GPN Special: Terugblik 2011 Dirk - GOTY: Skyrim

Het jaar komt ten einde, wat vrijwel altijd resulteert in het ophalen van herinneringen. Dit zorgt voor leuke verhalen en een gevoel van saamhorigheid, maar wat als het allemaal niet zo rooskleurig is. Wat is er allemaal gebeurd in de game-industrie dit jaar? Het zal vast allemaal niet negatief zijn, maar wat is het gevolg voor het komende jaar? Of houden we het er maar op dat alles naar de haaien gaat in 2012?

Als ik terugdenk aan het jaar dan komt er een glimlach op mijn gezicht vanwege de geweldige spellen die uitkwamen. Maar laten we eens beginnen met het kijken naar de bedrijven achter de geweldige en niet zo geweldige games. Zo zijn er veel berichten geweest over financiële problemen bij zowel ontwikkelaars als uitgevers. Deze problemen waren ook de reden dat voor sommige van de eerst genoemde het doek opging. Piraterij bleef het PC-gamen de grond in werken, wat de problemen niet bepaald oploste en uitgevers en ontwikkelaars ook niet echt hielp. Daar tegenover staat weer het succes van consoles. Deze kenden en kennen steeds betere tijden. Komt dit misschien door de downloadbare content (DLC)?

Hier is de console absoluut heer en meester in geworden. De trend is niet begonnen in 2011, maar zet zeker door. Alle spellen lijken tegenwoordig extra maps, wapens (mocht het in het spel zitten), quests of een stukje extra verhaallijn te krijgen, tegen betaling natuurlijk. Soms lijkt het zelfs alsof een deel van het spel expres apart wordt verkocht als DLC om zo meer geld te verdienen. Het werd zelfs zo gek dat sommige DLC al bij de release werd verkocht, af en toe gewoon gratis! Dan vraag ik me toch af of het niet gewoon bij het spel toegevoegd had kunnen worden. Maar ach, qua verkoopcijfers lijkt het te werken. Anders zouden ook nooit zoveel games gratis speelbaar zijn geworden. Free-to-play lijkt wel de slogan van 2011 te zijn geworden.



Hiermee lijkt het PC-gamen zich weer te herpakken. Als je gewone kopieën niet kunt verkopen, dan maar via in-game items cash innen. Misschien een negatieve instelling, want het lijkt een wat achterbakse techniek om mensen te lokken, met het idee van een gratis spel, om vervolgens alleen maar met leukere en betere dingen voor hun neuzen te zwaaien waar ze voor moeten betalen. Aan de andere kant kan ik het de bedrijven ook niet kwalijk nemen. Zoals eerder gezegd lijken veel gamers spellen liever te downloaden dan ervoor te betalen en er moet toch brood op de plank komen bij de ontwikkelaars. Hier heb ik het overigens niet over de populaire indie-games. Spellen door grote ontwikkelaars en uitgevers werden na een lange tijd gewoon gratis of werden zelfs meteen uitgegeven met het free-to-play-concept. Zoek maar eens op deze site naar “gratis” en kijk hoeveel games het er wel niet zijn. Hier draagt de opmars van indie-games natuurlijk aan bij.

Daar ontbrak het in 2011 ook niet aan. Indie-games waren de laatste jaren al ontzettend aan het groeien. De lage prijzen, of geen prijzen, en het feit dat je maar weinig tijd hoeft te steken in deze spellen, maken het de perfecte tijddoders en ontspanners, met Minecraft als grote aanvoerder: een spel dat het idee achter elke indie-game perfect uitwerkt. Veel indie-games danken misschien hun succes aan de sociale netwerken die mond-tot-mond reclame naar een nieuw niveau gebracht hebben, maar het neemt niet weg dat ze de uitspraak bevestigen: “Big things come in small packages.” Bij deze gedachtegang van kleine games verwacht je misschien minder ondersteuning dan bij de grotere titels, maar niks is minder waar.

De rare omstandigheid, dat games steeds betere en langere ondersteuning krijgen, is geen wonder. Uitgevers en ontwikkelaars rekenen erop dat ze meer zullen verdienen door DLC te verkopen na een aantal jaar. DLC verkoopt natuurlijk niet als niemand het spel speelt door fouten of een rotte community. Ondersteuning is voor bedrijven daarom meer een verplichting dan een extra service. Dit neemt echter niet weg dat spellen steeds leuker kunnen worden, ondanks een ruwe start. Spellen zien een trend van verlenging, spellen krijgen een langere speeltijd en tegelijkertijd wordt er over en langere periode iets aan toegevoegd (DLC). Dit komt de gamer allemaal ten goede natuurlijk, maar het zal wel iets zwaarder worden voor een uitgever. Een mislukt spel loopt al snel uit op een financieel fiasco, gezien het voor een jaar of jaren voor inkomen had kunnen zorgen. Maar we houden het zicht op rooskleurig als ik kijk naar de kwaliteit van de spellen die het afgelopen (na)jaar zijn verschenen.



Zo heb ik meer dan genoeg tijd ‘verspild’ aan Portal 2, Deus Ex: Human Revolution, Minecraft, The Elder Scrolls V: Skyrim en binnenkort wordt hier Batman: Arkham City, Assassin’s Creed: Revelations en meer aan toegevoegd. Al deze games kennen geweldige ondersteuning in de vorm van patches die bugs oplossen tot DLC die extra content toevoegen aan de spellen. Daarnaast heb ik me geweldig vermaakt met spellen die het “free-to-play” model gebruiken, zoals: Team Fortress 2, League of Legends en andere. Maar het meeste heb ik mij vermaakt, en daarbij kom ik bij mijn Game of the Year, met The Elder Scrolls V: Skyrim. Bethesda leverde een geweldige RPG, waarbij de algemene verhaallijn, maar ook de gekke, kleinere quests geweldig zijn. Soms begin je een episch avontuur en een andere keer vind je toevallig een briefje die nergens aan gerelateerd is, maar toch een leuk verhaal verteld. De hoeveelheid mogelijkheden zijn gigantisch en worden ondersteund door prachtige grafische aspecten, meestal met geweldige animaties, die af en toe hilarisch raar zijn. Er zijn maar weinig spellen, waarbij ik zo vaak een spel opstart en telkens iets nieuws meemaak. Gek genoeg zijn de meeste daarvan van Bethesda. Ik ben verknocht aan dit spel en zal het waarschijnlijk over een paar jaar weer uit de kast halen, gewoon om weer eens een paar mensen van een berg af te schreeuwen als Dovahkiin.

Hoewel dit meer bedoeld was als een terugblik op welke games er zijn uitgekomen en welke nu dan toch de beste is, besloot ik het iets anders aan te pakken en met eens af te vragen wat de game-industrie nu eigenlijk omvat. Ik kijk uit naar de toekomst, met spellen die langer gespeeld worden dan ooit en meer ondersteuning krijgen. Tegelijkertijd vrees ik dat dit een grote selectie zal veroorzaken. Wanneer een uitgever iets fout doet, dan kan dat ervoor zorgen dat ze nooit meer een goed spel uitbrengen. Maar zo depressief wil ik niet eindigen tijdens de feestdagen. Geniet van de grote game-selectie die dit jaar met zich meebracht. Voor elke genre is er wel iets moois uitgekomen. En ten tijde van deze nog sneeuwloze dagen zal ik me eens verder verdiepen in de Dark Brotherhood van Skyrim.