Prince of Persia: The Forgotten Sands

Ik heb in mijn gamesloopbaan dingen gezien die van kwaad tot erger gingen; keihard falende spin-offs, naar om te spelen shooters en vooral enorm veel verschrikkelijke ‘vergamingen’ van films. Zo heeft waarschijnlijk iedereen stukgelegen om de demo van Iron Man en gezien hoe Dreamworks film na film omlaag haalde door er een verschrikkelijke game van te maken. Tegenwoordig bedenken ontwikkelaars dan ook de meest leugenachtige trucs om te bedekken wat een ordinaire remake is van de film, eveneens met verschrikkelijke gevolgen. Maar als je Ubisoft heet dan lieg je niet zomaar, dan lieg je glashard: Je vertelt dat een game absoluut geen filmgame is, maar maakt er wel eentje. Alleen mij misleiden ze niet: Prince of Persia: The Forgotten Sands is gewoon een filmgame!

Veel mensen scrollen op dit moment naar beneden en kijken meteen of daar een dikke onvoldoende staat voor het nieuwe deel uit de serie met de prins, maar kijken verrast op dat ondanks dat het een filmgame is er toch een ruime acht op het scorebord staat. Daarom moet je mijn opmerking over de filmgame eigenlijk met een korreltje zout nemen, want het is er natuurlijk niet echt eentje. Prince of Persia: The Sands of Time verleent zijn naam natuurlijk ook niet aan deze game, maar qua gelijkenissen zie je heel veel terug in The Forgotten Sands. Zo lijken bepaalde delen van de game letterlijk uit deze film en game te komen, zeker de omgevingen zijn zeer herkenbaar. Het is daarom met recht een remake van de zojuist verfilmde PlayStation 2-game.



Echter biedt deze game veel meer dan alleen een remake, er is namelijk van alles omheen gebouwd. Het belangrijkste is natuurlijk dat Prince of Persia: The Forgotten Sands een volledig nieuw verhaal heeft gekregen dat zich tussen Sands of Time en Warrior Within afspeelt. Jij reist als de nog altijd jonge (en vooral harige) prins af naar het paleis van jouw broer die je wat bij zal brengen over leiding geven en de overige dingen die komen kijken bij koning zijn. Echter keren de kansen wanneer blijkt dat het paleis onder vuur ligt (letterlijk en figuurlijk) en jij en je broer gedwongen zijn dieper en dieper naar binnen te vluchten. Wanneer de wanhopige koning het eeuwenoude zandleger van Solomon oproept slaat de vlam in de pan en moet er aan twee fronten gevochten worden, totdat het zandleger elke vijand makkelijk uit zijn weg ruimt. Dan is het aan jou om de verstandigste te zijn en je broer te laten zien hoe hij dit alles kan oplossen.

Zonder te diep op losse details in te gaan, is dìt ongeveer het oppervlakkige verhaal van de nieuwe episode uit de Perzië. Naast dit nieuwe, doch weinig indrukwekkende, verhaal zijn er ook een handvol nieuwe gameplayelementen die bijna doen vergeten dat je een halve remake speelt van The Sands of Time. Naast The Power of Time (het terugspoelen van de tijd) krijg je van je vriendin ook nog The Power of Flight - een kracht die meer op gevechten gericht is - en The Power of Water, een platformkracht waarmee je water kunt bevriezen. Naast deze drie krachten zijn er ook nog een aantal krachten te verkrijgen via het upgrademenu welke je zullen helpen in de gevechten tegen het zandleger.



Dit alles ziet er natuurlijk uit als een enorme opsomming waarbij je zelfs in de problemen kunt komen met knoppen, maar alles loopt gelukkig naadloos in elkaar over in elk van de drie delen. Drie delen? Ja, The Forgotten Sands bestaat uit drie verschillende spelelementen, te weten het puzzelen, het vechten en natuurlijk het platformen. Dit laatste neemt ongeveer driekwart van de volledige game in, iets dat ik alleen maar kan beamen als keuze van Ubisoft. Het platformen is namelijk fantastisch en geniaal uitgewerkt door zowel acrobatische moves als krachten te laten gebruiken, vaak ook nog door elkaar heen. Doordat het aantal krachten toeneemt met de vooruitgang van het spel wordt het spel ook steeds een stukje moeilijker wordt. Je voelt daarom goed aan dat je een game speelt die je niet ergens middenin dropt maar je laat wennen aan de controls en vervolgens steeds een stapje verdergaat, totdat je aan het einde al je krachten en acrobatische bewegingen moet combineren op razend tempo en het echt fantastisch aanvoelt.

Het overige kwart van de game bestaat uit zowel vechten als puzzelen. Beginnend bij de eerstgenoemde is dat een enorme domper. In The Sands of Time vonden we namelijk kleinere gevechten met kleine groepen vijanden die erg sterk waren, deze zijn in The Forgotten Sands vervangen door gevechten met enorme groepen vijanden die vaak door een aantal klappen met je zwaard al gedood zijn. Het voelt al snel als buttonbashen en met een klein beetje tactiek kun je zonder gedood worden in de strijd deze game uitspelen. Daarnaast zijn de ‘epische’ boss battles niet eens zo episch door een verschrikkelijke AI. Het laatste spelelement is vrij onderbelicht en stoort nooit echt, maar is ook niet enorm leuk. Bepaalde grotere opdrachten blijven je wel bij, zoals wanneer je een onderzoekskamer met wereldbollen helemaal moet doorkruisen om naar boven te komen en het hele lab vernietigd door wat schakelaars over te halen.



Zo episch als de laatstgenoemde puzzel is, zo mooi ziet Prince of Persia: The Forgotten Sands er ook zeker uit. Ondanks de ‘geruchten’ dat alles er niet zo mooi uit zou zien ben ik het hier helemaal niet mee eens. De details, zeker op afstand, zijn geweldig en het paleis ziet er van binnenuit ook prachtig uit. Af en toe herkende ik omgevingen wel direct uit The Sands of Time, alsof ze direct overgenomen waren, maar dit stoort zeker niet. Echter is een enorm minpunt aan de game het uiterlijk van de prins, zijn haar… zijn… ik kan het niet eens meer over mijn toetsenbord krijgen. Echter zijn de stemmen van de personages erg realistisch en zeer goed.

Ondanks dat ik nog genoeg aanmerkingen heb op Prince of Persia: The Forgotten Sands is het toch een zeer goede en leuk speelbare game. De platformelementen zijn heerlijk uitgewerkt en worden moeilijker terwijl het spel vordert en zijn geweldig wanneer je alle moves die je kent uiteindelijk gaat combineren. De gevechten mogen dan zeer tegenvallend zijn, de puzzels kunnen af en toe van epische kwaliteit zijn en zeer intrigerend. De graphics van de game zijn geweldig en de stemacteurs misschien nog wel beter! Wanneer het ha…haa…haar van de Prince iets normaler was geweest was het ook voor hem een fantastisch avontuur geweest!

			Platformen is geniaal!	Gezichtshaar van de Prins
			Vechten is wel aardig	Oppervlakkig Verhaal
			Bepaalde puzzels zijn erg tof	Buttonbashen
			Vele moves
			Magie van de Prins