd om hem heen en een schild oproepen dat kogels afketst en weer terug schiet. Je kunt onbeperkt wisselen tussen de twee werelden, zolang je meter vol is. Deze meter vult zich wanneer je niet in de Vein bent. De Veil past natuurlijk prima in het verhaal, maar is verder vrijwel onnodig.

Vijanden vermoorden gaat namelijk net iets lekkerder in de gewone wereld dan in de überwereld. De Veil voelt als niets meer dan een hulpstuk om de hoge moeilijkheidsgraad van Wolfenstein te overleven. Er had namelijk veel meer kwaliteit in het vernieuwende deel van de game moeten zitten, aangezien dit is wat de game af moet scheiden van de gemiddelde shooter. Er zijn namelijk vrij weinig opties naast het upgraden van krachten die in de Veil gebruikt worden. In de Veil heb je de beschikking over vier hoofdkrachten die verbeterd kunnen worden en voor elk zijn er twee updates. Deze updates speel je vrij door verder te komen in de game en ze vervolgens te kopen met Nazi-goud.



Ditzelfde goud kan ook gebruikt worden om upgrades te kopen voor wapens en dat is waar de game meer diepgang biedt. Elk wapen (hoewel er natuurlijk enkele uitzonderingen zijn) heeft enkele standaard-upgrades, zoals een demper en een vergroting voor het magazijn, daarnaast heeft elk wapen ook enkele exclusieve verbeteringen zoals een clip voor meer kogels of betere precisie. Eén wapen blijven verbeteren zal je zeker belonen, terwijl je er ook voor kunt kiezen om van alles een beetje te doen.

Maar uiteindelijk komt het er gewoon op neer dat je door deze upgrades vijanden sneller neer kunt halen. De verbeteringen zijn daarom niet alleen handig om meer diepgang te bieden, maar ook om de krachtige vijanden te verslaan. Het leger aan vijanden bestaat dan ook uit onder andere mutanten, tijdreizigers en natuurlijk de Nazi’s zelf. Doordat die laatste de kracht van de Black Sun al deels veroverd hebben zijn er ook de gebruikelijke übervijanden. Deze geven bijvoorbeeld schilden aan bondgenoten en kunnen kogels op een onmenselijke manier ontwijken. Zij maken samen met de hoge moeilijkheidsgraad dat Wolfenstein een stuk moeilijker is dan de gemiddelde game, wat alleen maar een verbetering is.



Gelukkig is ook de gameplay een goed deel van de game. Waar de Veil niet erg boeiend is, is de gameplay buiten die wereld een stuk leuker. Wolfenstein heeft een erg hoog tempo en voelt soms als een heerlijke arcade-shooter. Er zijn genoeg wapens om door de legio’s vijanden heen te knallen en elke werkt op basis van de upgrades anders. Hierdoor komt er naast de nodige diepgang ook de belangrijke variatie. Daarnaast duurt Wolfenstein ook nog de nodige uren en heeft daarom een zeer aardige singleplayermodus.

Toch zou de grote rekker van tijd de multiplayermodus moeten zijn, maar helaas is hij dat niet. De modus bevat eigenlijk maar drie modi: Objective, Objective met tijd en Team Deathmatch. De eersten spreken voor zich, net als de eersten doelt op Objective en Objective met tijd alhoewel deze natuurlijk stukken leuker is. De Veil mag dan ook hier weinig toevoegen, de upgrades en heerlijke arcade stijl gameplay houden de vaart erin. Helaas voelt het aantal modi al snel beperkt en zijn er ook maar weinig maps. Hierdoor is de multiplayer gewoon niet de toevoeging die het had moeten zijn aan de Wolfenstein-ervaring.



Gelukkig is het technische gedeelte van de game wel een stuk beter ontwikkelt. De AI is af en toe erg sterk (wat ook zeker iets toevoegt aan de hoge moeilijkheidsgraad) en de physics zijn erg leuk gemaakt. Wanneer je een vijand de kogel geeft zal hij met zwaar overdreven trekjes naar de grond gaan en schreeuwend en gillend de pijn aanvaarden. Dat maakt het alleen al dat Wolfenstein een grote glimlach op je gezicht zal toveren. Ook de graphics zijn af en toe goed gemaakt, vooral in de Veil, al vallen ze op de lange termijn tegen waar andere games presteren.

Wolfenstein is over het algemeen gezien een leuke ervaring. De Veil mag dan weinig toevoegen aan het algeheel van het spel, de gameplay is leuk, snel en voelt heerlijk arcade aan. Door vele upgrades, wapens en krachten krijgt de game toch nog de nodige variatie. Daarnaast duurt de game ook nog de nodige uren en zul je ze ook zeker uit willen spelen. Helaas is de multiplayer ervaring tegenvallend doordat er maar weinig maps, modi en mogelijkheden zijn. Gelukkig is de technische kant van Wolfenstein heerlijk en zullen vijanden keer op keer theatraal neergaan. Wolfenstein mag dan niet zo heel veel kwaliteit hebben, maar de game biedt zeker genoeg lol!

			Hoge Moeilijkheidsgraad	Veil voegt weinig toe
			Technische kant zit goed in elkaar	Multiplayer tegenvallend
			Vijanden die theatraal neervallen
			Leuke en snelle gameplay
			Genoeg variatie