Alan Wake

Wanneer ik een review schrijf weet ik nooit waar ik moet beginnen. Wat ga ik vertellen in de inleiding? Wat voor stomme anekdote ga ik nou weer verzinnen? Ik kan werkelijk geen woord op papier zetten, het is een nachtmerrie waar ik maar niet uit kom. Gelukkig ben ik de enigste niet die niks op papier kan zetten. De beroemde schrijver Alan Wake kan na twee jaar ook nog steeds niets op papier zetten. Helaas heb ik geen vrouw die mij meeneemt op vakantie om inspiratie op te doen. Of moet ik daar juist blij mee zijn?

Alan Wake gaat dus over de schrijver Alan Wake. Hij heeft in zijn leven veel goede boeken geschreven en dat heeft hem heel populair en bekend gemaakt. Maar hij is in een dilemma gekomen. Alan moet beginnen aan een boek, maar hij krijgt geen enkel woord op papier. Zijn vrouw Alice vindt het na twee jaar genoeg geweest; Alan moet inspiratie opdoen. Ze gaat met Alan op vakantie naar het dorpje Bright Falls. Al snel in het huisje krijgt hij een typemachine onder zijn neus geschoven. Alan wordt hier boos om en loopt woedend weg. Terwijl hij wegliep hoorde hij zijn vrouw in het huis gillen en zijn nachtmerrie begint.

Afbeelding

Deze nachtmerrie wordt verteld in zes episodes. Aan het eind van iedere episode komt er een cliffhanger. Hierdoor raak je benieuwd naar wat er in de volgende episode gaat gebeuren. Wanneer een episode begint zie je een terugblik van de vorige episode. Dit doet mij heel erg denken aan Tv-series. Alan Wake is dan ook gebaseerd op series als Twin Peak en Lost. Wat je nog meer in Tv-series ziet, is dat de hoofdpersoon in zichzelf praat, dit doet Alan Wake ook. Hij vertelt het verhaal alsof hij erop terugkijkt.

In Alan Wake ben je gelukkig niet altijd alleen. Soms schiet je beste vriend en manager genaamd Barry je te hulp. Barry is een dikke, naïeve, drukke maar ook een erg grappige man. Hij komt altijd heel chaotisch over en klaagt altijd over de situatie waar ze in zitten. Hij kan dan ook nooit zijn mond houden. Meestal moet ik lachen om zijn opmerkingen, bijvoorbeeld wanneer hij denkt dat hij Rambo is, als hij zijn eerste vijand verslaat. Maar als je in een lastig gevecht zit wil je gewoon geconcentreerd te werk gaan en dat gaat moeilijk met Barry die op de achtergrond allerlei onzin zit uit te kramen.

Afbeelding

Naast Barry is ook het licht je vriend. In Alan Wake vecht je tegen het duister, zoals iedereen weet is licht de vijand van duister, net zoals water de vijand van vuur is. Met licht moet je de duistere vijanden verslaan die Taken genoemd worden. Taken zijn een soort zombies, die vroeger zelf als inwoners van Bright Falls leefden. Om de Taken te lijf te gaan gebruik je een zaklamp met daarnaast een vuurwapen want met alléen licht krijg je ze niet dood. Je moet namelijk eerst de energie uit de vijanden schijnen met een zaklamp of flare en dan heb je nog maar een paar schoten van je vuurwapen nodig. Om deze vijanden te doden moet je zo min mogelijk kogels en batterijen (voor je zaklamp) gebruiken, het zal je namelijk vast een aantal keer in de game overkomen dat je zonder kogels of batterijen zit. Je kunt er dus niet als een Rambo lekker op los knallen. Wanneer je een wapen moet herladen moet je kogeltje voor kogeltje in het wapen doen en hoe sneller je op X drukt hoe sneller je herlaadt. Wanneer er vier vijanden op je af rennen en jij moet kogeltje voor kogeltje het wapen laden geeft dat een heel beklemmend gevoel. Hoe verder je in de game komt hoe meer wapens je vindt, maar je gebruikt vooral je pistool omdat je daar de meeste munitie voor vindt. In Alan Wake krijgje ook flashbangs. Als je flashbangs gebruikt hoef je niet eerst licht op de Taken te schijnen en door de explosie gaan ze dood. Naast de Taken kan de duisternis ook voorwerpen in haar macht nemen om jou aan te vallen. Deze voorwerpen kun je verslaan door er licht op te schijnen. Hetzelfde geldt voor de vogels, deze hoef je ook enkel met licht te verslaan.

