GPN Special: Terugblik 2011 Maurice - GOTY: Geen

Het jaar loopt weer ten einde, wat betekent dat menig site, game gerelateerd of niet, een terugblik werpt op het afgelopen jaar. Ik vind het erg lastig om een heel jaar in één artikel samen te vatten, omdat er enorm veel games zijn verschenen. Hoewel ik ook in het bezit ben van de game Legendary, net zoals mederedacteur Wouter, heb ik deze niet in een vlaag van hersendoding gekocht: ik won de game namelijk. De game bleek slechts leuk te zijn voor een paar minuten. Maar in tegendeel tot een drollenbak als Legendary, kwamen er in 2011 genoeg goede titels uit aan het begin van het jaar. Het probleem wat ik daar altijd mee heb, is dat deze traditioneel worden vergeten als alle eindejaars titels weer uitgebracht worden. Een paar najaarsklappers die hieronder vallen zijn: The Elder Scrolls V: Skyrim, Battlefield 3, Star Wars: The Old Republic, enzovoort…

Half doorgaand op het voorgaande stuk wil ik het even hebben over mijn Game of the Year, want die heb ik eigenlijk niet. Tuurlijk, ik heb wel eens gedacht dat ik een game helemaal grijs ging spelen, maar dat is uiteindelijk niet gebeurd. Als shooter- en RPG-fan was er daarentegen wel genoeg te doen. Daarom zal ik uit beide genres een van de betere games proberen te kiezen. Op shooter gebied is het een beetje een open deur intrappen. Velen weten namelijk, als ze frequent GPN bezoeken of me kennen, dat ik de Battlefield-serie een warm hart toedraag en dat ik dus ook met smart zat te wachten op Battlefield 3. Ik was dus als een kind zo blij, dat ik de game mocht reviewen. Dit had ik achteraf gezien iets anders moeten doen, want na het plaatsen kreeg ik reacties van mensen die verbaasd waren door mijn gegeven cijfer, omdat de game er in de review een beetje negatief uitkwam. Maar achteraf praten is altijd wel makkelijk. Battlefield mag dan net zoals Call of Duty een verhaal hebben dat de kwaliteit heeft van een gemiddeld krantenartikel van de Telegraaf, maar de multiplayer is hetgeen dat beide franchises tot een groot succes maakt. De multiplayer was altijd al een succes, maar de laatste jaren kan een game ook echt niet meer zonder multiplayer. Ik heb namelijk weinig games gezien die echt heel goed verkochten zonder multiplayer. En wat speelde de multiplayer van Battlefield 3 lekker zeg. Het realisme, de graphics, de wapens, alles leek gewoon te kloppen. Het was eens wat anders dan dat we van Call of Duty kennen. Iedere kogel lijkt daar kaarsrecht op je tegenstander af te vliegen, in Battlefield 3 is dit wel even anders. Maar na een tijdje de multiplayer gespeeld te hebben, zag ik ook dat Battlefield 3 een aantal problemen had. Om maar eens een probleem te noemen: de lichteffecten konden op sommige momenten veel beter.



Om maar meteen een abrupte switch te maken in deze terugblik, gaan we over op het andere genre waar ik al sinds jaar en dag ENORM veel tijd in steek. Eén van de meest bekende RPG’s, die bijna niemand ontgaan is, is The Elder Scrolls V: Skyrim. Ik kan gerust zeggen dat die game de meest gehypte game van de afgelopen twee jaar is geweest. Wanneer je er iets slechts over zei, werd je bij wijze van spreke onthoofd, terwijl een tijdje na de release toch nog wat klachten binnen druppelden. Met Skyrim hierboven kan ik mooi een linkje leggen naar ook iets wat in zeer korte tijd mijn grootste irritatie van het afgelopen jaar is geworden en dat is de ‘Arrow to the knee’ ‘grap’ uit Skyrim. Sinds het eerste filmpje op YouTube verscheen, kwamen er steeds meer. Velen onder ons vonden het ook nog grappig om overal ‘till/then I took an arrow to the knee’ achter te zeggen. Ik heb ook meerdere keren aan mensen gevraagd waarom ze het nou zo grappig vonden en ik liet ze ook weten dat ik de humor er niet van inzag. Iedere keer weer werd ik met een gek gezicht aangekeken en voor mafkees uitgemaakt, omdat ik het dus niet grappig vond.

