‘Vroeger was alles beter’ is een veelgebruikte tekst. De Bondfilms draaiden nog om charme, de actie was nog puur en het gamen draaide nog om de lol en niet om de meest geavanceerde technieken. Om deze tekst kracht bij te zetten komt Bethesda met de nostalgische shooter WET. Maar zijn nieuwe games in een retrostijl wel te versmaden?

WET is een game van A2M en Bethesda Softworks die zich afspeelt in een jaren 70’ - 80’-setting. De game draait om het neerschieten van vijanden onder het uitvoeren van de meest acrobatische bewegingen. Je rent over muren, glijdt over de grond en springt door de verschillende omgevingen om kogels te ontwijken en de meest hoge combo’s te scoren. Het idee lijkt op dat van Max Payne en Stranglehold, maar voor de eerste keer met een vrouwelijk hoofdpersonage. Rubi is een bloederige huurmoordenares die alleen voor de lastigste klussen uitrukt. De setting en met name het hoofdpersonage zijn erg uniek, al had de laatste een iets duidelijker achtergrondverhaal mogen hebben.



Minder origineel is het verhaal, dat al snel van de hak op de tak springt. Door vele personages die geen rol spelen in het verhaal, maar toch allemaal apart aangekondigd worden, wordt het vaak onnavolgbaar wie de hoofdrolspelers zijn. Gelukkig hoef je geen spijt te hebben wanneer het je niet lukt de personages te leren kennen: zonder hen is het verhaal ook niet te begrijpen. Het springt van de hak op de tak en hangt als los zand aan elkaar. Het voelt alsof je van complot in complot overloopt, totdat dit stopt door één moord. En wanneer de credits dan plotseling over het scherm lopen heb je het gevoel dat je nog een groot deel van de info mist, vooral die over een aantal hoofdrolspelers.

Toch draait WET niet om het verhaal, maar om de extravagante trucs en de bloederige moorden die Rubi uit haar mouw schudt. Door de simpele besturing blijft de gameplay snel; met A spring je over grote afstanden, met B glijdt je over de grond en met de rechter trigger schiet je. Daarnaast kun je met je zwaard vijanden in mootjes hakken (erg letterlijk te nemen) en over muren rennen. Door dit leuke aantal functies onder een paar knoppen kun je de combo’s makkelijk achter elkaar uitvoeren wat voor de snelle gameplay zorgt die de game nodig heeft. Want WET laat duidelijk zien dat het absoluut niet een kwaliteits-shooter is: fun speelt hier een veel grotere rol dan kwaliteit.



Ondanks dat kwaliteit geen grote rol speelt is er wel aardig wat variatie te vinden in WET. Er zijn een aantal soorten gameplay te vinden in de camaign, zoals Rage-gameplay, quicktime events, carsurfing-gameplay en natuurlijk de gewone gameplay. De laatste draait om platformen en schieten, wat eigenlijk het standaard is voor WET. Een upgrade voor deze gameplay is wanneer Rubi het bloed van een overleden vijand in haar ogen krijgt waardoor ze in Rage-mode belandt. Hierin kijkt Rubi in bloed waardoor alle omgevingen rood kleuren en alleen vijanden wit opkleuren. Dit lijkt op een over-de-top röntgenvisie modus, maar eigenlijk is het een van de hoogtepunten van het spel.

Een dieptepunt zijn de vele quicktime events die de game bevat. Je krijgt soms bijna een uur de tijd om een knop in te drukken, waardoor de gehele moeilijkheidsgraad inkakt. Wanneer je vervolgens weer binnen een luttele seconde dezelfde knop moet indrukken gaat die moeilijkheidsgraad onnodig omhoog, waardoor er amper een tussenweg te vinden is in moeilijkheid. Hetzelfde geldt eigenlijk voor alle gameplaysoorten; de moeilijkheidsgraad is ver te zoeken, zo ook in het carsurfen. Het algeheel ziet er indrukwekkend uit, maar doordat vijanden met verbazingwekkende snelheid schieten ga je vrij snel dood aangezien jij niet hetzelfde tempo bij kunt houden. Gelukkig weet de lol die je uit de gameplay kunt halen hem vrij goed overeind te houden, waardoor WET een zeer vermakelijke game is.



Maar ook het technische gedeelte van WET valt niet te onderschatten. Doordat WET gebaseerd is op jaren 80’ films is het mogelijk een laagje over het beeld te laten gaan waardoor je af en toe de bekende ‘sneeuwvlokjes’ door het scherm ziet flikkeren. Een leuke en unieke functie, die verbergt dat WET er niet al te best uitziet. Er is weinig detail en alhoewel alles er op de voorgrond redelijk uitziet zijn de achtergronden kaal en saai. Maar zoals eerder gezegd verbergt het ‘oude laagje’ dit alles. Gelukkig hebben de physics niets te verbergen, maar vooral veel te laten zien. Rubi maakt de meest spectaculaire bewegingen en laat met haar geweren haar vijanden geweldige vallen naar de grond maken. De physics zijn een indrukwekkend schouwspel welke een absoluut pluspunt zijn!

WET is niet geheel geworden wat het had kunnen zijn; de gameplay mag dan wel om fun draaien, deze is er niet altijd. Door de veelal wisselende moeilijkheidsgraad kun je doodgaan niet voorkomen of een schampere lach wanneer je de eindbaas gemakkelijk verslaat. Gelukkig maakt de acrobatische gameplay heel erg veel goed en kunnen zelfs een paar bugs dit niet voorkomen. Toch komen de verschillende gedeeltes niet lekker tot elkaar door dezelfde wisselingen in moeilijkheidsgraad en voelt WET, onder andere door het als los zand aan elkaar hangende verhaal, niet als een geheel. Gelukkig is het technische gedeelte wel één in zijn perfectie en onperfectie waardoor alles op zijn plek valt. WET is een zeer degelijke game en, aangezien door een open einde verklapt wordt dat er een tweede deel aankomt, er is alleen nog de perfectie nodig van een topper om de game compleet te maken!