In Alan Wake is licht dus heel belangrijk. Daarom hebben ze extra veel moeite gestopt in de lichteffecten en dat is zeker gelukt. De lichteffecten zijn fanstatisch! Zo realistisch zie je een schaduw in het echt nog niet eens. De graphics van Alan Wake zien er ook erg goed uit, de bossen en het kleine dorpje zien er heel sfeervol uit. De geluiden kloppen ook allemaal. De heren van Remedy (de ontwikkelaar) zijn zelfs naar bossen gegaan om het geluid op te nemen. Door deze realistische geluiden word je nog meer in de game gezogen. Helaas zijn de gezichtsanimaties niet goed, de monden bewegen een beetje vreemd wanneer mensen praten, dit zie je vooral bij bijfiguren. Gelukkig komt Remedy met een downloadable content die de gezichtsanimaties verbeteren.

Afbeelding

Bij een psychologische thriller moet er natuurlijk veel spanning zijn. Spanningmomenten worden vaak gemaakt door verassingen. Als je al weet wat die verassing is en wanneer die komt, is er geen spanning. Momenten overnieuw beleven is dus altijd heel saai en irritant in een thrillergame. De makers hebben hier goed rekening mee gehouden. In Alan Wake zijn er heel veel checkpoints en je zult nooit twee of meer minuten opnieuw te hoeven spelen. Maar hier komen we ook bij het grootste nadeel van Alan Wake, of eigenlijk in het hele genre. Wanneer je de game na negen à elf uur al hebt uitgespeeld, wil je dan nog wel een keertje de rit opnieuw maken? Je kent het verhaal al, je hebt niet de hele tijd dat je speelt die drang om meer van het mysterie te weten te komen en alle spanningmomenten zijn dan ook weg. Er zijn natuurlijk genoeg mensen die een tweede rit heel leuk vinden, maar in Alan Wake zal dit niet zo geweldig zijn als de eerste rit.

Om het spel toch uitgebreider te maken hebben de makers veel extra dingetjes toegevoegd. In Alan Wake zie je vaak pagina’s op je pad. Deze kun je oppakken, teruglezen of luisteren, Alan Wake leest ze namelijk allemaal voor. Wat er op staat ga ik natuurlijk niet verklappen, maar het is zeker de moeite waard om er een paar door te nemen. Naast de pagina’s zijn er ook radio’s en TV’s. De radio’s vond ik niet zo heel interessant, maar op de TV zie je soms echt hele vreemde dingen voorbij komen. De Tv-programma’s zijn vaak ook met echte acteurs gemaakt. En dan hebben we natuurlijk –hoe kan het ook anders– ook nog de verzamelobjecten. Deze zijn in vorm van koffiekannen. Deze kun je overal in het spel vinden, maar helaas hebben deze koffiekannen helemaal geen waarde van toevoeging.

We hebben natuurlijk een hele tijd op Alan Wake moeten wachten, maar het is gelukkig een hele goede game geworden. Er wordt een heel mooi verhaal verteld in episodes, dat zien we niet vaak, maar het werkt goed en verfrissend. De sfeer in Alan Wake is geweldig en beklemmend. Dit komt mede door de mooie omgevingen met prachtige lichteffecten en het beklemmende schietsysteem. De extra’s zijn een leuke toevoeging op de koffiekannen na. Het enige grote nadeel van Alan Wake is eigenlijk dat de replaywaarde laag is.