Zoals sommigen van jullie misschien wel weten, heeft The Elder Scrolls V: Skyrim mijn PlayStation 3 kapot gemaakt. Tenminste, het was tijdens het spelen van deze game dat mijn PS3 doorbrandde en mij het 'Yellow Light of Dead' toonde. Gelukkig bleef ik ondanks deze catastrofale ramp verrassend koel en stuurde ik mijn PS3 – die ik toch al sinds de launch had – op naar een gameboer in het oosten van het land. Wat te doen met de vrije tijd die mij gegeven was? Een boek lezen? Buitenspelen? Yogales volgen? Ik besloot om mijn Super Nintendo, uit 1991, maar eens af te stoffen en aan te sluiten op mijn 37” plasma-scherm. Oké dat ziet er niet uit, maar het begin was daar. En welke game speel je als je een SNES aansluit? Juistem, Donkey Kong Country II. Maar die heb ik niet.. Dus viel de keuze al snel op good-old Mario, en wel in Super Mario World.
Hoe kijk je naar een game die op 11 april 1992 uitkwam, als je een paar dagen ervoor nog in de virtuele wereld van Skyrim rondliep en de grafische pracht van Rayman: Origins hebt aanschouwd. Het antwoord is heel simpel. Je denkt terug aan de tijd dat je de game voor het eerst speelde in je rode Power Ranger pyjama, pinkt een traantje weg en start de game overladen door gevoelens van weemoed op. “So it begins...” Ik begin aan de game en kom erachter dat de prinses, waar ik al heel lang aanstootgevende gevoelens voor koester, ontvoerd is door die duivelse vent van een Bowser. Dus even een tijdje niet naar café De Bruine Snor, want er moet een prinses gered worden. Ik start op een mooi groen eiland, wat deel uitmaakt van de gehele wereld die ik moet doorkruisen, om uiteindelijk bij Bowser's kasteel te komen. Maar haastige spoed is zelden goed, dus ik besluit om even bij mijn goede drakenvriend Yoshi langs te gaan. Tenslotte was ik toch in de buurt en bovendien krijg ik nog geld van die kut draak van toen we naar die tietenbar gingen samen met Toad. Wat blijkt? Yoshi is niet thuis, omdat hij gevangen zit in zwevende blokken, die over de gehele wereld verspreid liggen. Lekker dan. Ik besluit linksaf te gaan, omdat ik wil weten wat dat gele ding bovenop die berg is. Om daar te komen moet ik echter afreken met het eerste level.
Super Mario World is een platformer, en wat voor één! Ik begin traditioneel links in het scherm en hoe verder ik naar rechts wandel, hoe meer het scherm met mij mee beweegt. Ik ram mijn kop tegen zwevende gele blokken en ontvang spontaan een paddenstoel, waardoor Mario twee keer zo groot wordt. Iets verder in het level kom ik de eerste vijand tegen: een paars rechtopstaand draakje. Via mijn equipment menu selecteer ik mijn Mac 10 met silencer en besluit het draakje een kogel in zijn knieschijf cadeau te doen alvorens ik hem met mijn Dark Magic afmaak. Oeps, ik zag de hoesjes van Skyrim en Deus Ex liggen en droomde een beetje weg. Terug naar de basis. Mario rent op het draakje af, springt op zijn kop en de draak kreukelt in elkaar. Mario landt direct weer op zijn tegenstander en POEF! Draakje is dood. Zo simpel, maar doeltreffend, kan het dus zijn. Eigenlijk is het springen op tegenstanders Mario's grootste wapenfeit, maar het is niet zijn enige. Als ik verder loop, ren, spring, vlieg of zweef door de verscheidenheid aan levels, maak ik mijn vijanden kapot door het schieten van vuurballen, het zwaaien met mijn cape, het afschieten van Koopa Troopa-schilden, van onderen de grond waar de vijanden op lopen kopstoten, en niet te vergeten door helemaal los te gaan met het bemachtigen van een ster. Eenmaal in het bezit van Yoshi, worden de mogelijkheden nog meer uitgebreid; springen, stampen, vuurspuwen, schilden spuwen en opeten zijn allen opties om je tijdens een level te ontdoen van vijandelijke wezens.
Zoals gezegd biedt Super Mario World een grote verscheidenheid aan levels die je moet doorkruisen om het uiteindelijke doel te bereiken. Natuurlijk begint het allemaal redelijk basic, met wat springwerk hier en daar, afrekenen met wat Koopa Troopa's en af en toe een nat pak halen. Het eiland waar ik op begon was perfect om me kennis te laten maken met de besturing van Mario en tevens om het eerste kasteeltje van Bowser met de grond gelijk te maken. Elke subwereld heeft namelijk een eigen mini-Bowser als eindbaas, welke verslagen moet worden om de toegang tot de volgende subwereld te realiseren. Elk van deze werelden waar je doorheen moet zien te komen, hebben de meest uiteenlopende levels. Zo belande ik van grotten, spookhuizen en kastelen, in onderwater- en vlieglevels. Tijdens het spelen van deze levels werd het nimmer saai, omdat de gameplay gewoon heel soepel loopt. Door de levels heen verzamel je meer levens, door het pakken van muntjes, het vinden van groene paddenstoelen en door een goede score neer te zetten bij de afsluiter van elk level: de scorebalk. Raak de balk zo hoog mogelijk om een goede score te behalen, eenmaal op de 100 punten mag je een bonusgame spelen waarin je jouw aantal levens flink kunt ophogen. Heb je al deze levens nodig? Nee, als er namelijk een minpuntje te vinden is in deze verslavende, kleurrijke, geniale platformer, dan is het de moeilijkheidsgraad. Deze ligt iets te laag. De game speelt daardoor wel echt lekker door, maar soms dacht ik wel eens van: “Misschien is iets meer van Rayman's trial & error hier wel op zijn plaats.”
Maar goed. Ik was een besnorde man met een missie: ik moet die prinses redden en wel voordat het maandag werd, want Mario moet natuurlijk ook gewoon naar z'n werk en de loodgieter uithangen. Hierdoor heb ik sommige bonusroutes gelaten voor wat ze waren, want wie zegt dat je een level maar op één manier kunt uitspelen? Sommige levels kun je op drie verschillende manieren doorlopen, waardoor de uitkomst naar een volgend level varieert. Ik sprong van platform naar platform, zwom onder water zonder adem te hoeven halen en maakte het leven van Koopa Troopa's zuur. Daarnaast rekende ik af met menig mini-Bowser om uiteindelijk face to face te komen met de meester van het kwaad: Bowser. Na een gevecht op leven en dood tussen de loodgieter en de uit de klauwen gegroeide schildpad, weet ik Princess Peach te redden en zodoende de vrede in het Mario-universum te herstellen. Zoals gezegd moest Mario de maandag erna gewoon weer aan de bak, maar in het weekend had hij wel een avontuur meegemaakt dat nog vaak in café De Bruine Snor naverteld werd.
Er zijn momenteel geen reacties gevonden.