Ik heb in 2011 ook nog verschillende andere RPG’s/MMO’s uitgeprobeerd, maar velen boeide me niet genoeg of in ieder geval niet erg lang. Vaak bleef ik dan terugvallen op World of Warcraft, wat ik, eerlijk waar, erg casual speel. Ik weet niet wat het is, maar ik blijf het gewoon spelen. En nee, het is niet omdat ik zogenaamd verslaafd ben, iets wat veel mensen beweren als je World of Warcraft speelt. Als iemand dit tegen me zegt, dan antwoord ik vaak terug in de zin van: ‘Dus als je World of Warcraft speelt ben je sociaal krankzinnig, maar als je levenloos Modern Warfare 3 of Skyrim speelt, is er niets aan de hand?’ Een game waar ik overigens ook semigeïnteresseerd in ben, is Star Wars: The Old Republic. Tot op het moment van schrijven hoor ik redelijk positieve reacties van de bètatesters. Dat wordt nog een aantal video’s kijken, voordat deze game een kans krijgt. Ik heb nog niet genoeg tijd gehad om me hier verder in te verdiepen, dus dit krijgt een vervolg.



Daarbij gelaten, er kwamen ook nog zat andere games uit in 2011 waar ik enorm veel plezier mee heb beleefd en die veel frustratie opwekten. Over Saints Row: The Third kan ik kort zijn: die game is gewoon dope. Je loopt lekker vlot door de missies heen, maar de echte fun begint pas als je met een aantal, of met zijn tweeën, een beetje aan het kloten bent in de stad. Het heeft mij zeker een aantal leuke avonden opgeleverd en ik weet zeker dat er nog meer zullen volgen. Als afsluiter is er dan nog FIFA 12. Ik heb echt een soort haat-liefdeverhouding met die game ontwikkeld in 2011. Er waren momenten dat ik iedereen met grote cijfers versloeg, niets aan de hand dus. Maar er waren ook momenten, en dan met name de laatste tijd, dat ik wel wat beter was dan mijn tegenstander, maar dat hij dan toch scoort op een lompe manier. Ik ben zelfs een keer gedegradeerd, omdat mijn tegenstander in de laatste vijf seconden van de extra tijd scoorde. Jaja, ik hoor je al denken: ‘Dat horen we vaker, je bent gewoon niet goed en je zoekt een uitweg…’ Jammer genoeg zal dat dan ook de eeuwige discussie worden waar geen einde aan komt. 2011 was over het algemeen dus wel een redelijk goed jaar voor mij. Op het overlijden van mijn veertienjarige hond en het zakken voor mijn theorie-examen van mijn rijbewijs na, is het jaar eigenlijk wel rustig verlopen. Minecraft (waar ik nog steeds veel tijd in steek), Battlefield 3 (zegt genoeg) en de nieuwe Assassin’s Creed zijn allemaal games die ik niet vergeten wil en zal. Dit in tegenstelling tot Call of Duty, omdat ik verwacht dat de franchise niet lang meer te leven heeft als ze niet snel gaan vernieuwen. Op gamegebied was 2011 dus een fantastisch jaar.

Ik hoop dat 2012 ook een mooi gamejaar wordt, al hoef ik daar denk ik niet aan te twijfelen. Naast de games die ik steevast speel, komen er genoeg toffe titels uit, zoals Grand Theft Auto V en zeer waarschijnlijk de nieuwe Assassin’s Creed. Dat zijn in iedere geval al twee toppers. Verder hoop ik in 2012 meer te horen van de nieuwe MMO van Blizzard: Titan. Echter heb ik nog zoveel games over uit 2011, die ik nog moet uitspelen, dat 2012 van mij gerust, héél rustig van start mag gaan. Maar ook dat moet geen probleem zijn, aangezien de meeste AAA-titels toch aan het einde van het jaar verschijnen.

De laatste paar weken van dit jaar blikt de redactie van GamePlayNation terug op het afgelopen jaar en zijn vetste games. Houd de site dus in de gaten om te kijken welke game de andere crewleden het beste vonden!